Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon

World Documents

Splendor of Tranquil Waters

world_document191513

Localized evidence

Text fields

3 fields

"บาปลึกทำให้เมืองแห่งนิรันดร์จมดิ่ง ข้าทาสและเผด็จการมากมายต้องจบชีวิตท่ามกลางความโกรธแค้นของราตรีกาล"
"ในนามของ Egeria พวกเราขอสาบานว่าเราจะตามหาถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์กลับมา และต้อนรับนางกลับสู่อาณาจักรของนาง"
"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะไถ่บาปที่ติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดไปได้ และหลีกเลี่ยงความตายในแบบเดียวกัน"
"ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรไป พวกเราในนามของอัศวินแห่งน้ำบริสุทธิ์ จะต้องทำภารกิจอันสูงส่งให้สำเร็จให้จงได้"

การเคลื่อนไหวของบทเพลงที่งดงามนี้ จะนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปิดฉากที่ได้ถูกลิขิตเอาไว้แล้วในที่สุด และบนซากปรักหักพังที่เสื่อมโทรมในโลกเก่า บรรดาผู้ที่ยึดมั่นในความถูกต้องก็ได้สาบานตนเอาไว้เช่นกัน
ไม้คทาที่มีสีของน้ำด้ามนี้เคยตกเป็นของอัศวินนามว่า Erinnyes ในยามที่บทเพลงแห่งความสามัคคีดังก้องกังวาน เขาระดมผู้คนในดินแดนทะเลสูงที่ต่อต้านเทพเจ้าเข้าไว้ด้วยกัน
ตำนานเล่าว่าบ้านเกิดของนางถูกเผาจนวอดวายไปท่ามกลางความพิโรธของเทพราชา และกองทหารที่มาจากเมืองแห่งทองคำมา ก็ข่มเหงและสังหารญาติมิตรของนางไปจนหมดสิ้น
มีเพียงคนแค่สองคนเท่านั้นที่โชคดีรอดพ้นจากชะตากรรมดังกล่าวไปได้ คนแรกได้พบกับช่างจูนเสียงที่เย่อหยิ่งท่ามกลางเปลวไฟสงคราม และในที่สุดก็ได้รับการเสริมส่งให้เป็นผู้สืบทอดผู้ทรงอำนาจ
ส่วนอีกคนได้รับความโปรดปรานจากเจ้าแห่งผืนน้ำ เขาได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักโดยเจ้าชายแห่งเกาะ Aremorica และยังได้ปกป้องน้ำบริสุทธิ์ที่เทพราชาไม่ได้เอาไป
ถึงจะเป็นผู้สืบเชื้อสายที่มาจากเมืองเดียวกัน แต่กระแสแห่งโชคชะตาก็จะแยกความดีและความชั่วออกไปในที่สุด เหมือนกับแหนในน้ำที่สุดท้ายแล้วก็ต้องกระจายไปทุกทิศทุกทาง

ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางลมทะเลและเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของหญิงสาวในทะเลสาบที่แว่วผ่านเข้ามาในหู เหล่าอัศวินผู้สูงศักดิ์และหนักแน่นจึงได้ออกเดินทางอย่างเด็ดเดี่ยว
ก้าวผ่านการฝึกฝนมากมายที่ยากจะจินตนาการได้ ข้ามผ่านความลำบากยากเข็ญมากมายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก ในที่สุดความปรารถนาที่จริงใจที่สุดของผู้คนก็ถูกส่งไปยังสรวงสวรรค์
ด้วยจิตใจที่ดีงามและบริสุทธิ์ และด้วยถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์ที่ได้รับหลังจากผ่านการเสียสละมานับไม่ถ้วน ในที่สุดนายหญิงแห่งผืนน้ำก็กลับมาจากการจองจำชั่วนิรันดร์...

"ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ข้าปรารถนาที่จะรับการพิพากษาจากท่าน"
"ข้าได้ทำความดีและบุญกุศลมามากมาย แต่กลับถูกแปดเปื้อนด้วยบาปอันหนักหนาระหว่างการเดินทางในครั้งนี้"
"อุดมคติของท่านไม่ควรมีร่องรอยแปดเปื้อนมลทิน มีเพียงการเนรเทศร่างกายนี้เท่านั้น ที่จะทำให้ข้ารู้สึกสงบใจ"
"ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ได้โปรดฟังความปรารถนาอันน่าเศร้าครั้งสุดท้ายของข้าด้วยเถิด"

ท่ามกลางช่วงเวลารุ่งเช้าที่สว่างใสราวกับ Lakelight เจ้าแห่งผืนน้ำรู้สึกประทับใจกับคำพูดที่จริงใจและเจ็บปวดของเขา
ดังนั้นเทพผู้ทรงเมตตาจึงบอกให้บุตรมนุษย์ทำตามคำขอของนาง และอวยพรให้กับเส้นทางในภายภาคหน้าของนางด้วย
เป็นดังที่เทพล่วงรู้ สำหรับผู้ที่ไม่เห็นแก่ตัว มีเพียงการตัดสินที่ยุติธรรมเท่านั้นที่จะหมายถึงการให้อภัย
บางทีด้วยเหตุนี้ ความมุ่งมั่นอันสูงส่งเองก็ได้ย้อมสีพื้นหลังของสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาไปด้วย

ดาบยาวที่มีสีของน้ำที่ขาวสะอาดราวกับ Lakelight จมหายเข้าไปในแสงระยิบระยับพร้อมกับคำอวยพรของ Egeria
และอัศวินที่เคยถือดาบเล่มนี้ก็เชิดหน้าออกไปจากหุบเขาด้วยความอาลัย และหายตัวไปนับแต่นั้นมา
"บาปลึกทำให้เมืองแห่งนิรันดร์จมดิ่ง ข้าทาสและเผด็จการมากมายต้องจบชีวิตท่ามกลางความโกรธแค้นของราตรีกาล"
"ในนามของ Egeria พวกเราขอสาบานว่าเราจะตามหาถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์กลับมา และต้อนรับนางกลับสู่อาณาจักรของนาง"
"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะไถ่บาปที่ติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดไปได้ และหลีกเลี่ยงความตายในแบบเดียวกัน"
"ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรไป พวกเราในนามของอัศวินแห่งน้ำบริสุทธิ์ จะต้องทำภารกิจอันสูงส่งให้สำเร็จให้จงได้"

การเคลื่อนไหวของบทเพลงที่งดงามนี้ จะนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปิดฉากที่ได้ถูกลิขิตเอาไว้แล้วในที่สุด และบนซากปรักหักพังที่เสื่อมโทรมในโลกเก่า บรรดาผู้ที่ยึดมั่นในความถูกต้องก็ได้สาบานตนเอาไว้เช่นกัน
ไม้คทาที่มีสีของน้ำด้ามนี้เคยตกเป็นของอัศวินนามว่า Erinnyes ในยามที่บทเพลงแห่งความสามัคคีดังก้องกังวาน เขาระดมผู้คนในดินแดนทะเลสูงที่ต่อต้านเทพเจ้าเข้าไว้ด้วยกัน
ตำนานเล่าว่าบ้านเกิดของนางถูกเผาจนวอดวายไปท่ามกลางความพิโรธของเทพราชา และกองทหารที่มาจากเมืองแห่งทองคำมา ก็ข่มเหงและสังหารญาติมิตรของนางไปจนหมดสิ้น
มีเพียงคนแค่สองคนเท่านั้นที่โชคดีรอดพ้นจากชะตากรรมดังกล่าวไปได้ คนแรกได้พบกับช่างจูนเสียงที่เย่อหยิ่งท่ามกลางเปลวไฟสงคราม และในที่สุดก็ได้รับการเสริมส่งให้เป็นผู้สืบทอดผู้ทรงอำนาจ
ส่วนอีกคนได้รับความโปรดปรานจากเจ้าแห่งผืนน้ำ เขาได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักโดยเจ้าชายแห่งเกาะ Aremorica และยังได้ปกป้องน้ำบริสุทธิ์ที่เทพราชาไม่ได้เอาไป
ถึงจะเป็นผู้สืบเชื้อสายที่มาจากเมืองเดียวกัน แต่กระแสแห่งโชคชะตาก็จะแยกความดีและความชั่วออกไปในที่สุด เหมือนกับแหนในน้ำที่สุดท้ายแล้วก็ต้องกระจายไปทุกทิศทุกทาง

ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางลมทะเลและเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของหญิงสาวในทะเลสาบที่แว่วผ่านเข้ามาในหู เหล่าอัศวินผู้สูงศักดิ์และหนักแน่นจึงได้ออกเดินทางอย่างเด็ดเดี่ยว
ก้าวผ่านการฝึกฝนมากมายที่ยากจะจินตนาการได้ ข้ามผ่านความลำบากยากเข็ญมากมายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก ในที่สุดความปรารถนาที่จริงใจที่สุดของผู้คนก็ถูกส่งไปยังสรวงสวรรค์
ด้วยจิตใจที่ดีงามและบริสุทธิ์ และด้วยถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์ที่ได้รับหลังจากผ่านการเสียสละมานับไม่ถ้วน ในที่สุดนายหญิงแห่งผืนน้ำก็กลับมาจากการจองจำชั่วนิรันดร์...

"ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ข้าปรารถนาที่จะรับการพิพากษาจากท่าน"
"ข้าได้ทำความดีและบุญกุศลมามากมาย แต่กลับถูกแปดเปื้อนด้วยบาปอันหนักหนาระหว่างการเดินทางในครั้งนี้"
"อุดมคติของท่านไม่ควรมีร่องรอยแปดเปื้อนมลทิน มีเพียงการเนรเทศร่างกายนี้เท่านั้น ที่จะทำให้ข้ารู้สึกสงบใจ"
"ข้าแต่เจ้าแห่งผืนน้ำ Egeria ผู้มีเมตตา ได้โปรดฟังความปรารถนาอันน่าเศร้าครั้งสุดท้ายของข้าด้วยเถิด"

ท่ามกลางช่วงเวลารุ่งเช้าที่สว่างใสราวกับ Lakelight เจ้าแห่งผืนน้ำรู้สึกประทับใจกับคำพูดที่จริงใจและเจ็บปวดของเขา
ดังนั้นเทพผู้ทรงเมตตาจึงบอกให้บุตรมนุษย์ทำตามคำขอของนาง และอวยพรให้กับเส้นทางในภายภาคหน้าของนางด้วย
เป็นดังที่เทพล่วงรู้ สำหรับผู้ที่ไม่เห็นแก่ตัว มีเพียงการตัดสินที่ยุติธรรมเท่านั้นที่จะหมายถึงการให้อภัย
บางทีด้วยเหตุนี้ ความมุ่งมั่นอันสูงส่งเองก็ได้ย้อมสีพื้นหลังของสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาไปด้วย

ดาบยาวที่มีสีของน้ำที่ขาวสะอาดราวกับ Lakelight จมหายเข้าไปในแสงระยิบระยับพร้อมกับคำอวยพรของ Egeria
และอัศวินที่เคยถือดาบเล่มนี้ก็เชิดหน้าออกไปจากหุบเขาด้วยความอาลัย และหายตัวไปนับแต่นั้นมา

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon11513_1_TH.txt
JSON Pointer
/

"บาปลึกทำให้เมืองแห่งนิรันดร์จมดิ่ง ข้าทาสและเผด็จการมากมายต้องจบชีวิตท่ามกลางความโกรธแค้นของราตรีกาล"
"ในนามของเทพมารดรผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราขอสาบานว่าจะตามถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์กลับมา และทำลายเครื่องพันธนาการที่จองจำนางเอาไว้"
"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะชำระล้างบาปที่ติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดไปได้ และหลีกเลี่ยงความตายในแบบเดียวกัน"
"ไม่ว่าใครก็ตามที่ต้องเสียสละ พวกเราในนามของความชอบธรรม จะต้องทำภารกิจที่เลือกไม่ได้นี้ให้สำเร็จให้จงได้"

