ContentReadable 294433
หากอำนาจคือตึกใหญ่ที่สูงตระหง่าน จะต้องใช้อิฐกี่ก้อนมารองรับน้ำหนักและสร้างมันขึ้นมา?
เดิมทีอิฐไม่ได้เกิดมาเพื่อสร้างอาคาร แล้วใครจะเป็นคนกำหนดว่าอิฐก้อนไหนควรถูกวางเป็นรากฐาน หรือวางทับอยู่บนยอดสูง?
กฎเกณฑ์ที่ดูเหมือนจะเข้มงวด แต่กลับใช้ความบังเอิญ มาตัดสินโชคชะตาของอิฐแต่ละก้อนอย่างไม่เป็นธรรม
และการทรุดตัวของตึกสูง ก็ขึ้นอยู่กับการปฏิเสธที่จะทำตามรูปแบบปลอม ๆ ของอิฐแค่ก้อนเดียว
"สมบัติลับของนายหัวถูกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของตลาดมืด" งานเลี้ยงที่จะทำลายกฎเกณฑ์เก่า ๆ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เหล่าโจรที่ต้องการจะตะครุบสมบัติได้มารวมตัวกัน
นี่คือการต่อสู้ระหว่างเราทุกคน ภัยคุกคามที่อันตรายที่สุดไม่ใช่การป้องกันของนายหัว แต่เป็นการต่อสู้กับพวกเดียวกัน
ผู้ที่ก้าวเข้ามาในส่วนลึกของคลังสมบัติเป็นรายแรกคือภูต โลกใบนี้สอนให้เขารู้จักหลีกเลี่ยงอันตรายเพื่อมุ่งหาผลประโยชน์ และแยกตัวออกจากแผนร้าย;
เขาใช้จิตใจมนุษย์เป็นแผนที่ ก้าวเข้าไปในช่องโหว่ของเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเหล่านั้น และมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด ต้องยอมรับเลยว่าฉลาดแกมโกงจริง ๆ
และที่ตามมาติด ๆ คือเด็กสาวคนหนึ่ง หากเทียบกับปริศนาของนายหัวแล้ว ผลแพ้ชนะจากการนัดดวลกับภูตนั้นจะสำคัญยิ่งกว่า
เธอทำลายกุญแจทั้งหมดด้วยคมดาบ และใช้วิธีการเรียบง่าย จัดการกับกลไกที่อวดอ้างความแยบยลเหล่านั้น ต้องยอมรับเลยว่าเธอเชี่ยวชาญจริง ๆ
และที่ตามเข้ามาเป็นรายสุดท้ายคือนักล่า เขามองว่าเขาวงกตแห่งนี้เป็นเหมือนสนามล่าที่โหดร้ายยิ่งกว่าฤดูหนาว และต้องค่อย ๆ เดินหน้าอย่างระมัดระวัง
ความอดทนคือกับดักอาบยาพิษ ความฉลาดคือดาบคมอันกระหายเลือด เขาใช้การต่อสู้อย่างดิบเถื่อนในการเอาชนะศัตรู ต้องยอมรับเลยว่าเขากล้าหาญจริง ๆ
แต่ไม่ว่าจะเป็นภูต เด็กสาว หรือนักล่าก็ตาม สุดท้ายพวกเขาก็พ่ายแพ้อยู่ตรงหน้าประตูคลังสมบัติอยู่ดี;
ผู้ดูแลในชุดสีดำคนหนึ่ง จัดการมัดพวกเขาสามคนด้วยวิธีรุนแรง และพาเข้าไปข้างในทีละคน
"นายหัวที่เคารพ แขกที่ท่านเรียนเชิญมาถึงแล้ว และกำลังรอคอยคำสั่งของท่านอยู่"
นายหัวขบเคี้ยว Zaytun Peach ที่อยู่ในมือด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะเทศนาแขกที่ผู้ดูแลเชิญเข้ามาทีละคน:
"คุณไม่สนใจกฎเกณฑ์ของโลกนี้ และต้องการจะขโมยทุกสิ่งทุกอย่างของคนอื่น ซึ่งนี่คือเหตุผลที่คุณควรจะได้รับรางวัล"
"กฎเกณฑ์ที่ว่านั้น เพียงมีขึ้นเพื่อเอื้อประโยชน์แก่ผู้ที่กำหนดมันขึ้นมา และฉันที่ไม่พอใจกับเรื่องนั้น จึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ"
"กฎเกณฑ์ของโลกนี้มีเพียงคนรวยที่รวยอย่างไม่รู้จบ กับคนจนที่จนต่อไปเรื่อย ๆ ดังนั้นการปล้นจึงเป็นวิธีเดียวที่จะเรียกคืนความสมดุลกลับมาได้"
"หากคุณจะยึดมั่นในหลักการของโจรและปฏิบัติตามนี้ต่อไป ก็จงกินผลไม้นี้ต่อหน้าซากกระดูกของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่"
ภูตเองก็อยากจะหนีจากความฟุ้งเฟ้ออันว่างเปล่าพวกชนชั้นสูง เขาประทับใจในคำพูดของนายหัว และยอมกิน Bulle Fruit เข้าไป
