Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Lightbearing Moonshard

world_document191519

Localized evidence

Text fields

2 fields

ลัดเลาะผ่านปราการหินผาอันสลับซับซ้อน ในที่สุดน้ำพุลับในสุสานร้าง ที่ไม่มีบันทึกในพงศาวดารใด ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็น ในยามที่ทิวาและราตรีบรรจบกัน
มันคือตำนานปรัมปราที่เล่าขานกัน ในหมู่ชนเผ่าคนทำเหมืองทรายเท่านั้น เรื่องราวของเซียนผู้ใช้แสงจันทร์เรืองรอง ในการหลอมดาบและเร้นกาย หายไปในเงาจันทร์ใต้วารีลึก
เด็กสาวผู้ก้าวเข้ามาในหุบเขาลึก เพื่อตามหาร่องรอยของเซียน ได้สวมเกี๊ยะไม้ติดหนามสำหรับปีนเขา และค่อย ๆ กระโดดลงมาจากต้นสนอย่างระมัดระวัง
รอบด้านเงียบสงัดไร้เงาคน มีเพียงแสงจันทร์ที่ไหลรินผ่านรอยแยกแคบของหินผา ฉายให้เห็นเงามายาที่ดูเลือนราง ประหนึ่งจะจับต้องไม่ได้ที่ซ่อนอยู่หลังม่านไผ่

"ในอดีตกาลก่อนที่ภูเขา Tianheng ยังไม่ตั้งตระหง่าน และน้ำทะเลยังปั่นป่วนไม่สงบ ที่มุมหนึ่งของทะเลบูรพามีอาณาจักรที่ชื่อว่า Lang-Gan ดำรงอยู่"
"เหล่าราษฎรต่างเผาธัญพืช และชำแหละสุกรเซ่นไหว้ ใช้กำฟางตีกลองดิน น้อมบูชาเทพแห่งสรวงสวรรค์ด้วยความภักดี และศรัทธาอันบริสุทธิ์โดยไม่คิดคดทรยศ"
"ด้วยเหตุนี้ ชาวสวรรค์จึงได้ลงมาจุติ สอนสั่งพวกเขาให้รู้จักการเพาะปลูกธัญพืชห้าชนิด และการปั่นด้ายทอผ้า"
"พร้อมประกาศิตว่า: อาณาจักรจะรุ่งเรืองสถาพร อายุขัยยืนยาวเทียบเคียงฟ้า พรอันประเสริฐจักแผ่ไพศาล และดำรงอยู่นิรันดร์ดุจผืนปฐพี..."

แม้แต่มังกรยักษ์ผู้เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ราชาแห่งหิน ท้ายสุดแล้ว ก็ไม่อาจหนีพ้นการทำลายล้างอันฉับพลันได้ จนกลับกลายเป็นผู้ย่ำยีอุทยานอันรุ่งเรืองของเหล่ามนุษย์เสียเอง
ชาวเขาทำได้เพียงหยิบอาวุธของบรรพบุรุษขึ้นสู้ ติดตามธงรบของยักษาผู้อยู่ใต้อาณัติของราชา เข้าต่อกรกับมหันตภัยร้ายที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า
เพื่อเสาะหาดาบศักดิ์สิทธิ์มากอบกู้ภัยร้าย ธิดาแห่งผาหินและผลึกทราย ได้ตามรอยบทเพลงบรรพกาล จนมาถึงอาณาจักรเก่าแก่ในถ้ำลึก
เมื่อได้รับฟังเจตจำนงของหญิงสาว ร่างเงาสีเงินกลับดูคล้ายจะหัวเราะร่า พลางก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นไปพร้อมกับสายธารใต้แสงจันทร์

"โอ้อนิจจา! วิถีแห่งสวรรค์ผันแปรไร้เที่ยงแท้ ล้ำลึกสุดจะหยั่งรู้ โชคและเคราะห์ต่างอิงอาศัย ยากนักที่จะคาดเดา"
"ในครานั้น ดาววิบัติพลันร่วงหล่นจากบูรพาทิศ ดิ่งลงสู่พรมแดนประจิม ทำให้แผ่นดินระส่ำระสายวุ่นวายไม่สงบสุข..."
"จนถึงกาลวิบัตินภาถล่มจมสมุทร ปฐพีทรุดลงสู่ห้วงเหว ทวยราษฎร์ถูกสังหารสิ้น แว่นแคว้นต้องโทษทัณฑ์จนพังพินาศ..."
"อันความรุ่งโรจน์ดุจดอกไม้งามบนผืนแพร ล้วนเป็นเพียงบุปผาในคันฉ่องและจันทราในวารี หากคิดจะไขว่คว้าหาความเจริญรุ่งเรืองที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย ไฉนเลยจักมีอยู่จริง?"

