ContentReadable 294430
ครั้งหนึ่งเมื่อพายุพัดผ่านหุบเขาที่มีธารน้ำพุไหลมาบรรจบกันนั้น เคยมียักษ์ที่สูงใหญ่ดั่งขุนเขา ยืนตระหง่านอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างท้องฟ้าและมหาสมุทร
ภายใต้เปลือกนอกที่ดูเหมือนทรายนั้น มีหัวใจที่ลุกโชนแผดเผาอยู่ในนั้น ไอหมอกที่พวยพุ่งขึ้นมาราวกับจะบดบังดวงตะวัน
ทุกคนต่างรู้ว่านั่นคือ Tupac แห่ง Meztli ในบรรดาคนที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นไม่มีใครสูงไปกว่าเขาแล้ว
ตั้งแต่ภูเขาจนถึงทะเล จากป่าไม้ไปจนถึงที่ราบ ไม่มีใครใน Natlan ที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้เลย
นี่เป็นยุคสมัยที่ดีที่หาได้ยากยิ่ง ทุกสารทิศไร้เหตุร้าย แม้แต่ศัตรูแห่งเงาโบราณก็ยังยกธงพักรบ
ผู้คนเพลิดเพลินไปกับความเจริญรุ่งเรืองและความสุขภายใต้แสงอาทิตย์ จนเกือบลืมพิธีพิทักษ์ราตรีอันเก่าแก่ไปแล้ว
แม้ว่าชนเผ่าต่าง ๆ จะยอมรับนามของเขาแล้ว และแม้ว่าผู้กล้าที่ก่อกบฏนั้น ก็ยากที่จะเป็นศัตรูของเขาได้ก็ตาม
แต่ Tupac ผู้มีร่างสูงใหญ่ก็ยังคงไม่มีความสุข ความภาคภูมิใจอันดิบเถื่อนของเขา เหมือนกับมังกรที่ติดอยู่ในสระน้ำ
"ฉันน่าจะเกิดในโลกเก่า จะได้เด็ดหัวมังกรชั่วร้ายด้วยกันกับ Xbalanque ผู้ยิ่งใหญ่"
"หรือไม่ก็ชูธงราชาผู้มีเนตรสีทอง โจมตีราชาอสรพิษที่โหดเหี้ยม และช่วยชาวประชาให้รอดพ้นจากภัยพิบัติ"
"หรือว่าจอมพลังอย่างฉันคนนี้ที่ได้เกิดในยุคสมัยที่สงบสุข จะได้แต่ใช้ชีวิตที่เหลือไปทั้งแบบนี้?"
คลื่นซัดสาดมากระทบฝ่าเท้าของเขา ฝูงนกนางนวลบินวนเวียนอยู่เหนือแนวปะการัง ลมทะเลพัดพาเสียงเพลงอันไพเราะแว่วมา
ด้วยความที่บนดินไม่มีคู่ต่อสู้ของเขาแล้ว ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงทอดสายตามองไปยังทะเลที่ไม่เคยมีใครเหยียบย่างอันห่างไกลออกไป
หากสามารถนำกระดูกของอสูรยักษ์กลับมาได้ หรือไม่ก็ค้นพบสมบัติลับจากสมัยโบราณ ยังไงชีวิตนี้ก็นับว่าไม่สูญเปล่าแล้ว
ดังนั้นเขาจึงก้าวขึ้นไปบนคลื่นที่โหมกระหน่ำ และปล่อยให้กระแสน้ำอันไร้ที่สิ้นสุดพัดพาเขาไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก
ก่อนอื่น เขาพบมังกรมีปีกซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกราชาผู้ปรีชาในสมัยโบราณเนรเทศ ปีกทั้งสองข้างของมันสามารถใช้เป็นใบเรือเพื่อรับลมได้
ต่อมาก็เป็นวาฬที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เกิดคลื่นซัดสาด ซึ่งกระดูกของมันได้กลายมาเป็นเรือสีขาวของยักษ์อย่างเขา
