Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Peak Patrol Song

world_document191516

Localized evidence

Text fields

2 fields

"ชีวิตจะเหลือแต่ความเหี่ยวเฉา เหมือนกับดอกไม้สดหรือไม่?"
"แล้วความรุ่งโรจน์ดุจเพลิงโชน จะมอดดับไปในเถ้าธุลีหรือเปล่า?"
"สุดท้ายแล้ว โบราณสถานเรืองนามอันยิ่งใหญ่ จะสูญสลายไปในที่สุดจริงหรือ?"
"แม้จะเปล่งประกายดั่งดอกไม้ หรืออ่อนช้อยดุจเสียงเพลงก็ตาม"

ไม่รู้ว่าเธอเดินทางข้ามยอดเขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ เช่นเดียวกับที่เธอจำไม่ได้ว่า เธอได้ผ่านพ้นฤดูหนาวมากี่ครั้งแล้ว
ทุกปีก่อนที่ดอก Embercore จะเบ่งบาน นายหญิงแห่งเหมืองแร่จะมายัง Tequemecan Valley เพียงลำพัง
และมอบดอกไม้ที่พราวด้วยน้ำค้าง ให้แก่เหล่าสหายที่ไม่เคยได้เห็นรุ่งอรุณมาเยือน ตามประเพณีโบราณ
หัวใจที่เคยเย็นเยียบและแข็งกระด้างราวกับหินออบซิเดียน ตอนนี้ได้ถูกกาลเวลากัดเซาะจนอ่อนยวบแล้ว
แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่สามารถมอบความอบอุ่นนั้นได้ ต่างก็ได้หวนคืนสู่เพลิงศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วทั้งสิ้น

จนกระทั่งเสียงคำรามจากเหมืองแร่ และเสียงร้องเพลงของเหล่าช่างฝีมือที่กำลังทำงาน ปลุกเธอให้ตื่นจากความทรงจำในอดีตอันขมขื่น
รักษาการหัวหน้าเผ่าแต่ละเผ่าเพิ่งตระหนักได้ว่า เสียงสะท้อนของ Nanatzcayan ได้ก้องกังวานมาถึงที่แห่งนี้แล้ว
ภูเขาที่เดิมทีรกร้างไร้ผู้คน และโดดเดี่ยว บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะมีความสุขราวกับเสียงกระดิ่ง
นั่นคือสิ่งที่คนหนุ่มสาวเคยใฝ่ฝัน ในยุคสมัยที่พวกเขาทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง
มันเป็นของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่ต่อสู้เพื่อโค่นล้มทรราช เป็นของอนาคต และการกำเนิดอารยธรรม

ดังนั้น ผู้รักษาการที่ไม่ได้เยาว์วัยอีกต่อไปก็หัวเราะออกมา เด็กหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีแดงเคยสอนเธอไว้
แต่เธอกลับมองว่ามันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร และเพราะความอาย เธอจึงไม่เคยร้องเพลงนี้ให้เขาฟัง
เหมือนเช่นกลองที่ประดับประดาด้วยดอกไม้ คำบรรยายที่เอ่อล้นด้วยน้ำตา ตอบรับเสียงขับขานที่ค้างอยู่ท่ามกลางยอดหิน
เหมือนดั่งหินเหล็กไฟที่แกะสลัก และคมดาบที่สะท้อนก้อง ราวกับหล่อหลอมขึ้นจากไฟ มอบพรให้แก่สรรพชีวิตทั้งหลาย
รวมตัว กระจัดกระจาย ดับสูญและเกิดใหม่อีกครั้งจากเถ้าถ่าน เพื่อเปลวไฟที่ถือกำเนิดขึ้นใหม่ ผู้ที่จะเปิดทางสู่รุ่งอรุณ

หลายพันปีหลังจากอำนาจของเผ่ากลับคืนสู่ชนเผ่า เรื่องราวนับไม่ถ้วนได้กระจัดกระจายอยู่ในแสงจันทร์ยามค่ำคืน
บทเพลงที่ Sakkuk "ผู้หล่อหลอมสันติภาพขึ้นมาใหม่" เก็บรักษาเอาไว้ ทุกวันนี้ก็ไม่มีใครรู้จักมันอีกแล้ว
แต่ท่วงทำนองอันหนักแน่นและแข็งแกร่งเหล่านั้น กลับยังคงสืบทอดต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้ พร้อมกับเสียงค้อนทุบเคาะตีครั้งแล้วครั้งเล่า
เพราะจังหวะอันแผดเผานั้น เป็นดั่งสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในเหมืองมาแต่โบราณอยู่แล้ว
ประกายไฟที่ลุกโชนอยู่ใต้ค้อนนั้น ก็คือบทเพลงที่อุทิศแด่ผู้ที่ต่อสู้ และไม่มีวันแผ่วสลายไป

"ชีวิตจะเหลือแต่ความเหี่ยวเฉา เหมือนกับดอกไม้สดหรือไม่?"
"เมื่อเสียงความวุ่นวายทั้งหมดเงียบลง จิตใจจะมุ่งหน้าไปทางใด?"
"ไม่มีใครอยู่ในโลกนี้ได้ตลอดไป ล้วนเป็นการเดินทางเพียงชั่วคราวเท่านั้น"
"แต่ที่แห่งนี้... เคยมีดอกไม้บานสะพรั่ง... และเคยมีเสียงเพลงขับขาน"
"ชีวิตจะเหลือแต่ความเหี่ยวเฉา เหมือนกับดอกไม้สดหรือไม่?"
"แล้วความรุ่งโรจน์ดุจเพลิงโชน จะมอดดับไปในเถ้าธุลีหรือเปล่า?"
"สุดท้ายแล้ว โบราณสถานเรืองนามอันยิ่งใหญ่ จะสูญสลายไปในที่สุดจริงหรือ?"
"แม้จะเปล่งประกายดั่งดอกไม้ หรืออ่อนช้อยดุจเสียงเพลงก็ตาม"

