ContentReadable 291513
"บาปลึกทำให้เมืองแห่งนิรันดร์จมดิ่ง ข้าทาสและเผด็จการมากมายต้องจบชีวิตท่ามกลางความโกรธแค้นของราตรีกาล"
"ในนามของ Egeria พวกเราขอสาบานว่าเราจะตามหาถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์กลับมา และต้อนรับนางกลับสู่อาณาจักรของนาง"
"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะไถ่บาปที่ติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดไปได้ และหลีกเลี่ยงความตายในแบบเดียวกัน"
"ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรไป พวกเราในนามของอัศวินแห่งน้ำบริสุทธิ์ จะต้องทำภารกิจอันสูงส่งให้สำเร็จให้จงได้"
การเคลื่อนไหวของบทเพลงที่งดงามนี้ จะนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปิดฉากที่ได้ถูกลิขิตเอาไว้แล้วในที่สุด และบนซากปรักหักพังที่เสื่อมโทรมในโลกเก่า บรรดาผู้ที่ยึดมั่นในความถูกต้องก็ได้สาบานตนเอาไว้เช่นกัน
ไม้คทาที่มีสีของน้ำด้ามนี้เคยตกเป็นของอัศวินนามว่า Erinnyes ในยามที่บทเพลงแห่งความสามัคคีดังก้องกังวาน เขาระดมผู้คนในดินแดนทะเลสูงที่ต่อต้านเทพเจ้าเข้าไว้ด้วยกัน
ตำนานเล่าว่าบ้านเกิดของนางถูกเผาจนวอดวายไปท่ามกลางความพิโรธของเทพราชา และกองทหารที่มาจากเมืองแห่งทองคำมา ก็ข่มเหงและสังหารญาติมิตรของนางไปจนหมดสิ้น
มีเพียงคนแค่สองคนเท่านั้นที่โชคดีรอดพ้นจากชะตากรรมดังกล่าวไปได้ คนแรกได้พบกับช่างจูนเสียงที่เย่อหยิ่งท่ามกลางเปลวไฟสงคราม และในที่สุดก็ได้รับการเสริมส่งให้เป็นผู้สืบทอดผู้ทรงอำนาจ
ส่วนอีกคนได้รับความโปรดปรานจากเจ้าแห่งผืนน้ำ เขาได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักโดยเจ้าชายแห่งเกาะ Aremorica และยังได้ปกป้องน้ำบริสุทธิ์ที่เทพราชาไม่ได้เอาไป
ถึงจะเป็นผู้สืบเชื้อสายที่มาจากเมืองเดียวกัน แต่กระแสแห่งโชคชะตาก็จะแยกความดีและความชั่วออกไปในที่สุด เหมือนกับแหนในน้ำที่สุดท้ายแล้วก็ต้องกระจายไปทุกทิศทุกทาง
ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางลมทะเลและเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของหญิงสาวในทะเลสาบที่แว่วผ่านเข้ามาในหู เหล่าอัศวินผู้สูงศักดิ์และหนักแน่นจึงได้ออกเดินทางอย่างเด็ดเดี่ยว
ก้าวผ่านการฝึกฝนมากมายที่ยากจะจินตนาการได้ ข้ามผ่านความลำบากยากเข็ญมากมายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก ในที่สุดความปรารถนาที่จริงใจที่สุดของผู้คนก็ถูกส่งไปยังสรวงสวรรค์
ด้วยจิตใจที่ดีงามและบริสุทธิ์ และด้วยถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์ที่ได้รับหลังจากผ่านการเสียสละมานับไม่ถ้วน ในที่สุดนายหญิงแห่งผืนน้ำก็กลับมาจากการจองจำชั่วนิรันดร์...
"ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ข้าปรารถนาที่จะรับการพิพากษาจากท่าน"
"ข้าได้ทำความดีและบุญกุศลมามากมาย แต่กลับถูกแปดเปื้อนด้วยบาปอันหนักหนาระหว่างการเดินทางในครั้งนี้"
"อุดมคติของท่านไม่ควรมีร่องรอยแปดเปื้อนมลทิน มีเพียงการเนรเทศร่างกายนี้เท่านั้น ที่จะทำให้ข้ารู้สึกสงบใจ"
"ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ได้โปรดฟังความปรารถนาอันน่าเศร้าครั้งสุดท้ายของข้าด้วยเถิด"
ท่ามกลางช่วงเวลารุ่งเช้าที่สว่างใสราวกับ Lakelight เจ้าแห่งผืนน้ำรู้สึกประทับใจกับคำพูดที่จริงใจและเจ็บปวดของเขา
ดังนั้นเทพผู้ทรงเมตตาจึงบอกให้บุตรมนุษย์ทำตามคำขอของนาง และอวยพรให้กับเส้นทางในภายภาคหน้าของนางด้วย
เป็นดังที่เทพล่วงรู้ สำหรับผู้ที่ไม่เห็นแก่ตัว มีเพียงการตัดสินที่ยุติธรรมเท่านั้นที่จะหมายถึงการให้อภัย
บางทีด้วยเหตุนี้ ความมุ่งมั่นอันสูงส่งเองก็ได้ย้อมสีพื้นหลังของสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาไปด้วย
ดาบยาวที่มีสีของน้ำที่ขาวสะอาดราวกับ Lakelight จมหายเข้าไปในแสงระยิบระยับพร้อมกับคำอวยพรของ Egeria
และอัศวินที่เคยถือดาบเล่มนี้ก็เชิดหน้าออกไปจากหุบเขาด้วยความอาลัย และหายตัวไปนับแต่นั้นมา