การเคลื่อนไหวของบทเพลงที่งดงามนี้จะนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปิดฉากที่ได้ถูกลิขิตเอาไว้แล้วในที่สุด และบนซากปรักหักพังที่เสื่อมโทรมในโลกเก่า ผู้ที่หมกมุ่นอยู่กับการแก้แค้นก็ได้สาบานตนเอาไว้เช่นกัน
ไม้คทาที่มีสีของน้ำด้ามนี้เคยตกเป็นของนักร้องนามว่า Erinnyes ในยามที่บทเพลงแห่งความสามัคคีดังก้องกังวาน เขาระดมผู้คนในอาณาจักรแห่งทะเลหลวงที่ต่อต้านเทพเจ้าเข้าไว้ด้วยกัน
ตำนานเล่าว่าชนเผ่าของนางถูกทำลายไปท่ามกลางการเอาชนะของเทพราชา และกองทหารที่มาจากเมืองแห่งทองคำมาก็ข่มเหงและสังหารญาติมิตรของนางไปจนหมดสิ้น
มีเพียงคนแค่สองคนเท่านั้นที่โชคดีรอดพ้นจากชะตากรรมดังกล่าวไปได้ คนแรกได้พบกับช่างจูนเสียงที่เย่อหยิ่งท่ามกลางเปลวไฟสงคราม และในที่สุดก็ได้รับการเสริมส่งให้เป็นผู้สืบทอดผู้ทรงอำนาจ
ส่วนอีกคนได้ซ่อนตัวอยู่ระหว่างกระดูกที่เน่าเปื่อย ได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักจากหัวหน้าชนเผ่าแห่งเกาะ Aremorica และยังได้ปกป้องน้ำบริสุทธิ์ที่ยังไม่ถูกเทพราชาเอาไป
ถึงจะเคยฟังบทเพลงที่มีสีของน้ำเกาะกุมท่ามกลางลมทะเลอันอ่อนโยนด้วยกัน แต่สุดท้ายแล้วกระแสแห่งโชคชะตาจะนำพามิตรเก่าไปอยู่อีกฟากของความขัดแย้ง

ด้วยวิธีนี้ ท่ามกลางกระแสน้ำและเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของเหล่าภูตที่แว่วผ่านเข้ามาในหู ในที่สุดนักดาบที่ได้รับผลกระทบจากการทำลายล้างของศัตรูก็ได้ออกเดินทาง
ก้าวผ่านการฝึกฝนมากมายที่ยากจะจินตนาการได้ ข้ามผ่านความลำบากยากเข็ญมากมายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก แต่กลับไม่สามารถหาถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์ที่ว่านั้นเจอเลย
ตรงกับที่สวรรค์ได้เลือกนายหญิงแห่งผืนน้ำนับหมื่น และสั่งให้นางกลับมาจากการจองจำชั่วนิรันดร์ เพื่อเข้ารับตำแหน่งราชาแห่งทองคำ และปกครองซากปรักหักพังแห่งท้องทะเล...

"ข้าแต่เจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่น มารดาผู้ทรงเกียรติในยุคแรกเริ่ม ข้าปรารถนาซึ่งคำบัญชาของท่าน"
"ข้าได้เคยสังหารคนชั่วไปมากมายเพื่อท่าน ข้าได้เคยทำลายเมืองไปนับไม่ถ้วนเพื่อท่าน"
"ได้โปรดบอกข้าด้วยเถิด ได้โปรดบอกข้าที ว่าทายาทแห่งท้องทะเลทั้งหลายนี้ จะรอดพ้นจากการสูญพันธุ์ไปได้อย่างไร"
"ข้าแต่เจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่น มารดาในยุคบุกเบิกผู้ทรงเกียรติ โปรดแสดงความเมตตาออกมาสักครั้งด้วยเถิด"

ภายใต้ยามพลบค่ำที่มืดมนราวกับเลือดที่หลงเหลืออยู่ เจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่นรู้สึกประทับใจกับคำพูดที่จริงใจและเจ็บปวด
ดังนั้นเทพผู้ทรงเมตตาจึงบอกเล่าให้บุตรมนุษย์ฟัง ถึงทุกสิ่งที่นางเคยเล่าให้ราชาแห่ง Fortuna
เพียงแต่เทพยังไม่รู้ว่า คำวิงวอนเพื่อผลประโยชน์ของตน สิ่งตอบแทนกลับกลายเป็นความสิ้นหวังที่เห็นแก่ตัวเองเท่านั้น
บางทีด้วยเหตุนี้ การล่มสลายของภาพลวงตาก็ได้ย้อมสีพื้นหลังของสิ่งที่เรียกว่าความศรัทธาไปด้วย

