ContentReadable 292436
"หากใครสักคนก่อบาป แม้แต่ตัวคนผู้นั้นเอง ก็ยังรู้ดีว่าไม่อาจให้อภัยได้"
"แล้วเขาจะยังมีสิทธิ์โหยหาการให้อภัย และการไถ่บาปจากผู้อื่นอีกหรือ?"
ทุกครั้งที่ตวัดดาบใหญ่ที่หนักอึ้ง นักรบผู้เงียบขรึม
ก็มักจะเค้นถามจิตใจของตัวเองอย่างไร้เสียง
มนุษย์อสูรที่ยังไม่ได้กลายเป็นนักรบ เคยเชื่อมั่นในแบบแผนที่นักปราชญ์วาดไว้ เพื่อการขับขานอันเบิกบานของสรรพชีวิต:
"ด้วยสิ่งที่หล่อหลอมขึ้นจากความบริสุทธิ์และเกียรติยศ สรรพชีวิตจะรักใคร่ซึ่งกันและกัน บนผืนดินใหม่ภายใต้แสงอรุณ"
"ศรัทธาในอุดมการณ์ของ Cirnareka ติดตามชื่อเสียงของผู้ผลาญนคร สิ่งที่จะอุบัติขึ้น ย่อมเป็นการไถ่บาปที่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์"
เผาทำลาย เข่นฆ่า... นักรบจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด เพื่อเสียงเพรียกอันสูงส่ง:
บ้านเกิดที่ได้รับคำมั่นสัญญาจะบริสุทธิ์ไร้ราคี ระเบียบใหม่กำลังจะถูกสถาปนาขึ้นบนนั้น
จนกว่าเลือดจะไหลรินอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนกว่าเสียงเพลงจะไม่ดังกึกก้องบนแผ่นดินอีกต่อไป
เขายังคงได้ยินเพียงเสียงของนักปราชญ์ผู้นั้น น้ำเสียงยังคงไพเราะและชวนให้ลุ่มหลงเหมือนเช่นครั้งแรก:
"ทำได้ดีมาก นักรบ เจ้าตัดความเน่าเฟะทิ้ง และไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวัง"
"จงจำไว้ว่า ความเมตตาต่อศัตรู มีแต่จะนำไปสู่หายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคต"
จะเอ่ยถึงรอยแผลบนใบหน้าที่ไม่เคยสมานตัวอย่างแท้จริงได้อย่างไร จะอธิบายเช่นไรว่าเหตุใดเขาจึงเอาแต่เงียบงัน และเนรเทศตัวเองมาโดยตลอด
จะบอกเล่าถึงการทรยศ และสารภาพกับทุกคนได้อย่างไร ว่าปลายดาบของเขาที่เล็งเป้าไปในวันนี้ คืออดีตเจ้านายของตน
นักรบผู้กล้าหาญก็เคยขลาดกลัวเช่นกัน: เดิมทีเป็นคำถามที่ผู้คนเอ่ยโดยไม่เจตนา ความหวังดีในนั้นกลับทำให้เขาไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร
แม้เขาจะละทิ้งอดีต ไม่เข่นฆ่าผู้ใดอีกต่อไป ยอมทำตามคำชี้แนะของผู้นำทาง เพียงเพื่อชดใช้ความผิดในอดีต
ทว่าดวงวิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรม ยังคงล่องลอยอยู่ในความทรงจำ สาปแช่งให้นักรบต้องลิ้มรสชาติของความเป็นความตายที่ไร้เหตุผลจนหมดสิ้น
บางครั้งก็เป็นเงาของนักปราชญ์ ที่ยังคงใช้น้ำเสียงล่อลวงในความฝัน เย้ยหยันความโง่เขลาและความหลงผิดของเขา
แม้จะรับดาบใหญ่เล่มใหม่เอี่ยม และกล่าวคำสาบานที่ไม่เข้าใจความหมาย แต่เถ้าถ่านแห่งการทำลายล้างก็ยังคงแผดเผาหัวใจไม่จบสิ้น
เขาตัดสินใจปล่อยให้กาลเวลาช่วยชำระล้างความสับสนในใจ แต่จนกว่าจะถึงเวลานั้น ความโดดเดี่ยวคือสิ่งชดใช้ที่เขาเลือกให้กับบาปของตน
กระทั่งการเสียสละได้แลกมาซึ่งการส่งต่อรายงานลับ กระทั่งผู้นำทางต้องยอมตาย เพื่อสั่นคลอนชะตากรรมแห่งการทำลายล้าง