"บาปลึกทำให้เมืองแห่งนิรันดร์จมดิ่ง ข้าทาสและเผด็จการมากมายต้องจบชีวิตท่ามกลางความโกรธแค้นของราตรีกาล" "ในนามของ Egeria พวกเราขอสาบานว่าเราจะตามหาถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์กลับมา และต้อนรับนางกลับสู่อาณาจักรของนาง" "มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะไถ่บาปที่ติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดไปได้ และหลีกเลี่ยงความตายในแบบเดียวกัน" "ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรไป พวกเราในนามของอัศวินแห่งน้ำบริสุทธิ์ จะต้องทำภารกิจอันสูงส่งให้สำเร็จให้จงได้" การเคลื่อนไหวของบทเพลงที่งดงามนี้ จะนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปิดฉากที่ได้ถูกลิขิตเอาไว้แล้วในที่สุด และบนซากปรักหักพังที่เสื่อมโทรมในโลกเก่า บรรดาผู้ที่ยึดมั่นในความถูกต้องก็ได้สาบานตนเอาไว้เช่นกัน ไม้คทาที่มีสีของน้ำด้ามนี้เคยตกเป็นของอัศวินนามว่า Erinnyes ในยามที่บทเพลงแห่งความสามัคคีดังก้องกังวาน เขาระดมผู้คนในดินแดนทะเลสูงที่ต่อต้านเทพเจ้าเข้าไว้ด้วยกัน ตำนานเล่าว่าบ้านเกิดของนางถูกเผาจนวอดวายไปท่ามกลางความพิโรธของเทพราชา และกองทหารที่มาจากเมืองแห่งทองคำมา ก็ข่มเหงและสังหารญาติมิตรของนางไปจนหมดสิ้น มีเพียงคนแค่สองคนเท่านั้นที่โชคดีรอดพ้นจากชะตากรรมดังกล่าวไปได้ คนแรกได้พบกับช่างจูนเสียงที่เย่อหยิ่งท่ามกลางเปลวไฟสงคราม และในที่สุดก็ได้รับการเสริมส่งให้เป็นผู้สืบทอดผู้ทรงอำนาจ ส่วนอีกคนได้รับความโปรดปรานจากเจ้าแห่งผืนน้ำ เขาได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักโดยเจ้าชายแห่งเกาะ Aremorica และยังได้ปกป้องน้ำบริสุทธิ์ที่เทพราชาไม่ได้เอาไป ถึงจะเป็นผู้สืบเชื้อสายที่มาจากเมืองเดียวกัน แต่กระแสแห่งโชคชะตาก็จะแยกความดีและความชั่วออกไปในที่สุด เหมือนกับแหนในน้ำที่สุดท้ายแล้วก็ต้องกระจายไปทุกทิศทุกทาง ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางลมทะเลและเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของหญิงสาวในทะเลสาบที่แว่วผ่านเข้ามาในหู เหล่าอัศวินผู้สูงศักดิ์และหนักแน่นจึงได้ออกเดินทางอย่างเด็ดเดี่ยว ก้าวผ่านการฝึกฝนมากมายที่ยากจะจินตนาการได้ ข้ามผ่านความลำบากยากเข็ญมากมายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก ในที่สุดความปรารถนาที่จริงใจที่สุดของผู้คนก็ถูกส่งไปยังสรวงสวรรค์ ด้วยจิตใจที่ดีงามและบริสุทธิ์ และด้วยถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์ที่ได้รับหลังจากผ่านการเสียสละมานับไม่ถ้วน ในที่สุดนายหญิงแห่งผืนน้ำก็กลับมาจากการจองจำชั่วนิรันดร์... "ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ข้าปรารถนาที่จะรับการพิพากษาจากท่าน" "ข้าได้ทำความดีและบุญกุศลมามากมาย แต่กลับถูกแปดเปื้อนด้วยบาปอันหนักหนาระหว่างการเดินทางในครั้งนี้" "อุดมคติของท่านไม่ควรมีร่องรอยแปดเปื้อนมลทิน มีเพียงการเนรเทศร่างกายนี้เท่านั้น ที่จะทำให้ข้ารู้สึกสงบใจ" "ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ได้โปรดฟังความปรารถนาอันน่าเศร้าครั้งสุดท้ายของข้าด้วยเถิด" ท่ามกลางช่วงเวลารุ่งเช้าที่สว่างใสราวกับ Lakelight เจ้าแห่งผืนน้ำรู้สึกประทับใจกับคำพูดที่จริงใจและเจ็บปวดของเขา ดังนั้นเทพผู้ทรงเมตตาจึงบอกให้บุตรมนุษย์ทำตามคำขอของนาง และอวยพรให้กับเส้นทางในภายภาคหน้าของนางด้วย เป็นดังที่เทพล่วงรู้ สำหรับผู้ที่ไม่เห็นแก่ตัว มีเพียงการตัดสินที่ยุติธรรมเท่านั้นที่จะหมายถึงการให้อภัย บางทีด้วยเหตุนี้ ความมุ่งมั่นอันสูงส่งเองก็ได้ย้อมสีพื้นหลังของสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาไปด้วย ดาบยาวที่มีสีของน้ำที่ขาวสะอาดราวกับ Lakelight จมหายเข้าไปในแสงระยิบระยับพร้อมกับคำอวยพรของ Egeria และอัศวินที่เคยถือดาบเล่มนี้ก็เชิดหน้าออกไปจากหุบเขาด้วยความอาลัย และหายตัวไปนับแต่นั้นมา
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon11513_1_TH.txt- JSON Pointer
/
