ContentReadable 292431
นั่นคืออดีตอันไกลโพ้นที่ถูกเรียกขานว่าตำนาน ในยุคสมัยที่มังกรยักษ์ยังคงโบยบินอยู่เหนือพงศ์พิดานพฤกษา
ผู้กล้าที่ถูกคนรุ่นหลังเรียกว่าจอมโจรขโมยไฟ ในตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่มุทะลุเหมือน Halberd-Crest Bird คนนึงเท่านั้น
ด้วยความที่ภูมิใจในพละกำลัง และความกล้าหาญที่ตนมีมาตั้งแต่เกิด เขาจึงเตร็ดเตร่อยู่ในป่า เที่ยวท้าทายแขกที่ผ่านไปมาให้มาต่อสู้กับเขา
แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับผู้กล้าเลือดผสมอย่างง่ายดาย ซ้ำยังถูกล่อให้ตกลงไปในโคลนตมด้วยฝีเท้าอันว่องไวของเขา
เมื่อเห็นสภาพตกอับของเด็กหนุ่ม นักธนูก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
เจ้าเลือดผสมที่ปกติไม่ชอบพูดคุยยิ้มแย้ม กลับมาแกล้งคนอื่นเล่นแบบนี้
ด้วยความอับอายระคนโกรธ เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจโดยพลการ
เขาติดตามเจ้าคนประหลาดพวกนี้ไป เพื่อปิดบังความอัปยศที่ตนพ่ายแพ้
"เฮ้! หรือว่าพวกนายจะไปปราบ... เอ่อ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่จะขาดฉันไปได้ยังไงกันล่ะ?"
"ฟังให้ดีนะทุกคน! ฉันชื่อ Yupanqui ผู้ถูกลิขิตให้มาสั่นสะเทือนโลก... เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปสิ!"
หลายปีผ่านไป เมื่อหวนนึกถึงการเดินทางครั้งแรกสุด เขาก็มักจะหัวเราะเยาะให้กับความไร้เดียงสา และความเซ่อซ่าในตอนนั้น
เขาเคยตกอยู่ในอันตรายหลายครั้ง เพราะไม่ฟังคำเตือน และเคยทำให้ช่างฝีมือผู้เงียบขรึมโกรธ เพราะเสียงเอะอะโวยวายของตน
แม้ว่าเขาจะเคยใช้ดาบใหญ่เล่มนี้ฟาดฟันศัตรูมานับไม่ถ้วน แต่โดยรวมแล้ว ผลงานของเขาก็ยังน้อยกว่าความวุ่นวายที่เขาก่ออยู่ดี
แต่ถึงอย่างนั้น เหล่าสหายที่ร่วมเดินทางไปกับผู้กล้า ก็ยังคงยอมรับตัวเขาที่ตอนนั้นยังคงอ่อนต่อโลก
ชั่วขณะที่สายตาถูกเปลวไฟแห่งความเพ้อฝันครอบงำ เขาคลับคล้ายได้ยินเสียงของนักบวชผู้เงียบขรึมคนนั้นอีกครั้ง...
"สักวันหนึ่ง เจ้าจะรู้เองว่าทำไมเจ้าถึงก้าวเข้าสู่เส้นทางอันเขียวขจีนี้"
"อดีตของฟืน และปัจจุบันของเปลวไฟ ล้วนเป็นชีวิตที่ไม่มีวันหวนกลับ"
"ทุกสิ่งที่พวกเราทำ ไฟจะเป็นผู้พิพากษาเอง นี่คือเส้นทางของเจ้าเพียงผู้เดียว"
นั่นคืออดีตอันไกลโพ้นที่ถูกเรียกขานว่าตำนาน ในยุคสมัยที่มังกรยักษ์ยังคงโบยบินอยู่เหนือพงศ์พิดานพฤกษา ผู้กล้าที่ถูกคนรุ่นหลังเรียกว่าจอมโจรขโมยไฟ ในตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่มุทะลุเหมือน Halberd-Crest Bird คนนึงเท่านั้น ด้วยความที่ภูมิใจในพละกำลัง และความกล้าหาญที่ตนมีมาตั้งแต่เกิด เขาจึงเตร็ดเตร่อยู่ในป่า เที่ยวท้าทายแขกที่ผ่านไปมาให้มาต่อสู้กับเขา แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับผู้กล้าเลือดผสมอย่างง่ายดาย ซ้ำยังถูกล่อให้ตกลงไปในโคลนตมด้วยฝีเท้าอันว่องไวของเขา เมื่อเห็นสภาพตกอับของเด็กหนุ่ม นักธนูก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เจ้าเลือดผสมที่ปกติไม่ชอบพูดคุยยิ้มแย้ม กลับมาแกล้งคนอื่นเล่นแบบนี้ ด้วยความอับอายระคนโกรธ เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจโดยพลการ เขาติดตามเจ้าคนประหลาดพวกนี้ไป เพื่อปิดบังความอัปยศที่ตนพ่ายแพ้ "เฮ้! หรือว่าพวกนายจะไปปราบ... เอ่อ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่จะขาดฉันไปได้ยังไงกันล่ะ?" "ฟังให้ดีนะทุกคน! ฉันชื่อ Yupanqui ผู้ถูกลิขิตให้มาสั่นสะเทือนโลก... เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปสิ!" หลายปีผ่านไป เมื่อหวนนึกถึงการเดินทางครั้งแรกสุด เขาก็มักจะหัวเราะเยาะให้กับความไร้เดียงสา และความเซ่อซ่าในตอนนั้น เขาเคยตกอยู่ในอันตรายหลายครั้ง เพราะไม่ฟังคำเตือน และเคยทำให้ช่างฝีมือผู้เงียบขรึมโกรธ เพราะเสียงเอะอะโวยวายของตน แม้ว่าเขาจะเคยใช้ดาบใหญ่เล่มนี้ฟาดฟันศัตรูมานับไม่ถ้วน แต่โดยรวมแล้ว ผลงานของเขาก็ยังน้อยกว่าความวุ่นวายที่เขาก่ออยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้น เหล่าสหายที่ร่วมเดินทางไปกับผู้กล้า ก็ยังคงยอมรับตัวเขาที่ตอนนั้นยังคงอ่อนต่อโลก ชั่วขณะที่สายตาถูกเปลวไฟแห่งความเพ้อฝันครอบงำ เขาคลับคล้ายได้ยินเสียงของนักบวชผู้เงียบขรึมคนนั้นอีกครั้ง... "สักวันหนึ่ง เจ้าจะรู้เองว่าทำไมเจ้าถึงก้าวเข้าสู่เส้นทางอันเขียวขจีนี้" "อดีตของฟืน และปัจจุบันของเปลวไฟ ล้วนเป็นชีวิตที่ไม่มีวันหวนกลับ" "ทุกสิ่งที่พวกเราทำ ไฟจะเป็นผู้พิพากษาเอง นี่คือเส้นทางของเจ้าเพียงผู้เดียว"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon12431_1_TH.txt- JSON Pointer
/
