ContentReadable 294514
"เราจะจดจำคำสาบานนับพันปี และปกป้องรากฐานอันดีของเมืองแห่งน้ำ"
"อย่าลืมโซ่ตรวนแห่งบาป ที่ครั้งหนึ่งเคยล่อลวงเราดุจน้ำผึ้ง"
"อย่าลืมหน้าที่ที่ดูหนักอึ้งราวโซ่ตรวนที่เราแบกรับ"
"เพราะนั่นหมายถึงเหล่าทวยเทพต่างเมตตาและวางใจในตัวเราเสมือนน้ำผึ้งที่หอมหวาน"
"เราคือโล่แกร่งต้านภัยพิบัติน้ำ และเป็นแนวป้องกันที่มั่นคง"
ผู้พิทักษ์คนแรกมักจะนำสมาชิกใหม่ไปสาบานอย่างเคร่งครัดเสมอ
ใช่ ไม่มีใครอยากจะเลือกชีวิตแบบนี้หรอก แต่ทุกอย่างต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ
เราเคยเรายอมจำนนต่อความสุขของความรุนแรงในอดีต หรือขับเคลื่อนด้วยความโลภ
นี่ไม่ใช่แค่การชดเชยความยุติธรรม แต่เป็นการกอบกู้ครั้งสุดท้ายเช่นกัน
ที่แห่งนี้ไม่มีแสงแดด และไม่มีครอบครัว ดังนั้นอย่างน้อยก็ต้องมีความสุข
ถึงแม้บางครั้งจะสงสัยว่าพวกเขาเอ่ยคำสาบานเหล่านั้นกับตัวเอง
หรือเพียงแค่ต้องเปล่งเสียงที่ไร้ความหมายต่อตัวเองออกมา
แต่เขายังคงหวังอย่างยิ่งว่า ความสุขเมื่อเหล่าทวยเทพมอบหน้าที่อันหนักอึ้งให้นั้น
จะเหมือนแสงส่องสว่างให้กับชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายและมืดมนของตนเอง
ส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าของ "พี่น้อง" เหล่านี้ และมอบความหมายให้กับชีวิตที่เหลือนี้
นี่จะกลายเป็นคำสอนของผู้พิทักษ์ ที่สืบทอดกันจากรุ่นสู่รุ่นราวกับสายน้ำที่หลั่งไหล
เพราะเมื่อหากลางร้ายของวันสิ้นโลกมาเยือน สายน้ำท่วมจะชะล้างทุกสิ่งไป
เราจงต่อสู้เพื่อหน้าที่และความสุข เช่นเดียวกับที่ทวยเทพมีเราอยู่ในใจ
หน้าที่ของพวกเราจบสิ้นแล้ว พรและหน้าที่ของทวยเทพ ก็ฝากฝังให้พวกเธอด้วยนะ
ผู้พิทักษ์คนแรกถูกฝังไว้ท่ามกลางสายแร่ของเหมือง ที่เปล่งประกายแสงประหลาด
เพราะที่นั่นสว่างไสวที่สุด ชายผู้อาศัยอยู่ในเงามืดมานานหลายปี
และพร่ำโหยหาแสงสว่างที่เคยเห็นอยู่ในใจ หลับใหลอย่างเงียบ ๆ ใต้พื้นที่ใกล้กับรอยแยก
สุดท้ายแล้ว น้ำท่วมที่พัดพาทุกสิ่งก็ไม่ปรากฏ
โชคชะตามักไม่มอบโอกาสที่จะตายอย่างมีเกียรติเสมอ
กระแสน้ำที่ไม่อาจรับรู้ได้กลับกัดกร่อนศูนย์ฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ ราวกับจอมโจรรัตติกาล
คนที่จำใจเข้าร่วมกับพวกเขา รวมถึงผู้ที่อาศัยอยู่ใต้น้ำก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ผู้ที่สาบาน ผู้ที่เข้าใจคำสาบาน และผู้ที่รู้คำสอนกลับยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ
กระทั่งเมื่อเวลาผ่านไป ป้อมปราการอันยิ่งใหญ่และมืดมิดก็โผล่ขึ้นจากใต้ทะเล
นักบวชคนสุดท้ายที่แสดงตนเป็นผู้พิทักษ์ เป็นบุรุษผู้ได้รับพรจากทวยเทพ
ไม่มีใครรู้ว่าหลุมศพของเขาถูกฝังอยู่ที่ใด
เมื่อเทียบกัน ที่แห่งนี้ถือว่าโชคดีแล้ว
ทำนบอีกจุดที่เคยถูกกดขี่ ได้ถูกค้นพบโดยผู้ที่ต้องการมันในหลายปีต่อมา