ดาบยาวที่มีสีของน้ำที่เปื้อนเลือดมานานจนกลายเป็นสีดำเข้ม พังทลายลงไปพร้อมกับเหตุผลสุดท้าย
นักร้องสาวที่เคยถือดาบเล่มนี้ก็ล้มลุกคลุกคลานออกไปจากหุบเขาด้วยความอาลัย และหายตัวไปนับแต่นั้นมา

ท้ายที่สุดหัวหน้าชนเผ่าผู้ลุ่มหลงในศักดิ์ศรีและการแก้แค้น ก็ไม่ได้เห็นอาณาจักรที่นางใฝ่ฝัน เช่นเดียวกับเทพเจ้าที่ทะเยอทะยานแบบเดียวกันในอดีต
ที่ไม่เคยพบสิ่งที่เรียกว่าการไถ่ถอน แต่หลายปีต่อจากนั้น เมื่อนักดนตรีผู้ได้รับการนับถือในฐานะนักล่าทองคำจดจำชื่อนี้ได้อีกครั้ง
สิ่งที่ออกมาจากความคิดของเขากลับไม่ใช่เลือดหรือน้ำตาไหล แต่มีเพียงการเต้นรำที่ถูกดวงจันทร์ที่มีสีของน้ำเกาะกุมเอาไว้ ท่ามกลางเสียงขลุ่ยจากแดนไกล
"บาปลึกทำให้เมืองแห่งนิรันดร์จมดิ่ง ข้าทาสและเผด็จการมากมายต้องจบชีวิตท่ามกลางความโกรธแค้นของราตรีกาล"
"ในนามของเทพมารดรผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราขอสาบานว่าจะตามถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์กลับมา และทำลายเครื่องพันธนาการที่จองจำนางเอาไว้"
"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะชำระล้างบาปที่ติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดไปได้ และหลีกเลี่ยงความตายในแบบเดียวกัน"
"ไม่ว่าใครก็ตามที่ต้องเสียสละ พวกเราในนามของความชอบธรรม จะต้องทำภารกิจที่เลือกไม่ได้นี้ให้สำเร็จให้จงได้"

การเคลื่อนไหวของบทเพลงที่งดงามนี้จะนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปิดฉากที่ได้ถูกลิขิตเอาไว้แล้วในที่สุด และบนซากปรักหักพังที่เสื่อมโทรมในโลกเก่า ผู้ที่หมกมุ่นอยู่กับการแก้แค้นก็ได้สาบานตนเอาไว้เช่นกัน
ไม้คทาที่มีสีของน้ำด้ามนี้เคยตกเป็นของนักร้องนามว่า Erinnyes ในยามที่บทเพลงแห่งความสามัคคีดังก้องกังวาน เขาระดมผู้คนในอาณาจักรแห่งทะเลหลวงที่ต่อต้านเทพเจ้าเข้าไว้ด้วยกัน
ตำนานเล่าว่าชนเผ่าของนางถูกทำลายไปท่ามกลางการเอาชนะของเทพราชา และกองทหารที่มาจากเมืองแห่งทองคำมาก็ข่มเหงและสังหารญาติมิตรของนางไปจนหมดสิ้น
มีเพียงคนแค่สองคนเท่านั้นที่โชคดีรอดพ้นจากชะตากรรมดังกล่าวไปได้ คนแรกได้พบกับช่างจูนเสียงที่เย่อหยิ่งท่ามกลางเปลวไฟสงคราม และในที่สุดก็ได้รับการเสริมส่งให้เป็นผู้สืบทอดผู้ทรงอำนาจ
ส่วนอีกคนได้ซ่อนตัวอยู่ระหว่างกระดูกที่เน่าเปื่อย ได้รับการเลี้ยงดูฟูมฟักจากหัวหน้าชนเผ่าแห่งเกาะ Aremorica และยังได้ปกป้องน้ำบริสุทธิ์ที่ยังไม่ถูกเทพราชาเอาไป
ถึงจะเคยฟังบทเพลงที่มีสีของน้ำเกาะกุมท่ามกลางลมทะเลอันอ่อนโยนด้วยกัน แต่สุดท้ายแล้วกระแสแห่งโชคชะตาจะนำพามิตรเก่าไปอยู่อีกฟากของความขัดแย้ง