เด็กสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อความจองหองของผู้มีอำนาจ ตัดสินใจกลืน Wolfhook ลงไปอย่างแน่วแน่ เพราะเธอมีแนวคิดที่คล้าย ๆ กันกับนายหัวนั่นเอง
และคนสุดท้ายที่จะได้กิน Valberry ก็คือนักล่า เขาหนีเข้าไปในป่าหนาวเหน็บ เพราะไม่ต้องการจะประนีประนอมต่อสังคมที่มีแต่ความโสมมนี้
"ดีมาก งั้นกลุ่มผลไม้รักกฎระเบียบก็ทำสัญญาเสร็จสิ้นแล้ว จำไว้นะ! ว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะเป็นเสาหลักของการต่อต้านความอยุติธรรม"
หลังมองส่งบรรดาแขกกลับออกไปทีละคน นายหัวได้ใช้มือลูบไปบนกำแพงทั้งสี่ด้านของคลังสมบัติที่ว่างเปล่าเบา ๆ อย่างหดหู่ใจ
เขาได้ดึงอิฐก้อนสำคัญที่สุดของตึกแห่งกฎเกณฑ์ออกมาได้สำเร็จ แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น:
เมื่อเห็นปมคิ้วที่ขมวดแน่น และทีท่าราวกับปวดเกร็งในช่องท้องของนายหัว ผู้ดูแลที่คอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มร่าออกมา
เธอหยิบเอากระดูกสันหลังสีดำของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่มาอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะทิ้ง Calla Lily ที่ใช้สำหรับถอนพิษเอาไว้ และหันหลังจากไป...
"ประโยคที่คุณพูดกับเหล่าโจรไปเมื่อกี้นี้ มันทำให้แนวคิดของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่เป็นที่ประจักษ์มากขึ้น เพราะงั้นฉันจะเก็บชีวิตของคุณเอาไว้ก่อน"
"แต่ความยุติธรรมที่แท้จริงไม่ได้อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ มันอยู่ที่การไม่มีใครสามารถกำหนดกฎเกณฑ์นั้นได้ต่างหาก"
หากอำนาจคือตึกใหญ่ที่สูงตระหง่าน จะต้องใช้อิฐกี่ก้อนมารองรับน้ำหนักและสร้างมันขึ้นมา? เดิมทีอิฐไม่ได้เกิดมาเพื่อสร้างอาคาร แล้วใครจะเป็นคนกำหนดว่าอิฐก้อนไหนควรถูกวางเป็นรากฐาน หรือวางทับอยู่บนยอดสูง? กฎเกณฑ์ที่ดูเหมือนจะเข้มงวด แต่กลับใช้ความบังเอิญ มาตัดสินโชคชะตาของอิฐแต่ละก้อนอย่างไม่เป็นธรรม และการทรุดตัวของตึกสูง ก็ขึ้นอยู่กับการปฏิเสธที่จะทำตามรูปแบบปลอม ๆ ของอิฐแค่ก้อนเดียว "สมบัติลับของนายหัวถูกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของตลาดมืด" งานเลี้ยงที่จะทำลายกฎเกณฑ์เก่า ๆ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เหล่าโจรที่ต้องการจะตะครุบสมบัติได้มารวมตัวกัน นี่คือการต่อสู้ระหว่างเราทุกคน ภัยคุกคามที่อันตรายที่สุดไม่ใช่การป้องกันของนายหัว แต่เป็นการต่อสู้กับพวกเดียวกัน ผู้ที่ก้าวเข้ามาในส่วนลึกของคลังสมบัติเป็นรายแรกคือภูต โลกใบนี้สอนให้เขารู้จักหลีกเลี่ยงอันตรายเพื่อมุ่งหาผลประโยชน์ และแยกตัวออกจากแผนร้าย; เขาใช้จิตใจมนุษย์เป็นแผนที่ ก้าวเข้าไปในช่องโหว่ของเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเหล่านั้น และมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด ต้องยอมรับเลยว่าฉลาดแกมโกงจริง ๆ และที่ตามมาติด ๆ คือเด็กสาวคนหนึ่ง หากเทียบกับปริศนาของนายหัวแล้ว ผลแพ้ชนะจากการนัดดวลกับภูตนั้นจะสำคัญยิ่งกว่า เธอทำลายกุญแจทั้งหมดด้วยคมดาบ และใช้วิธีการเรียบง่าย จัดการกับกลไกที่อวดอ้างความแยบยลเหล่านั้น ต้องยอมรับเลยว่าเธอเชี่ยวชาญจริง ๆ และที่ตามเข้ามาเป็นรายสุดท้ายคือนักล่า เขามองว่าเขาวงกตแห่งนี้เป็นเหมือนสนามล่าที่โหดร้ายยิ่งกว่าฤดูหนาว