ContentReadable 294432
เมื่อผ่านซากปรักหักพังของวังโบราณไป จะเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์อันเงียบสงบ ซึ่งอยู่ริมทะเลสาบ Amsvartnir ณ จุดสิ้นสุดของดินแดนรกร้าง
ว่ากันว่าหากผู้ใดหักกิ่งทองคำในป่าได้ จะพบกับวังของ Seelie ซึ่งไม่อาจพบเห็นได้ในตอนกลางวัน
เพราะนั่นคือเขตเงามืดที่แสงอาทิตย์ไม่อาจส่องถึง เป็นอาณาจักรในอดีตกาลที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลาและห้วงมิติ
เจ้าของเดิมนั้นได้จากไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงลานเรือนที่ไม่ได้รับการดูแลมาเป็นเวลานาน และห้องโถงที่ถูกทิ้งร้าง
ทว่าในพระราชวังที่เดิมควรจะไร้ผู้คนนั้น กลับมีเสียงคร่ำครวญอย่างเงียบงันของเด็กสาวแว่วมา
"ช่างฝีมือแห่งสรวงสวรรค์เคยใช้สายพิณทองถักทอชะตากรรมของสรรพสิ่ง"
"มันคือแผนการอันศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์ ขอเพียงทำตามก็จะพบกับความสุขทางโลก"
"แต่ทว่าคนโง่เขลานั้นก็ฝันได้เช่นกัน ในฝันนั้นเธอเห็นอนาคตในอีกแบบหนึ่ง"
"เธอเห็นนักบุญตั้งตนเป็นศัตรูกับสวรรค์ โดยอยู่บนหอคอยสูงที่ผู้คนสร้างขึ้นมา"
"เธอเห็นอสูรตัวใหญ่เท่าภูเขากำลังหลุดพ้นจากพันธนาการของโลก ท่ามกลางเสียงคำรามก้อง"
"เธอเห็นดวงจันทร์สามดวงส่องสว่างทั่วท้องทะเล มังกรยักษ์โบราณทะยานบินขึ้นสูงราวกับคลื่นน้ำ"
"ทั้งหมดนี้หายไปหลังตื่นจากฝัน ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน"
"เหลือเพียงแววตาที่ไม่อาจบรรยายได้ จากดวงตาที่สุกสกาวดุจแสงดาวคู่นั้น"
"มันคือความรักเหรอ? หรือว่าเป็นความฟุ้งซ่านที่ผสมไปด้วยความหวัง ความทะเยอทะยาน และความอยากตาย?"
"แต่มันไม่ได้สำคัญอีกต่อไป เรื่องราวของพวกเขาได้ปิดม่านลงแล้ว และกลายเป็นบทเพลงสุดท้ายของสรวงสวรรค์"
"เสียงจักจั่นของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงในอดีต เป็นบทเพลงแห่งการเนรเทศ และเป็นเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของมนุษยชาติ"
"พวกเขาสูญสิ้นบ้านเกิดที่ร่างกายและจิตวิญญาณสถิตอยู่ คงเหลือเพียงบทเพลงและความทรงจำ"
"ผู้ขับขานบทเพลงคนสุดท้าย Seelie ตนแรก นั่งดีดพิณอยู่ในห้องโถงของเหล่าทูตสวรรค์"
หมาป่าที่เคยบุกเข้ามาที่นี่ได้จากไปนานแล้ว เหลือไว้เพียงความฝันที่ไม่สมบูรณ์และกำลังไล่ตามภาพมายา
เมื่อผ่านซากปรักหักพังของวังโบราณไป จะเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์อันเงียบสงบ ซึ่งอยู่ริมทะเลสาบ Amsvartnir ณ จุดสิ้นสุดของดินแดนรกร้าง ว่ากันว่าหากผู้ใดหักกิ่งทองคำในป่าได้ จะพบกับวังของ Seelie ซึ่งไม่อาจพบเห็นได้ในตอนกลางวัน เพราะนั่นคือเขตเงามืดที่แสงอาทิตย์ไม่อาจส่องถึง เป็นอาณาจักรในอดีตกาลที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลาและห้วงมิติ เจ้าของเดิมนั้นได้จากไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงลานเรือนที่ไม่ได้รับการดูแลมาเป็นเวลานาน และห้องโถงที่ถูกทิ้งร้าง ทว่าในพระราชวังที่เดิมควรจะไร้ผู้คนนั้น กลับมีเสียงคร่ำครวญอย่างเงียบงันของเด็กสาวแว่วมา "ช่างฝีมือแห่งสรวงสวรรค์เคยใช้สายพิณทองถักทอชะตากรรมของสรรพสิ่ง" "มันคือแผนการอันศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์ ขอเพียงทำตามก็จะพบกับความสุขทางโลก" "แต่ทว่าคนโง่เขลานั้นก็ฝันได้เช่นกัน ในฝันนั้นเธอเห็นอนาคตในอีกแบบหนึ่ง" "เธอเห็นนักบุญตั้งตนเป็นศัตรูกับสวรรค์ โดยอยู่บนหอคอยสูงที่ผู้คนสร้างขึ้นมา" "เธอเห็นอสูรตัวใหญ่เท่าภูเขากำลังหลุดพ้นจากพันธนาการของโลก ท่ามกลางเสียงคำรามก้อง" "เธอเห็นดวงจันทร์สามดวงส่องสว่างทั่วท้องทะเล มังกรยักษ์โบราณทะยานบินขึ้นสูงราวกับคลื่นน้ำ" "ทั้งหมดนี้หายไปหลังตื่นจากฝัน ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" "เหลือเพียงแววตาที่ไม่อาจบรรยายได้ จากดวงตาที่สุกสกาวดุจแสงดาวคู่นั้น" "มันคือความรักเหรอ? หรือว่าเป็นความฟุ้งซ่านที่ผสมไปด้วยความหวัง ความทะเยอทะยาน และความอยากตาย?" "แต่มันไม่ได้สำคัญอีกต่อไป เรื่องราวของพวกเขาได้ปิดม่านลงแล้ว และกลายเป็นบทเพลงสุดท้ายของสรวงสวรรค์" "เสียงจักจั่นของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงในอดีต เป็นบทเพลงแห่งการเนรเทศ และเป็นเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของมนุษยชาติ" "พวกเขาสูญสิ้นบ้านเกิดที่ร่างกายและจิตวิญญาณสถิตอยู่ คงเหลือเพียงบทเพลงและความทรงจำ" "ผู้ขับขานบทเพลงคนสุดท้าย Seelie ตนแรก นั่งดีดพิณอยู่ในห้องโถงของเหล่าทูตสวรรค์" หมาป่าที่เคยบุกเข้ามาที่นี่ได้จากไปนานแล้ว เหลือไว้เพียงความฝันที่ไม่สมบูรณ์และกำลังไล่ตามภาพมายา
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon14432_TH.txt- JSON Pointer
/
