ContentReadable 294436
โดโมวอยที่เกิดมาตัวเล็กจ้อยกว่าเผ่าพันธุ์เดียวกัน ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ก็ยากจะเจอที่ของตัวเอง
ร่างกายค่อมงอ ถูกพวกอสูรเยาะเย้ย ใบหน้าแปลกประหลาด ก็ถูกระแวงในอาณาเขตของมนุษย์
หรือเพราะเผ่าพันธุ์เดียวกันที่ภักดีกับมนุษย์ ตัวเองเกิดมาจึงต้องแบกรับตราบาปแห่งการทรยศ?
หรือว่านอกจากเป็นตัวตลกสร้างความสำราญและประจบพวกผู้มีอำนาจ ก็ไม่มีหนทางอื่นที่จะยืนหยัดในโลกนี้ได้แล้ว?
"เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ผู้หลงทางเอ๋ย คุณจงรู้ไว้นะ ในอาณาจักรที่ Tsaritsa สร้างขึ้น ไม่มีที่ยืนสำหรับพวกเราหรอก"
"จงแก้แค้นมนุษย์เถิด เพื่อการยุแยงของพวกเขาและการช่วงชิงอำนาจอันไร้สาระ เดิมทีภูตก็เป็นเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะอยู่แล้ว"
โดโมวอยหลังค่อม ก็ได้รับการยอมรับจากผู้ผลาญนครและบริวารของเธอเช่นนั้น แล้วอุทิศตนเพื่อตระกูลอันสูงส่งของขุนนางเก่า
ร่วมทางกับปีศาจหมาป่าที่โหดเหี้ยม รับฟังคำสอนอันสูงส่งของนักปราชญ์ แล้วติดตามธงแห่งการทำลายล้างและความว่างเปล่านับแต่นั้นมา
สายลับที่แฝงตัวอยู่ข้างกายผู้ผลาญนครถูกจับได้ ทัณฑ์ทรมานและการเกลี้ยกล่อมก็ผลัดกันถาโถมใส่เขา...
"เจ้าคนเนรคุณ! พวกเรายอมรับตัวประหลาดอย่างคุณ สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นการทรยศ"
"ลูกแกะที่หลงผิด ยังคงได้รับความเมตตาและการคุ้มครอง แค่จากนี้ไปต้องบอกความจริง"
แต่ไม่ว่าจะพันธนาการด้วยโซ่ตรวน หรือหลอกล่อด้วยน้ำผึ้ง ความเงียบก็เป็นเสียงสะท้อนเดียวที่ผู้ลงทัณฑ์ได้รับ
เหล่าทรชนที่โกรธเกรี้ยวจะประหารโดโมวอยอย่างโหดเหี้ยม เพื่อเตือนทุกคนถึงจุดจบของการคิดไม่ซื่อ
เผชิญหน้ากับคมขวานและการหลับใหลชั่วนิรันดร์ เงาร่างที่ค่อมงอในอดีต กลับเผยความหยัดตรงองอาจของเขา
"อุดมการณ์ที่ปกปิดความปรารถนาส่วนตัวและความแค้น ไม่ควรนำมาหลอกลวงผู้คนอีกต่อไป แผนการทำลายล้างคบเพลิง จะต้องถูกความยุติธรรมขัดขวาง"
"ที่โดโมวอยภักดีไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นอนาคตที่ทุกชีวิตอยู่ร่วมกันได้ ไม่ต้องเสแสร้งบีบน้ำตา ฉันยินดีจะลิ้มรสความหอมหวานของความตาย"
ในที่สุดเสียงสะท้อนที่ส่งกลับมาผ่านสิ่งตกทอด ก็นำสารลับไปถึงพวกพ้อง พร้อมกับอนาคตอันสดใสที่เขาไม่อาจได้เห็น
นี่ก็คือเรื่องราวของโดโมวอย สั้นเพียงชั่วพริบตา ไม่เคยใช้หัวใจอันภักดี แลกมาซึ่งการถูกจดจำเพียงเสี้ยววินาทีในประวัติศาสตร์
มีเพียงผู้นำทางมุ่งมั่นจะล้างแค้นให้เขา เพื่อมิตรภาพที่ร่วมทางกันมา การยืนหยัดมาตลอดหลายปี
เพื่อเขาที่ไม่เคยหลงทางในค่ำคืนอันหนาวเหน็บที่ยาวนานและไม่เคยลืมเลือนคำสาบานแห่งความภักดี
"การยอมก้มหัวไม่มีในพจนานุกรมของฉัน สักวันนึงผู้คนจะได้รู้"
"จนวินาทีสุดท้าย Varenukha ก็ไม่เคยยอมก้มหัว"