และต้องค่อย ๆ เดินหน้าอย่างระมัดระวัง ความอดทนคือกับดักอาบยาพิษ ความฉลาดคือดาบคมอันกระหายเลือด เขาใช้การต่อสู้อย่างดิบเถื่อนในการเอาชนะศัตรู ต้องยอมรับเลยว่าเขากล้าหาญจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นภูต เด็กสาว หรือนักล่าก็ตาม สุดท้ายพวกเขาก็พ่ายแพ้อยู่ตรงหน้าประตูคลังสมบัติอยู่ดี; ผู้ดูแลในชุดสีดำคนหนึ่ง จัดการมัดพวกเขาสามคนด้วยวิธีรุนแรง และพาเข้าไปข้างในทีละคน "นายหัวที่เคารพ แขกที่ท่านเรียนเชิญมาถึงแล้ว และกำลังรอคอยคำสั่งของท่านอยู่" นายหัวขบเคี้ยว Zaytun Peach ที่อยู่ในมือด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะเทศนาแขกที่ผู้ดูแลเชิญเข้ามาทีละคน: "คุณไม่สนใจกฎเกณฑ์ของโลกนี้ และต้องการจะขโมยทุกสิ่งทุกอย่างของคนอื่น ซึ่งนี่คือเหตุผลที่คุณควรจะได้รับรางวัล" "กฎเกณฑ์ที่ว่านั้น เพียงมีขึ้นเพื่อเอื้อประโยชน์แก่ผู้ที่กำหนดมันขึ้นมา และฉันที่ไม่พอใจกับเรื่องนั้น จึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" "กฎเกณฑ์ของโลกนี้มีเพียงคนรวยที่รวยอย่างไม่รู้จบ กับคนจนที่จนต่อไปเรื่อย ๆ ดังนั้นการปล้นจึงเป็นวิธีเดียวที่จะเรียกคืนความสมดุลกลับมาได้" "หากคุณจะยึดมั่นในหลักการของโจรและปฏิบัติตามนี้ต่อไป ก็จงกินผลไม้นี้ต่อหน้าซากกระดูกของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่" ภูตเองก็อยากจะหนีจากความฟุ้งเฟ้ออันว่างเปล่าพวกชนชั้นสูง เขาประทับใจในคำพูดของนายหัว และยอมกิน Bulle Fruit เข้าไป เด็กสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อความจองหองของผู้มีอำนาจ ตัดสินใจกลืน Wolfhook ลงไปอย่างแน่วแน่ เพราะเธอมีแนวคิดที่คล้าย ๆ กันกับนายหัวนั่นเอง และคนสุดท้ายที่จะได้กิน Valberry ก็คือนักล่า เขาหนีเข้าไปในป่าหนาวเหน็บ เพราะไม่ต้องการจะประนีประนอมต่อสังคมที่มีแต่ความโสมมนี้ "ดีมาก งั้นกลุ่มผลไม้รักกฎระเบียบก็ทำสัญญาเสร็จสิ้นแล้ว จำไว้นะ! ว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะเป็นเสาหลักของการต่อต้านความอยุติธรรม" หลังมองส่งบรรดาแขกกลับออกไปทีละคน นายหัวได้ใช้มือลูบไปบนกำแพงทั้งสี่ด้านของคลังสมบัติที่ว่างเปล่าเบา ๆ อย่างหดหู่ใจ เขาได้ดึงอิฐก้อนสำคัญที่สุดของตึกแห่งกฎเกณฑ์ออกมาได้สำเร็จ แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น: เมื่อเห็นปมคิ้วที่ขมวดแน่น และทีท่าราวกับปวดเกร็งในช่องท้องของนายหัว ผู้ดูแลที่คอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มร่าออกมา เธอหยิบเอากระดูกสันหลังสีดำของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่มาอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะทิ้ง Calla Lily ที่ใช้สำหรับถอนพิษเอาไว้ และหันหลังจากไป... "ประโยคที่คุณพูดกับเหล่าโจรไปเมื่อกี้นี้ มันทำให้แนวคิดของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่เป็นที่ประจักษ์มากขึ้น เพราะงั้นฉันจะเก็บชีวิตของคุณเอาไว้ก่อน" "แต่ความยุติธรรมที่แท้จริงไม่ได้อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ มันอยู่ที่การไม่มีใครสามารถกำหนดกฎเกณฑ์นั้นได้ต่างหาก"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon14433_TH.txt- JSON Pointer
/
