Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Frostbreath

world_document193435

Localized evidence

Text fields

2 fields

"ถ้าถามถึงหอกที่แข็งแกร่งกว่านี้... แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว"

ในช่วงพักจากการฝึกฝนแสนสาหัสที่แม้แต่ภูตก็ยังยากจะจินตนาการถึงนั้น Monomakh เคยเอ่ยถามอาจารย์
เด็กหนุ่มในตอนนั้นราวกับไม้เบิร์ชที่ถูกลอกเปลือกขาวออกจนหมด แล้วยังคล้ายเถ้าถ่านในเตาอันหม่นหมองที่ไร้ซึ่งไออุ่น
เขาหอบหายใจหนักอยู่บนน้ำแข็ง ในดวงตาอันสดใสกลับสะท้อนประกายเย็นเยียบที่โหยหาศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงสุด
พอจ้องมองร่างเล็กที่อ่อนแอแต่ดื้อรั้นนั้น เจ้าหญิงหิมะสีแดงฉานก็โน้มตัวลงมาอย่างเงียบงัน
ดวงตาอันเย็นเยือกที่รอดชีวิตมาจากซากปรักหักพังของเมืองทองคำ กลับฉายแววความหวนอาลัยอันหาได้ยากยิ่ง

"ในนครทองคำอันเรืองรองที่สาบสูญ ฉันเคยเห็นหอกที่สามารถยิงจ้าวแห่งท้องนภาให้ร่วงหล่นลงมาได้..."

"ผม... น่าจะทำไม่ได้นะ?" เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อและจริงใจเอ่ยถามลองเชิงเสียงเบา

"นายทำไม่ได้อยู่แล้ว ขนาดฉัน นายยังสู้ไม่ได้เลย" เจ้าหญิงหิมะสีแดงตอบ
"ที่คุณถามคือในโลกนี้มีหอกที่แข็งแกร่งกว่านี้มั้ย ไม่ใช่คุณจะเรียนรู้มันได้รึเปล่า"
"ฉันก็เคยเห็นหอกที่ทะลวงทุ่งน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ไพศาล แล้วบดขยี้ปีศาจร้ายเป็นผุยผงได้มาแล้วเหมือนกัน"
"ราวกับน้าวคันศรยิงธนู เพียงชั่วอึดใจสั้น ๆ ก็ทะลวงแม่น้ำและเชิงเขานับไม่ถ้วน"

"ผมอยากลองเรียนรู้ดู!" เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อและจริงใจลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น โดยไม่สนใจความเหนื่อยล้า
"แบบนี้ก็จะปกป้องได้มากขึ้น... หวา!"

"หัดยืนให้มั่นก่อนเถอะ เจ้าหนู"
เจ้าหญิงหิมะสีแดงถอนหายใจ แล้วไม่พูดถึงอดีตอันไร้ประโยชน์พวกนั้นอีกต่อไป

ต่อมา กาลเวลาได้แช่แข็งคำสอนอันอบอุ่นในวันวาน ไฟศึกสงครามได้ลุกโชนขึ้นบนดินแดนรกร้างทางตอนเหนืออันแสนไกล
ในทะเลเลือดแห่งความขัดแย้ง Monomakh ผู้สาบานว่าจะขึ้นเป็นราชาได้ขัดเกลาวิชาหอกของตัวเองอย่างต่อเนื่อง
ไกลออกไป ไกลออกไป ไกลแสนไกล...
กระทั่งหอกที่ขว้างออกไปร่วงหล่นราวกับดาราสีเงิน
กวาดล้างศัตรูคู่อาฆาตทั้งหมดที่ขัดขวางความเมตตานั้นจนสิ้น
จงทะลวงอิมป์น้ำที่ดำดิ่งลึกอยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งซะ!
จงทะลวงกระทิงที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกซะ!
จงทะลวงสัตว์ยักษ์ที่ใหญ่โตดั่งเทือกเขาซะ!
นี่คือวิชาหอกขั้นสูงสุดที่เจ้าหญิงเลือดผู้เข่นฆ่าตระกูลภูตมากมายในอดีตเคยเล่าให้เขาฟัง
ถึงแม้จะแตกต่างจากวิชาหอกที่เธอสอนให้เขาด้วยตัวเองอยู่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

...ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์! องค์จักรพรรดิ Monomakh ของเรา ผู้พิชิตไร้พ่ายแห่งหมื่นเหมันต์ โอ้พระบิดาผู้น่าเกรงขามและเปี่ยมด้วยความเมตตา!
เหล่าภูตและมนุษย์ล้วนหมอบกราบอยู่ใต้บัลลังก์ของดาราสีจาง แซ่ซ้องสรรเสริญราชาที่รวมแดนเหนืออันกว้างใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว
ส่วนเทพเจ้าผู้ปกครองปวงชนในนามแห่งความรักนั้น ความสับสนที่เกาะกุมจิตใจกลับเพิ่มขึ้นทุกวัน
แม้การต่อสู้จะบรรลุถึงขั้นไร้ผู้ใดต้านทาน แม้พละกำลังจะฉีกกระชากธารน้ำแข็งและทะเลอันเกรี้ยวกราดได้
สุดท้ายกลับยังเลียนแบบหอกที่ทะลวงทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ในชั่วพริบตา อย่างที่อาจารย์เล่าไว้ในตอนนั้นไม่ได้
ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อใช้หอกเป็นธนูยิงออกไป ก็ยังทำได้เพียงข้ามผ่านครึ่งหนึ่งของ Snezhnaya...
...คงเพราะเรี่ยวแรงของฉันยังไม่มากพอ Monomakh คิด อาจารย์ไม่โกหกหรอก

หลายพันฤดูหนาวผ่านพ้นไป ดินแดนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะได้ต้อนรับฟันเฟืองที่ดังกึกก้อง และเหล็กหลอมที่แผดเผา
ราชาเฒ่าผู้กล้าหาญชาญฉลาดได้มาเยือนโรงงานอันร้อนระอุด้วยตัวเอง พินิจมองยุทโธปกรณ์อันน่าอัศจรรย์ที่เพิ่งผลิตออกมาจำนวนมาก
พอจ้องมองสิ่งประดิษฐ์ที่หลอมขึ้นจากเหล็กกล้าและน้ำแข็งพิสุทธิ์ สิ่งประดิษฐ์ที่ช่างฝีมือตั้งชื่อว่า "ปืนคาบศิลา"
ราชา Monomakh ผู้ทรงเข้มงวด เมตตาและปราดเปรื่องที่สุด ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในความเงียบอันยาวนาน...

...นั่นสินะ ตอนนั้นอาจารย์เหมือนจะไม่ได้บอกไว้
"หอก" ของเมืองทองคำ มีไว้ขว้างออกไปนี่เอง
"ถ้าถามถึงหอกที่แข็งแกร่งกว่านี้... แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว"

ในช่วงพักจากการฝึกฝนแสนสาหัสที่แม้แต่ภูตก็ยังยากจะจินตนาการถึงนั้น Monomakh เคยเอ่ยถามอาจารย์
เด็กหนุ่มในตอนนั้นราวกับไม้เบิร์ชที่ถูกลอกเปลือกขาวออกจนหมด แล้วยังคล้ายเถ้าถ่านในเตาอันหม่นหมองที่ไร้ซึ่งไออุ่น
เขาหอบหายใจหนักอยู่บนน้ำแข็ง ในดวงตาอันสดใสกลับสะท้อนประกายเย็นเยียบที่โหยหาศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงสุด
พอจ้องมองร่างเล็กที่อ่อนแอแต่ดื้อรั้นนั้น เจ้าหญิงหิมะสีแดงฉานก็โน้มตัวลงมาอย่างเงียบงัน
ดวงตาอันเย็นเยือกที่รอดชีวิตมาจากซากปรักหักพังของเมืองทองคำ กลับฉายแววความหวนอาลัยอันหาได้ยากยิ่ง

"ในนครทองคำอันเรืองรองที่สาบสูญ ฉันเคยเห็นหอกที่สามารถยิงจ้าวแห่งท้องนภาให้ร่วงหล่นลงมาได้..."

"ผม... น่าจะทำไม่ได้นะ?" เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อและจริงใจเอ่ยถามลองเชิงเสียงเบา

"นายทำไม่ได้อยู่แล้ว ขนาดฉัน นายยังสู้ไม่ได้เลย" เจ้าหญิงหิมะสีแดงตอบ
"ที่คุณถามคือในโลกนี้มีหอกที่แข็งแกร่งกว่านี้มั้ย ไม่ใช่คุณจะเรียนรู้มันได้รึเปล่า"
"ฉันก็เคยเห็นหอกที่ทะลวงทุ่งน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ไพศาล แล้วบดขยี้ปีศาจร้ายเป็นผุยผงได้มาแล้วเหมือนกัน"
"ราวกับน้าวคันศรยิงธนู เพียงชั่วอึดใจสั้น ๆ ก็ทะลวงแม่น้ำและเชิงเขานับไม่ถ้วน"

"ผมอยากลองเรียนรู้ดู!" เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อและจริงใจลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น โดยไม่สนใจความเหนื่อยล้า
"แบบนี้ก็จะปกป้องได้มากขึ้น... หวา!"