บางทีป้อมปราการหินผาแห่งขุนเขา อาจมีสักวัน ที่ต้องแปรสภาพเป็นเพียงเกล็ดทรายแก้วในกำมือของพ่อค้า เฉกเช่นเดียวกับซากปรักหักพังสีเขียวมรกตเหล่านั้น
แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว นั่นควรเป็นเรื่องล้อเล่นไร้สาระในอีกร้อยชั่วอายุคน ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจในวันนี้
ร่างในเงาสลัวเอื้อมมือไปเด็ดต้นไผ่ป่า ที่งอกเฉียงบนผนังผาออกมาอย่างลวก ๆ จนปลายไผ่หักและร่วงหล่นลงมา แต่ยังไม่ทันจะตกถึงพื้น หญิงสาวก็คว้าเอาไว้ได้ซะก่อน
"แสงจันทร์เสี้ยวแฝงประกาย ไล่ตามรูปลักษณ์และเงามายา ช่างเถิด ปล่อยมันไป ในเมื่อได้ครอบครองเจตจำนงของดาบแล้ว ไยจึงต้องไขว่คว้าหารูปลักษณ์ของดาบอีกเล่า?"

เล่าขานกันว่า หลังจากนั้นหญิงสาวได้ฝึกฝนทหารร้อยนาย ให้เชี่ยวชาญในศาสตร์แห่งดาบ และติดตามลอร์ดแห่งหินไปสยบมังกรยักษ์ จนนำความสงบสุขคืนสู่ทั้งสี่ทิศ
จวบจนกลิ่นอายปีศาจสูญสิ้น แผ่นดินกลับมาร่มเย็นเป็นสุข ชนเผ่าที่เคยเชี่ยวชาญด้านการศึกในอดีต ก็ได้ผันตัวมาเป็นพ่อค้าแห่ง Shenglu Hall ผู้คำนวณกำไรขาดทุนอย่างถี่ยิบทุกกระเบียดนิ้ว
ทุกวันนี้ มีเพียงยามที่พวกเขาเร่ขายเครื่องเคลือบอันงดงาม ที่เผาจากผลึกทรายเท่านั้น ที่จะเอื้อนเอ่ยถึงเรื่องเล่าปรัมปราอันน่าเหลือเชื่อในกาลก่อน
ขุนเขาเงียบงันไร้วจี มีเพียงดวงจันทร์อันเย็นเยียบ ที่ลอยเด่นเหนือเมืองท่าเท่านั้น ที่ยังคงสาดส่องมายังแม่น้ำทุกสาย เฉกเช่นเมื่อพันร้อยปีก่อนไม่เปลี่ยนแปลง
ลัดเลาะผ่านปราการหินผาอันสลับซับซ้อน ในที่สุดน้ำพุลับในสุสานร้าง ที่ไม่มีบันทึกในพงศาวดารใด ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็น ในยามที่ทิวาและราตรีบรรจบกัน
มันคือตำนานปรัมปราที่เล่าขานกัน ในหมู่ชนเผ่าคนทำเหมืองทรายเท่านั้น เรื่องราวของเซียนผู้ใช้แสงจันทร์เรืองรอง ในการหลอมดาบและเร้นกาย หายไปในเงาจันทร์ใต้วารีลึก
เด็กสาวผู้ก้าวเข้ามาในหุบเขาลึก เพื่อตามหาร่องรอยของเซียน ได้สวมเกี๊ยะไม้ติดหนามสำหรับปีนเขา และค่อย ๆ กระโดดลงมาจากต้นสนอย่างระมัดระวัง
รอบด้านเงียบสงัดไร้เงาคน มีเพียงแสงจันทร์ที่ไหลรินผ่านรอยแยกแคบของหินผา ฉายให้เห็นเงามายาที่ดูเลือนราง ประหนึ่งจะจับต้องไม่ได้ที่ซ่อนอยู่หลังม่านไผ่

"ในอดีตกาลก่อนที่ภูเขา Tianheng ยังไม่ตั้งตระหง่าน และน้ำทะเลยังปั่นป่วนไม่สงบ ที่มุมหนึ่งของทะเลบูรพามีอาณาจักรที่ชื่อว่า Lang-Gan ดำรงอยู่"
"เหล่าราษฎรต่างเผาธัญพืช และชำแหละสุกรเซ่นไหว้ ใช้กำฟางตีกลองดิน น้อมบูชาเทพแห่งสรวงสวรรค์ด้วยความภักดี และศรัทธาอันบริสุทธิ์โดยไม่คิดคดทรยศ"
"ด้วยเหตุนี้ ชาวสวรรค์จึงได้ลงมาจุติ สอนสั่งพวกเขาให้รู้จักการเพาะปลูกธัญพืชห้าชนิด และการปั่นด้ายทอผ้า"
"พร้อมประกาศิตว่า: อาณาจักรจะรุ่งเรืองสถาพร อายุขัยยืนยาวเทียบเคียงฟ้า พรอันประเสริฐจักแผ่ไพศาล และดำรงอยู่นิรันดร์ดุจผืนปฐพี..."