นักรบผู้เงียบงันรั้งอยู่แนวหลัง ปกป้องสหายที่เต็มไปด้วยบาดแผล และต่อสู้กับอดีตสหายร่วมรบอย่างไม่ลดละ
ด้วยไม่ปรารถนาที่จะลงมือปลิดชีพ เขาจึงค่อย ๆ ตกเป็นรอง ทำให้ปราชญ์ผู้ยุยงปลุกปั่นผู้นั้นหลบหนีไปได้
ปีศาจหมาป่าผู้หลงใหลในการทำลายล้าง ยืนอยู่เบื้องหน้าอดีตสหาย ถ้อยคำล้วนมีแต่เยาะเย้ยถากถาง:
"ฮ่า นักรบผู้ทรยศเอ๋ย! การร่วมเดินทางกับมนุษย์ ทำให้อาวุธของเจ้านั้นทื่อลง แถมยังมีจิตใจที่อ่อนแออีกด้วย"
"จงเผชิญหน้ากับจุดจบของเจ้าซะเถอะ เหมือนกับพวกพ้องหลังค่อมของพวกเจ้า พวกโดโมวอยที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อ Cirnareka ยังไงล่ะ"
ยังไม่ทันขาดคำ ปีศาจหมาป่าก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกดาบใหญ่แทงทะลุหัวใจเสียแล้ว
ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ปีศาจหมาป่าได้ยินเพียงเสียงกระซิบแห่งการแก้แค้นของนักรบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า:
"นามของข้าคือ Rafalovich เคยเป็นคมเขี้ยวของเหล่าทรชน และคมดาบสีขาวของผู้ผลาญนคร"
"แม้ความชั่วร้ายจะสั่งสมจนล้นพ้น การไถ่บาปเป็นเพียงสิ่งที่ไกลเกินเอื้อม หรือต่อให้บาปจากการลวงหลอกและทารุณจะหนักหนาเพียงใด..."
"...ข้าก็ยังมีสิทธิ์ที่จะให้พวกเจ้าชดใช้ด้วยเลือด"
"หากใครสักคนก่อบาป แม้แต่ตัวคนผู้นั้นเอง ก็ยังรู้ดีว่าไม่อาจให้อภัยได้" "แล้วเขาจะยังมีสิทธิ์โหยหาการให้อภัย และการไถ่บาปจากผู้อื่นอีกหรือ?" ทุกครั้งที่ตวัดดาบใหญ่ที่หนักอึ้ง นักรบผู้เงียบขรึม ก็มักจะเค้นถามจิตใจของตัวเองอย่างไร้เสียง มนุษย์อสูรที่ยังไม่ได้กลายเป็นนักรบ เคยเชื่อมั่นในแบบแผนที่นักปราชญ์วาดไว้ เพื่อการขับขานอันเบิกบานของสรรพชีวิต: "ด้วยสิ่งที่หล่อหลอมขึ้นจากความบริสุทธิ์และเกียรติยศ สรรพชีวิตจะรักใคร่ซึ่งกันและกัน บนผืนดินใหม่ภายใต้แสงอรุณ" "ศรัทธาในอุดมการณ์ของ Cirnareka ติดตามชื่อเสียงของผู้ผลาญนคร สิ่งที่จะอุบัติขึ้น ย่อมเป็นการไถ่บาปที่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์" เผาทำลาย เข่นฆ่า... นักรบจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด เพื่อเสียงเพรียกอันสูงส่ง: บ้านเกิดที่ได้รับคำมั่นสัญญาจะบริสุทธิ์ไร้ราคี ระเบียบใหม่กำลังจะถูกสถาปนาขึ้นบนนั้น จนกว่าเลือดจะไหลรินอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนกว่าเสียงเพลงจะไม่ดังกึกก้องบนแผ่นดินอีกต่อไป เขายังคงได้ยินเพียงเสียงของนักปราชญ์ผู้นั้น น้ำเสียงยังคงไพเราะและชวนให้ลุ่มหลงเหมือนเช่นครั้งแรก: "ทำได้ดีมาก นักรบ เจ้าตัดความเน่าเฟะทิ้ง และไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวัง" "จงจำไว้ว่า ความเมตตาต่อศัตรู