"เราจะจดจำคำสาบานนับพันปี และปกป้องรากฐานอันดีของเมืองแห่งน้ำ" "อย่าลืมโซ่ตรวนแห่งบาป ที่ครั้งหนึ่งเคยล่อลวงเราดุจน้ำผึ้ง" "อย่าลืมหน้าที่ที่ดูหนักอึ้งราวโซ่ตรวนที่เราแบกรับ" "เพราะนั่นหมายถึงเหล่าทวยเทพต่างเมตตาและวางใจในตัวเราเสมือนน้ำผึ้งที่หอมหวาน" "เราคือโล่แกร่งต้านภัยพิบัติน้ำ และเป็นแนวป้องกันที่มั่นคง" ผู้พิทักษ์คนแรกมักจะนำสมาชิกใหม่ไปสาบานอย่างเคร่งครัดเสมอ ใช่ ไม่มีใครอยากจะเลือกชีวิตแบบนี้หรอก แต่ทุกอย่างต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ เราเคยเรายอมจำนนต่อความสุขของความรุนแรงในอดีต หรือขับเคลื่อนด้วยความโลภ นี่ไม่ใช่แค่การชดเชยความยุติธรรม แต่เป็นการกอบกู้ครั้งสุดท้ายเช่นกัน ที่แห่งนี้ไม่มีแสงแดด และไม่มีครอบครัว ดังนั้นอย่างน้อยก็ต้องมีความสุข ถึงแม้บางครั้งจะสงสัยว่าพวกเขาเอ่ยคำสาบานเหล่านั้นกับตัวเอง หรือเพียงแค่ต้องเปล่งเสียงที่ไร้ความหมายต่อตัวเองออกมา แต่เขายังคงหวังอย่างยิ่งว่า ความสุขเมื่อเหล่าทวยเทพมอบหน้าที่อันหนักอึ้งให้นั้น จะเหมือนแสงส่องสว่างให้กับชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายและมืดมนของตนเอง ส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าของ "พี่น้อง" เหล่านี้ และมอบความหมายให้กับชีวิตที่เหลือนี้ นี่จะกลายเป็นคำสอนของผู้พิทักษ์ ที่สืบทอดกันจากรุ่นสู่รุ่นราวกับสายน้ำที่หลั่งไหล เพราะเมื่อหากลางร้ายของวันสิ้นโลกมาเยือน สายน้ำท่วมจะชะล้างทุกสิ่งไป เราจงต่อสู้เพื่อหน้าที่และความสุข เช่นเดียวกับที่ทวยเทพมีเราอยู่ในใจ หน้าที่ของพวกเราจบสิ้นแล้ว พรและหน้าที่ของทวยเทพ ก็ฝากฝังให้พวกเธอด้วยนะ ผู้พิทักษ์คนแรกถูกฝังไว้ท่ามกลางสายแร่ของเหมือง ที่เปล่งประกายแสงประหลาด เพราะที่นั่นสว่างไสวที่สุด ชายผู้อาศัยอยู่ในเงามืดมานานหลายปี และพร่ำโหยหาแสงสว่างที่เคยเห็นอยู่ในใจ หลับใหลอย่างเงียบ ๆ ใต้พื้นที่ใกล้กับรอยแยก สุดท้ายแล้ว น้ำท่วมที่พัดพาทุกสิ่งก็ไม่ปรากฏ โชคชะตามักไม่มอบโอกาสที่จะตายอย่างมีเกียรติเสมอ กระแสน้ำที่ไม่อาจรับรู้ได้กลับกัดกร่อนศูนย์ฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ ราวกับจอมโจรรัตติกาล คนที่จำใจเข้าร่วมกับพวกเขา รวมถึงผู้ที่อาศัยอยู่ใต้น้ำก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผู้ที่สาบาน ผู้ที่เข้าใจคำสาบาน และผู้ที่รู้คำสอนกลับยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ กระทั่งเมื่อเวลาผ่านไป ป้อมปราการอันยิ่งใหญ่และมืดมิดก็โผล่ขึ้นจากใต้ทะเล นักบวชคนสุดท้ายที่แสดงตนเป็นผู้พิทักษ์ เป็นบุรุษผู้ได้รับพรจากทวยเทพ ไม่มีใครรู้ว่าหลุมศพของเขาถูกฝังอยู่ที่ใด เมื่อเทียบกัน ที่แห่งนี้ถือว่าโชคดีแล้ว ทำนบอีกจุดที่เคยถูกกดขี่ ได้ถูกค้นพบโดยผู้ที่ต้องการมันในหลายปีต่อมา
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon14514_TH.txt- JSON Pointer
/