แม้แต่มังกรยักษ์ผู้เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ราชาแห่งหิน ท้ายสุดแล้ว ก็ไม่อาจหนีพ้นการทำลายล้างอันฉับพลันได้ จนกลับกลายเป็นผู้ย่ำยีอุทยานอันรุ่งเรืองของเหล่ามนุษย์เสียเอง
ชาวเขาทำได้เพียงหยิบอาวุธของบรรพบุรุษขึ้นสู้ ติดตามธงรบของยักษาผู้อยู่ใต้อาณัติของราชา เข้าต่อกรกับมหันตภัยร้ายที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า
เพื่อเสาะหาดาบศักดิ์สิทธิ์มากอบกู้ภัยร้าย ธิดาแห่งผาหินและผลึกทราย ได้ตามรอยบทเพลงบรรพกาล จนมาถึงอาณาจักรเก่าแก่ในถ้ำลึก
เมื่อได้รับฟังเจตจำนงของหญิงสาว ร่างเงาสีเงินกลับดูคล้ายจะหัวเราะร่า พลางก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นไปพร้อมกับสายธารใต้แสงจันทร์

"โอ้อนิจจา! วิถีแห่งสวรรค์ผันแปรไร้เที่ยงแท้ ล้ำลึกสุดจะหยั่งรู้ โชคและเคราะห์ต่างอิงอาศัย ยากนักที่จะคาดเดา"
"ในครานั้น ดาววิบัติพลันร่วงหล่นจากบูรพาทิศ ดิ่งลงสู่พรมแดนประจิม ทำให้แผ่นดินระส่ำระสายวุ่นวายไม่สงบสุข..."
"จนถึงกาลวิบัตินภาถล่มจมสมุทร ปฐพีทรุดลงสู่ห้วงเหว ทวยราษฎร์ถูกสังหารสิ้น แว่นแคว้นต้องโทษทัณฑ์จนพังพินาศ..."
"อันความรุ่งโรจน์ดุจดอกไม้งามบนผืนแพร ล้วนเป็นเพียงบุปผาในคันฉ่องและจันทราในวารี หากคิดจะไขว่คว้าหาความเจริญรุ่งเรืองที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย ไฉนเลยจักมีอยู่จริง?"

บางทีป้อมปราการหินผาแห่งขุนเขา อาจมีสักวัน ที่ต้องแปรสภาพเป็นเพียงเกล็ดทรายแก้วในกำมือของพ่อค้า เฉกเช่นเดียวกับซากปรักหักพังสีเขียวมรกตเหล่านั้น
แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว นั่นควรเป็นเรื่องล้อเล่นไร้สาระในอีกร้อยชั่วอายุคน ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจในวันนี้
ร่างในเงาสลัวเอื้อมมือไปเด็ดต้นไผ่ป่า ที่งอกเฉียงบนผนังผาออกมาอย่างลวก ๆ จนปลายไผ่หักและร่วงหล่นลงมา แต่ยังไม่ทันจะตกถึงพื้น หญิงสาวก็คว้าเอาไว้ได้ซะก่อน
"แสงจันทร์เสี้ยวแฝงประกาย ไล่ตามรูปลักษณ์และเงามายา ช่างเถิด ปล่อยมันไป ในเมื่อได้ครอบครองเจตจำนงของดาบแล้ว ไยจึงต้องไขว่คว้าหารูปลักษณ์ของดาบอีกเล่า?"

เล่าขานกันว่า หลังจากนั้นหญิงสาวได้ฝึกฝนทหารร้อยนาย ให้เชี่ยวชาญในศาสตร์แห่งดาบ และติดตามลอร์ดแห่งหินไปสยบมังกรยักษ์ จนนำความสงบสุขคืนสู่ทั้งสี่ทิศ
จวบจนกลิ่นอายปีศาจสูญสิ้น แผ่นดินกลับมาร่มเย็นเป็นสุข ชนเผ่าที่เคยเชี่ยวชาญด้านการศึกในอดีต ก็ได้ผันตัวมาเป็นพ่อค้าแห่ง Shenglu Hall ผู้คำนวณกำไรขาดทุนอย่างถี่ยิบทุกกระเบียดนิ้ว
ทุกวันนี้ มีเพียงยามที่พวกเขาเร่ขายเครื่องเคลือบอันงดงาม ที่เผาจากผลึกทรายเท่านั้น ที่จะเอื้อนเอ่ยถึงเรื่องเล่าปรัมปราอันน่าเหลือเชื่อในกาลก่อน
ขุนเขาเงียบงันไร้วจี มีเพียงดวงจันทร์อันเย็นเยียบ ที่ลอยเด่นเหนือเมืองท่าเท่านั้น ที่ยังคงสาดส่องมายังแม่น้ำทุกสาย เฉกเช่นเมื่อพันร้อยปีก่อนไม่เปลี่ยนแปลง

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon11519_TH.txt
JSON Pointer
/
Lightbearing Moonshard
Lightbearing Moonshard

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/229759423

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1601
id
191519
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  291519
]