มีแต่จะนำไปสู่หายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคต" จะเอ่ยถึงรอยแผลบนใบหน้าที่ไม่เคยสมานตัวอย่างแท้จริงได้อย่างไร จะอธิบายเช่นไรว่าเหตุใดเขาจึงเอาแต่เงียบงัน และเนรเทศตัวเองมาโดยตลอด จะบอกเล่าถึงการทรยศ และสารภาพกับทุกคนได้อย่างไร ว่าปลายดาบของเขาที่เล็งเป้าไปในวันนี้ คืออดีตเจ้านายของตน นักรบผู้กล้าหาญก็เคยขลาดกลัวเช่นกัน: เดิมทีเป็นคำถามที่ผู้คนเอ่ยโดยไม่เจตนา ความหวังดีในนั้นกลับทำให้เขาไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร แม้เขาจะละทิ้งอดีต ไม่เข่นฆ่าผู้ใดอีกต่อไป ยอมทำตามคำชี้แนะของผู้นำทาง เพียงเพื่อชดใช้ความผิดในอดีต ทว่าดวงวิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรม ยังคงล่องลอยอยู่ในความทรงจำ สาปแช่งให้นักรบต้องลิ้มรสชาติของความเป็นความตายที่ไร้เหตุผลจนหมดสิ้น บางครั้งก็เป็นเงาของนักปราชญ์ ที่ยังคงใช้น้ำเสียงล่อลวงในความฝัน เย้ยหยันความโง่เขลาและความหลงผิดของเขา แม้จะรับดาบใหญ่เล่มใหม่เอี่ยม และกล่าวคำสาบานที่ไม่เข้าใจความหมาย แต่เถ้าถ่านแห่งการทำลายล้างก็ยังคงแผดเผาหัวใจไม่จบสิ้น เขาตัดสินใจปล่อยให้กาลเวลาช่วยชำระล้างความสับสนในใจ แต่จนกว่าจะถึงเวลานั้น ความโดดเดี่ยวคือสิ่งชดใช้ที่เขาเลือกให้กับบาปของตน กระทั่งการเสียสละได้แลกมาซึ่งการส่งต่อรายงานลับ กระทั่งผู้นำทางต้องยอมตาย เพื่อสั่นคลอนชะตากรรมแห่งการทำลายล้าง นักรบผู้เงียบงันรั้งอยู่แนวหลัง ปกป้องสหายที่เต็มไปด้วยบาดแผล และต่อสู้กับอดีตสหายร่วมรบอย่างไม่ลดละ ด้วยไม่ปรารถนาที่จะลงมือปลิดชีพ เขาจึงค่อย ๆ ตกเป็นรอง ทำให้ปราชญ์ผู้ยุยงปลุกปั่นผู้นั้นหลบหนีไปได้ ปีศาจหมาป่าผู้หลงใหลในการทำลายล้าง ยืนอยู่เบื้องหน้าอดีตสหาย ถ้อยคำล้วนมีแต่เยาะเย้ยถากถาง: "ฮ่า นักรบผู้ทรยศเอ๋ย! การร่วมเดินทางกับมนุษย์ ทำให้อาวุธของเจ้านั้นทื่อลง แถมยังมีจิตใจที่อ่อนแออีกด้วย" "จงเผชิญหน้ากับจุดจบของเจ้าซะเถอะ เหมือนกับพวกพ้องหลังค่อมของพวกเจ้า พวกโดโมวอยที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อ Cirnareka ยังไงล่ะ" ยังไม่ทันขาดคำ ปีศาจหมาป่าก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกดาบใหญ่แทงทะลุหัวใจเสียแล้ว ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ปีศาจหมาป่าได้ยินเพียงเสียงกระซิบแห่งการแก้แค้นของนักรบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: "นามของข้าคือ Rafalovich เคยเป็นคมเขี้ยวของเหล่าทรชน และคมดาบสีขาวของผู้ผลาญนคร" "แม้ความชั่วร้ายจะสั่งสมจนล้นพ้น การไถ่บาปเป็นเพียงสิ่งที่ไกลเกินเอื้อม หรือต่อให้บาปจากการลวงหลอกและทารุณจะหนักหนาเพียงใด..." "...ข้าก็ยังมีสิทธิ์ที่จะให้พวกเจ้าชดใช้ด้วยเลือด"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon12436_TH.txt- JSON Pointer
/