ด้วยวิธีนี้ ท่ามกลางกระแสน้ำและเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของเหล่าภูตที่แว่วผ่านเข้ามาในหู ในที่สุดนักดาบที่ได้รับผลกระทบจากการทำลายล้างของศัตรูก็ได้ออกเดินทาง
ก้าวผ่านการฝึกฝนมากมายที่ยากจะจินตนาการได้ ข้ามผ่านความลำบากยากเข็ญมากมายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก แต่กลับไม่สามารถหาถ้วยแห่งน้ำบริสุทธิ์ที่ว่านั้นเจอเลย
ตรงกับที่สวรรค์ได้เลือกนายหญิงแห่งผืนน้ำนับหมื่น และสั่งให้นางกลับมาจากการจองจำชั่วนิรันดร์ เพื่อเข้ารับตำแหน่งราชาแห่งทองคำ และปกครองซากปรักหักพังแห่งท้องทะเล...

"ข้าแต่เจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่น มารดาผู้ทรงเกียรติในยุคแรกเริ่ม ข้าปรารถนาซึ่งคำบัญชาของท่าน"
"ข้าได้เคยสังหารคนชั่วไปมากมายเพื่อท่าน ข้าได้เคยทำลายเมืองไปนับไม่ถ้วนเพื่อท่าน"
"ได้โปรดบอกข้าด้วยเถิด ได้โปรดบอกข้าที ว่าทายาทแห่งท้องทะเลทั้งหลายนี้ จะรอดพ้นจากการสูญพันธุ์ไปได้อย่างไร"
"ข้าแต่เจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่น มารดาในยุคบุกเบิกผู้ทรงเกียรติ โปรดแสดงความเมตตาออกมาสักครั้งด้วยเถิด"

ภายใต้ยามพลบค่ำที่มืดมนราวกับเลือดที่หลงเหลืออยู่ เจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่นรู้สึกประทับใจกับคำพูดที่จริงใจและเจ็บปวด
ดังนั้นเทพผู้ทรงเมตตาจึงบอกเล่าให้บุตรมนุษย์ฟัง ถึงทุกสิ่งที่นางเคยเล่าให้ราชาแห่ง Fortuna
เพียงแต่เทพยังไม่รู้ว่า คำวิงวอนเพื่อผลประโยชน์ของตน สิ่งตอบแทนกลับกลายเป็นความสิ้นหวังที่เห็นแก่ตัวเองเท่านั้น
บางทีด้วยเหตุนี้ การล่มสลายของภาพลวงตาก็ได้ย้อมสีพื้นหลังของสิ่งที่เรียกว่าความศรัทธาไปด้วย

ดาบยาวที่มีสีของน้ำที่เปื้อนเลือดมานานจนกลายเป็นสีดำเข้ม พังทลายลงไปพร้อมกับเหตุผลสุดท้าย
นักร้องสาวที่เคยถือดาบเล่มนี้ก็ล้มลุกคลุกคลานออกไปจากหุบเขาด้วยความอาลัย และหายตัวไปนับแต่นั้นมา

ท้ายที่สุดหัวหน้าชนเผ่าผู้ลุ่มหลงในศักดิ์ศรีและการแก้แค้น ก็ไม่ได้เห็นอาณาจักรที่นางใฝ่ฝัน เช่นเดียวกับเทพเจ้าที่ทะเยอทะยานแบบเดียวกันในอดีต
ที่ไม่เคยพบสิ่งที่เรียกว่าการไถ่ถอน แต่หลายปีต่อจากนั้น เมื่อนักดนตรีผู้ได้รับการนับถือในฐานะนักล่าทองคำจดจำชื่อนี้ได้อีกครั้ง
สิ่งที่ออกมาจากความคิดของเขากลับไม่ใช่เลือดหรือน้ำตาไหล แต่มีเพียงการเต้นรำที่ถูกดวงจันทร์ที่มีสีของน้ำเกาะกุมเอาไว้ ท่ามกลางเสียงขลุ่ยจากแดนไกล

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Weapon11513_2_TH.txt
JSON Pointer
/
Splendor of Tranquil Waters
Splendor of Tranquil Waters

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/2845844727

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Weapon
Category iconpreviewPath45 × 45 · 1 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_WeaponResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1595
id
191513
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Weapon
questIDList
[
  291513,
  291500
]
documentType
Paged