"หัดยืนให้มั่นก่อนเถอะ เจ้าหนู"
เจ้าหญิงหิมะสีแดงถอนหายใจ แล้วไม่พูดถึงอดีตอันไร้ประโยชน์พวกนั้นอีกต่อไป

ต่อมา กาลเวลาได้แช่แข็งคำสอนอันอบอุ่นในวันวาน ไฟศึกสงครามได้ลุกโชนขึ้นบนดินแดนรกร้างทางตอนเหนืออันแสนไกล
ในทะเลเลือดแห่งความขัดแย้ง Monomakh ผู้สาบานว่าจะขึ้นเป็นราชาได้ขัดเกลาวิชาหอกของตัวเองอย่างต่อเนื่อง
ไกลออกไป ไกลออกไป ไกลแสนไกล...
กระทั่งหอกที่ขว้างออกไปร่วงหล่นราวกับดาราสีเงิน
กวาดล้างศัตรูคู่อาฆาตทั้งหมดที่ขัดขวางความเมตตานั้นจนสิ้น
จงทะลวงอิมป์น้ำที่ดำดิ่งลึกอยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งซะ!
จงทะลวงกระทิงที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกซะ!
จงทะลวงสัตว์ยักษ์ที่ใหญ่โตดั่งเทือกเขาซะ!
นี่คือวิชาหอกขั้นสูงสุดที่เจ้าหญิงเลือดผู้เข่นฆ่าตระกูลภูตมากมายในอดีตเคยเล่าให้เขาฟัง
ถึงแม้จะแตกต่างจากวิชาหอกที่เธอสอนให้เขาด้วยตัวเองอยู่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

...ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์! องค์จักรพรรดิ Monomakh ของเรา ผู้พิชิตไร้พ่ายแห่งหมื่นเหมันต์ โอ้พระบิดาผู้น่าเกรงขามและเปี่ยมด้วยความเมตตา!
เหล่าภูตและมนุษย์ล้วนหมอบกราบอยู่ใต้บัลลังก์ของดาราสีจาง แซ่ซ้องสรรเสริญราชาที่รวมแดนเหนืออันกว้างใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว
ส่วนเทพเจ้าผู้ปกครองปวงชนในนามแห่งความรักนั้น ความสับสนที่เกาะกุมจิตใจกลับเพิ่มขึ้นทุกวัน
แม้การต่อสู้จะบรรลุถึงขั้นไร้ผู้ใดต้านทาน แม้พละกำลังจะฉีกกระชากธารน้ำแข็งและทะเลอันเกรี้ยวกราดได้
สุดท้ายกลับยังเลียนแบบหอกที่ทะลวงทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ในชั่วพริบตา อย่างที่อาจารย์เล่าไว้ในตอนนั้นไม่ได้
ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อใช้หอกเป็นธนูยิงออกไป ก็ยังทำได้เพียงข้ามผ่านครึ่งหนึ่งของ Snezhnaya...
...คงเพราะเรี่ยวแรงของฉันยังไม่มากพอ Monomakh คิด อาจารย์ไม่โกหกหรอก

หลายพันฤดูหนาวผ่านพ้นไป ดินแดนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะได้ต้อนรับฟันเฟืองที่ดังกึกก้อง และเหล็กหลอมที่แผดเผา
ราชาเฒ่าผู้กล้าหาญชาญฉลาดได้มาเยือนโรงงานอันร้อนระอุด้วยตัวเอง พินิจมองยุทโธปกรณ์อันน่าอัศจรรย์ที่เพิ่งผลิตออกมาจำนวนมาก
พอจ้องมองสิ่งประดิษฐ์ที่หลอมขึ้นจากเหล็กกล้าและน้ำแข็งพิสุทธิ์ สิ่งประดิษฐ์ที่ช่างฝีมือตั้งชื่อว่า "ปืนคาบศิลา"
ราชา Monomakh ผู้ทรงเข้มงวด เมตตาและปราดเปรื่องที่สุด ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในความเงียบอันยาวนาน...

...นั่นสินะ ตอนนั้นอาจารย์เหมือนจะไม่ได้บอกไว้
"หอก" ของเมืองทองคำ มีไว้ขว้างออกไปนี่เอง

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon13435_TH.txt
JSON Pointer
/
Frostbreath
Frostbreath

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/3341642879

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1681
id
193435
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  293435
]