โดโมวอยที่เกิดมาตัวเล็กจ้อยกว่าเผ่าพันธุ์เดียวกัน ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ก็ยากจะเจอที่ของตัวเอง ร่างกายค่อมงอ ถูกพวกอสูรเยาะเย้ย ใบหน้าแปลกประหลาด ก็ถูกระแวงในอาณาเขตของมนุษย์ หรือเพราะเผ่าพันธุ์เดียวกันที่ภักดีกับมนุษย์ ตัวเองเกิดมาจึงต้องแบกรับตราบาปแห่งการทรยศ? หรือว่านอกจากเป็นตัวตลกสร้างความสำราญและประจบพวกผู้มีอำนาจ ก็ไม่มีหนทางอื่นที่จะยืนหยัดในโลกนี้ได้แล้ว? "เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ผู้หลงทางเอ๋ย คุณจงรู้ไว้นะ ในอาณาจักรที่ Tsaritsa สร้างขึ้น ไม่มีที่ยืนสำหรับพวกเราหรอก" "จงแก้แค้นมนุษย์เถิด เพื่อการยุแยงของพวกเขาและการช่วงชิงอำนาจอันไร้สาระ เดิมทีภูตก็เป็นเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะอยู่แล้ว" โดโมวอยหลังค่อม ก็ได้รับการยอมรับจากผู้ผลาญนครและบริวารของเธอเช่นนั้น แล้วอุทิศตนเพื่อตระกูลอันสูงส่งของขุนนางเก่า ร่วมทางกับปีศาจหมาป่าที่โหดเหี้ยม รับฟังคำสอนอันสูงส่งของนักปราชญ์ แล้วติดตามธงแห่งการทำลายล้างและความว่างเปล่านับแต่นั้นมา สายลับที่แฝงตัวอยู่ข้างกายผู้ผลาญนครถูกจับได้ ทัณฑ์ทรมานและการเกลี้ยกล่อมก็ผลัดกันถาโถมใส่เขา... "เจ้าคนเนรคุณ! พวกเรายอมรับตัวประหลาดอย่างคุณ สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นการทรยศ" "ลูกแกะที่หลงผิด ยังคงได้รับความเมตตาและการคุ้มครอง แค่จากนี้ไปต้องบอกความจริง" แต่ไม่ว่าจะพันธนาการด้วยโซ่ตรวน หรือหลอกล่อด้วยน้ำผึ้ง ความเงียบก็เป็นเสียงสะท้อนเดียวที่ผู้ลงทัณฑ์ได้รับ เหล่าทรชนที่โกรธเกรี้ยวจะประหารโดโมวอยอย่างโหดเหี้ยม เพื่อเตือนทุกคนถึงจุดจบของการคิดไม่ซื่อ เผชิญหน้ากับคมขวานและการหลับใหลชั่วนิรันดร์ เงาร่างที่ค่อมงอในอดีต กลับเผยความหยัดตรงองอาจของเขา "อุดมการณ์ที่ปกปิดความปรารถนาส่วนตัวและความแค้น ไม่ควรนำมาหลอกลวงผู้คนอีกต่อไป แผนการทำลายล้างคบเพลิง จะต้องถูกความยุติธรรมขัดขวาง" "ที่โดโมวอยภักดีไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นอนาคตที่ทุกชีวิตอยู่ร่วมกันได้ ไม่ต้องเสแสร้งบีบน้ำตา ฉันยินดีจะลิ้มรสความหอมหวานของความตาย" ในที่สุดเสียงสะท้อนที่ส่งกลับมาผ่านสิ่งตกทอด ก็นำสารลับไปถึงพวกพ้อง พร้อมกับอนาคตอันสดใสที่เขาไม่อาจได้เห็น นี่ก็คือเรื่องราวของโดโมวอย สั้นเพียงชั่วพริบตา ไม่เคยใช้หัวใจอันภักดี แลกมาซึ่งการถูกจดจำเพียงเสี้ยววินาทีในประวัติศาสตร์ มีเพียงผู้นำทางมุ่งมั่นจะล้างแค้นให้เขา เพื่อมิตรภาพที่ร่วมทางกันมา การยืนหยัดมาตลอดหลายปี เพื่อเขาที่ไม่เคยหลงทางในค่ำคืนอันหนาวเหน็บที่ยาวนานและไม่เคยลืมเลือนคำสาบานแห่งความภักดี "การยอมก้มหัวไม่มีในพจนานุกรมของฉัน สักวันนึงผู้คนจะได้รู้" "จนวินาทีสุดท้าย Varenukha ก็ไม่เคยยอมก้มหัว"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon14436_TH.txt- JSON Pointer
/