ไม่รู้ว่าเธอเดินทางข้ามยอดเขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ เช่นเดียวกับที่เธอจำไม่ได้ว่า เธอได้ผ่านพ้นฤดูหนาวมากี่ครั้งแล้ว
ทุกปีก่อนที่ดอก Embercore จะเบ่งบาน นายหญิงแห่งเหมืองแร่จะมายัง Tequemecan Valley เพียงลำพัง
และมอบดอกไม้ที่พราวด้วยน้ำค้าง ให้แก่เหล่าสหายที่ไม่เคยได้เห็นรุ่งอรุณมาเยือน ตามประเพณีโบราณ
หัวใจที่เคยเย็นเยียบและแข็งกระด้างราวกับหินออบซิเดียน ตอนนี้ได้ถูกกาลเวลากัดเซาะจนอ่อนยวบแล้ว
แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่สามารถมอบความอบอุ่นนั้นได้ ต่างก็ได้หวนคืนสู่เพลิงศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วทั้งสิ้น

จนกระทั่งเสียงคำรามจากเหมืองแร่ และเสียงร้องเพลงของเหล่าช่างฝีมือที่กำลังทำงาน ปลุกเธอให้ตื่นจากความทรงจำในอดีตอันขมขื่น
รักษาการหัวหน้าเผ่าแต่ละเผ่าเพิ่งตระหนักได้ว่า เสียงสะท้อนของ Nanatzcayan ได้ก้องกังวานมาถึงที่แห่งนี้แล้ว
ภูเขาที่เดิมทีรกร้างไร้ผู้คน และโดดเดี่ยว บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะมีความสุขราวกับเสียงกระดิ่ง
นั่นคือสิ่งที่คนหนุ่มสาวเคยใฝ่ฝัน ในยุคสมัยที่พวกเขาทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง
มันเป็นของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่ต่อสู้เพื่อโค่นล้มทรราช เป็นของอนาคต และการกำเนิดอารยธรรม

ดังนั้น ผู้รักษาการที่ไม่ได้เยาว์วัยอีกต่อไปก็หัวเราะออกมา เด็กหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีแดงเคยสอนเธอไว้
แต่เธอกลับมองว่ามันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร และเพราะความอาย เธอจึงไม่เคยร้องเพลงนี้ให้เขาฟัง
เหมือนเช่นกลองที่ประดับประดาด้วยดอกไม้ คำบรรยายที่เอ่อล้นด้วยน้ำตา ตอบรับเสียงขับขานที่ค้างอยู่ท่ามกลางยอดหิน
เหมือนดั่งหินเหล็กไฟที่แกะสลัก และคมดาบที่สะท้อนก้อง ราวกับหล่อหลอมขึ้นจากไฟ มอบพรให้แก่สรรพชีวิตทั้งหลาย
รวมตัว กระจัดกระจาย ดับสูญและเกิดใหม่อีกครั้งจากเถ้าถ่าน เพื่อเปลวไฟที่ถือกำเนิดขึ้นใหม่ ผู้ที่จะเปิดทางสู่รุ่งอรุณ

หลายพันปีหลังจากอำนาจของเผ่ากลับคืนสู่ชนเผ่า เรื่องราวนับไม่ถ้วนได้กระจัดกระจายอยู่ในแสงจันทร์ยามค่ำคืน
บทเพลงที่ Sakkuk "ผู้หล่อหลอมสันติภาพขึ้นมาใหม่" เก็บรักษาเอาไว้ ทุกวันนี้ก็ไม่มีใครรู้จักมันอีกแล้ว
แต่ท่วงทำนองอันหนักแน่นและแข็งแกร่งเหล่านั้น กลับยังคงสืบทอดต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้ พร้อมกับเสียงค้อนทุบเคาะตีครั้งแล้วครั้งเล่า
เพราะจังหวะอันแผดเผานั้น เป็นดั่งสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในเหมืองมาแต่โบราณอยู่แล้ว
ประกายไฟที่ลุกโชนอยู่ใต้ค้อนนั้น ก็คือบทเพลงที่อุทิศแด่ผู้ที่ต่อสู้ และไม่มีวันแผ่วสลายไป

"ชีวิตจะเหลือแต่ความเหี่ยวเฉา เหมือนกับดอกไม้สดหรือไม่?"
"เมื่อเสียงความวุ่นวายทั้งหมดเงียบลง จิตใจจะมุ่งหน้าไปทางใด?"
"ไม่มีใครอยู่ในโลกนี้ได้ตลอดไป ล้วนเป็นการเดินทางเพียงชั่วคราวเท่านั้น"
"แต่ที่แห่งนี้... เคยมีดอกไม้บานสะพรั่ง... และเคยมีเสียงเพลงขับขาน"

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon11516_TH.txt
JSON Pointer
/
Peak Patrol Song
Peak Patrol Song

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/47775943

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1598
id
191516
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  291516
]