จากนั้นก็เป็นงูทะเลจอมตะกละจากใต้ท้องทะเล เขี้ยวยาวของมันเป็นอาวุธที่ Tupac ใช้ถนัดมือที่สุด
หลังจากจับหมึกยักษ์ที่สั่นสะเทือนใต้สมุทรมาเป็นอาหารแกล้มเหล้าเลิศรส ในที่สุดเขาก็มาถึงชายฝั่งของทะเล
"Tupac เอ๋ย ผู้กล้าจากดินแดนแห่งเปลวเพลิงและยักษ์ผู้หาญกล้า คลื่นอันหยิ่งผยองของเจ้าจะต้องจบลงที่นี่แหละ"
"ที่เจ้ากลัดกลุ้มและเป็นทุกข์นั้น ก็เพราะเส้นทางแห่งความตาย และประตูแห่งความมืดมิดยังไม่ปรากฏให้เจ้าเห็นเท่านั้นเอง"
"เจ้าต้องฝึกฝนร่างกายของเจ้า ให้มันแข็งแกร่งดั่งเกราะ ฝึกฝนกล้ามเนื้อและกระดูกของเจ้า ให้มันแข็งแกร่งดั่งค้อนทอง"
"จนกว่าผู้ถูกเนรเทศที่เคยเป็นศัตรูกับเจ้าจะกลับมา จงอย่าลืมจิตใจที่แท้จริง และคำสาบานของเจ้า"
เมื่อเวลาสุดท้ายมาถึง ในที่สุด Tupac ที่มีร่างกายใหญ่โตดุจขุนเขา ก็เข้าใจถึงภารกิจของตนเอง
เขาแบกเจ้าแห่งเปลวเพลิงมาถึงที่ที่ไฟควรอยู่ ในขณะที่คำเตือนของเทพราตรียังคงดังก้องอยู่ในหู
ตำนานของเขาจะถูกจารึกไว้บนโลกตลอดไป โดยที่ไม่ได้ด้อยกว่าผู้กล้าในสมัยโบราณคนอื่น ๆ เลย
และแล้วเขาก็เห็นประตูแห่งความตายปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ดังเช่นคำสาบานที่เขาเคยให้ไว้กับเทพเจ้า
ครั้งหนึ่งเมื่อพายุพัดผ่านหุบเขาที่มีธารน้ำพุไหลมาบรรจบกันนั้น เคยมียักษ์ที่สูงใหญ่ดั่งขุนเขา ยืนตระหง่านอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่างท้องฟ้าและมหาสมุทร ภายใต้เปลือกนอกที่ดูเหมือนทรายนั้น มีหัวใจที่ลุกโชนแผดเผาอยู่ในนั้น ไอหมอกที่พวยพุ่งขึ้นมาราวกับจะบดบังดวงตะวัน ทุกคนต่างรู้ว่านั่นคือ Tupac แห่ง Meztli ในบรรดาคนที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นไม่มีใครสูงไปกว่าเขาแล้ว ตั้งแต่ภูเขาจนถึงทะเล จากป่าไม้ไปจนถึงที่ราบ ไม่มีใครใน Natlan ที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้เลย นี่เป็นยุคสมัยที่ดีที่หาได้ยากยิ่ง ทุกสารทิศไร้เหตุร้าย แม้แต่ศัตรูแห่งเงาโบราณก็ยังยกธงพักรบ ผู้คนเพลิดเพลินไปกับความเจริญรุ่งเรืองและความสุขภายใต้แสงอาทิตย์ จนเกือบลืมพิธีพิทักษ์ราตรีอันเก่าแก่ไปแล้ว แม้ว่าชนเผ่าต่าง ๆ จะยอมรับนามของเขาแล้ว และแม้ว่าผู้กล้าที่ก่อกบฏนั้น ก็ยากที่จะเป็นศัตรูของเขาได้ก็ตาม แต่ Tupac ผู้มีร่างสูงใหญ่ก็ยังคงไม่มีความสุข ความภาคภูมิใจอันดิบเถื่อนของเขา เหมือนกับมังกรที่ติดอยู่ในสระน้ำ "ฉันน่าจะเกิดในโลกเก่า จะได้เด็ดหัวมังกรชั่วร้ายด้วยกันกับ Xbalanque ผู้ยิ่งใหญ่" "หรือไม่ก็ชูธงราชาผู้มีเนตรสีทอง โจมตีราชาอสรพิษที่โหดเหี้ยม และช่วยชาวประชาให้รอดพ้นจากภัยพิบัติ" "หรือว่าจอมพลังอย่างฉันคนนี้ที่ได้เกิดในยุคสมัยที่สงบสุข จะได้แต่ใช้ชีวิตที่เหลือไปทั้งแบบนี้?" คลื่นซัดสาดมากระทบฝ่าเท้าของเขา ฝูงนกนางนวลบินวนเวียนอยู่เหนือแนวปะการัง ลมทะเลพัดพาเสียงเพลงอันไพเราะแว่วมา ด้วยความที่บนดินไม่มีคู่ต่อสู้ของเขาแล้ว ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงทอดสายตามองไปยังทะเลที่ไม่เคยมีใครเหยียบย่างอันห่างไกลออกไป หากสามารถนำกระดูกของอสูรยักษ์กลับมาได้ หรือไม่ก็ค้นพบสมบัติลับจากสมัยโบราณ ยังไงชีวิตนี้ก็นับว่าไม่สูญเปล่าแล้ว ดังนั้นเขาจึงก้าวขึ้นไปบนคลื่นที่โหมกระหน่ำ และปล่อยให้กระแสน้ำอันไร้ที่สิ้นสุดพัดพาเขาไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก ก่อนอื่น เขาพบมังกรมีปีกซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกราชาผู้ปรีชาในสมัยโบราณเนรเทศ ปีกทั้งสองข้างของมันสามารถใช้เป็นใบเรือเพื่อรับลมได้ ต่อมาก็เป็นวาฬที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เกิดคลื่นซัดสาด ซึ่งกระดูกของมันได้กลายมาเป็นเรือสีขาวของยักษ์อย่างเขา จากนั้นก็เป็นงูทะเลจอมตะกละจากใต้ท้องทะเล เขี้ยวยาวของมันเป็นอาวุธที่ Tupac ใช้ถนัดมือที่สุด หลังจากจับหมึกยักษ์ที่สั่นสะเทือนใต้สมุทรมาเป็นอาหารแกล้มเหล้าเลิศรส ในที่สุดเขาก็มาถึงชายฝั่งของทะเล "Tupac เอ๋ย ผู้กล้าจากดินแดนแห่งเปลวเพลิงและยักษ์ผู้หาญกล้า คลื่นอันหยิ่งผยองของเจ้าจะต้องจบลงที่นี่แหละ" "ที่เจ้ากลัดกลุ้มและเป็นทุกข์นั้น ก็เพราะเส้นทางแห่งความตาย และประตูแห่งความมืดมิดยังไม่ปรากฏให้เจ้าเห็นเท่านั้นเอง" "เจ้าต้องฝึกฝนร่างกายของเจ้า ให้มันแข็งแกร่งดั่งเกราะ ฝึกฝนกล้ามเนื้อและกระดูกของเจ้า ให้มันแข็งแกร่งดั่งค้อนทอง" "จนกว่าผู้ถูกเนรเทศที่เคยเป็นศัตรูกับเจ้าจะกลับมา จงอย่าลืมจิตใจที่แท้จริง และคำสาบานของเจ้า" เมื่อเวลาสุดท้ายมาถึง ในที่สุด Tupac ที่มีร่างกายใหญ่โตดุจขุนเขา ก็เข้าใจถึงภารกิจของตนเอง เขาแบกเจ้าแห่งเปลวเพลิงมาถึงที่ที่ไฟควรอยู่ ในขณะที่คำเตือนของเทพราตรียังคงดังก้องอยู่ในหู ตำนานของเขาจะถูกจารึกไว้บนโลกตลอดไป โดยที่ไม่ได้ด้อยกว่าผู้กล้าในสมัยโบราณคนอื่น ๆ เลย และแล้วเขาก็เห็นประตูแห่งความตายปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ดังเช่นคำสาบานที่เขาเคยให้ไว้กับเทพเจ้า
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon14430_TH.txt- JSON Pointer
/
