ContentReadable 291512
ผู้พเนจรจากแดนทองคำ ร่างกายและจิตใจต่างเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้
ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักร แต่ตอนนี้กลับหลงทางในเขาวงกตเขียวขจีที่คดเคี้ยว
เมื่อได้กลิ่นเลือดแห่งพลัง ราชาแห่งพงไพรเก่าก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้...
นักล่าผู้มีธนูสีขาวได้รับคำสั่งให้ออกไปล่าสัตว์ร้ายที่ไม่ได้อยู่ในป่า
หมอกหนาได้แผ่กระจายทั่ว และเสียงกระซิบของ "ความตาย" กำลังแสวงหาเส้นทางในเขาวงกต
ตามรอยเท้าของผู้ถูกเนรเทศ คำสาปได้แผ่กว้างทั่วผืนทราย และกลืนกินอาณาเขตของ "สิ่งมีชีวิต" สิ้น
เมื่อผ่านเส้นทางเขียวขจีและทางเดินแคบ เธอก็ได้ค้นพบจุดประสงค์ของผู้มาเยือน จากลมหายใจที่แปลกประหลาด
ขณะผ่านความทรงจำและความทะเยอทะยาน เขากลับหลงทางไปกับเสียงนกร้องและสายน้ำเชี่ยวกราก...
"เจ้าโดนศรของข้าแล้ว ผู้บุกรุกไร้มารยาท! ศรดอกต่อไปจะปักลงไปในอกเจ้า!"
"อย่าเตร็ดเตร่อยู่ในป่าฝน และอย่าได้รบกวนความฝันของเด็ก ๆ อีกต่อไป ที่นี่ไม่มีมงกุฎที่เจ้าปรารถนาหรอก!"
นักล่าหญิงผู้แข็งแกร่งแห่งป่าจึงได้เตือนอย่างหนักแน่นว่า ไม่มีเหยื่อรายใดรอดพ้นลูกศรและสายตาอันแหลมคมของเธอไปได้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอถึงได้ลดคันธนูลงเล็กน้อย และจงใจยิงเขาคนนั้นพลาด
ต้นไม้ใบหญ้าต่างพากันงุนงง เด็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในห้วงนิทราถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่ไม่ต้องเห็นเลือดสาดกระเซ็น...
ราชาแห่งพงไพรผู้มองเห็นทุกความฝันเข้าใจเจตนาของเธอดี จึงได้ส่งเสียงกระซิบทำให้ต้นไม้ใหญ่สั่นสะเทือน:
"มนุษย์ผู้นั้นต่างจากเจ้า เขามาจากดินแดนที่โสมม มือของเขาโชกโชนไปด้วยเลือด และจิตใจเต็มไปด้วยความหลอกลวงและความหลงผิด"
"แต่ป่ายอมรับเพียงฝันที่ไร้เดียงสา เลือดที่หลั่งไหลต้องมาจากการล่าสัตว์และการสังเวยเท่านั้น และป่าจะไม่ยอมรับการหลอกลวงใด ๆ"
"หากเจ้ายังคิดว่าเขามีคุณสมบัติเหมาะสม ที่จะได้รับเกียรติในเขาวงกตป่า เช่นนั้นจงพาเขาไปหักกิ่งไม้สีขาวบริสุทธิ์..."
"ถึงตอนนั้น ดวงจันทร์และดวงดาวที่สว่างไสว จะประทานสติปัญญาอันบริสุทธิ์แก่เขา และละทิ้งความทรงจำและความปรารถนาเหมือนดั่งเหล้าอันขมขื่น"
ดังนั้น เธอจึงคว้าคันธนูสีขาวบริสุทธิ์ของตนอีกครั้ง และรีบเร่งขับไล่ผู้พเนจรเข้าไปยังส่วนลึกของเขาวงกต...
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น มีดวงจันทร์และดวงดาวเป็นพยาน และคงอยู่เพียงในความทรงจำอันคลุมเครือของเด็ก ๆ เท่านั้น
กล่าวกันว่า ในที่สุดผู้พเนจรคนนั้นก็ใช้กิ่งไม้ขาวบริสุทธิ์หลอมเป็นดาบแหลมคม ที่เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
และมีเด็กอีกคนบอกว่า ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ลืมชื่อบ้านเกิดของตัวเอง และลืมสิ้นความฝันที่อยากเป็นราชา
นับแต่นั้นมา ชื่อของเจ้าชาย Faramarz ก็หายสาบสูญไปในป่าฝน และกลับสู่ทะเลทรายพร้อมกับสายลมทะเลทราย
ผู้พเนจรจากแดนทองคำ ร่างกายและจิตใจต่างเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักร แต่ตอนนี้กลับหลงทางในเขาวงกตเขียวขจีที่คดเคี้ยว เมื่อได้กลิ่นเลือดแห่งพลัง ราชาแห่งพงไพรเก่าก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้... นักล่าผู้มีธนูสีขาวได้รับคำสั่งให้ออกไปล่าสัตว์ร้ายที่ไม่ได้อยู่ในป่า หมอกหนาได้แผ่กระจายทั่ว และเสียงกระซิบของ "ความตาย" กำลังแสวงหาเส้นทางในเขาวงกต ตามรอยเท้าของผู้ถูกเนรเทศ คำสาปได้แผ่กว้างทั่วผืนทราย และกลืนกินอาณาเขตของ "สิ่งมีชีวิต" สิ้น เมื่อผ่านเส้นทางเขียวขจีและทางเดินแคบ เธอก็ได้ค้นพบจุดประสงค์ของผู้มาเยือน จากลมหายใจที่แปลกประหลาด ขณะผ่านความทรงจำและความทะเยอทะยาน เขากลับหลงทางไปกับเสียงนกร้องและสายน้ำเชี่ยวกราก... "เจ้าโดนศรของข้าแล้ว ผู้บุกรุกไร้มารยาท! ศรดอกต่อไปจะปักลงไปในอกเจ้า!" "อย่าเตร็ดเตร่อยู่ในป่าฝน และอย่าได้รบกวนความฝันของเด็ก ๆ อีกต่อไป ที่นี่ไม่มีมงกุฎที่เจ้าปรารถนาหรอก!" นักล่าหญิงผู้แข็งแกร่งแห่งป่าจึงได้เตือนอย่างหนักแน่นว่า ไม่มีเหยื่อรายใดรอดพ้นลูกศรและสายตาอันแหลมคมของเธอไปได้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอถึงได้ลดคันธนูลงเล็กน้อย และจงใจยิงเขาคนนั้นพลาด ต้นไม้ใบหญ้าต่างพากันงุนงง เด็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในห้วงนิทราถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่ไม่ต้องเห็นเลือดสาดกระเซ็น... ราชาแห่งพงไพรผู้มองเห็นทุกความฝันเข้าใจเจตนาของเธอดี จึงได้ส่งเสียงกระซิบทำให้ต้นไม้ใหญ่สั่นสะเทือน: "มนุษย์ผู้นั้นต่างจากเจ้า เขามาจากดินแดนที่โสมม มือของเขาโชกโชนไปด้วยเลือด และจิตใจเต็มไปด้วยความหลอกลวงและความหลงผิด" "แต่ป่ายอมรับเพียงฝันที่ไร้เดียงสา เลือดที่หลั่งไหลต้องมาจากการล่าสัตว์และการสังเวยเท่านั้น และป่าจะไม่ยอมรับการหลอกลวงใด ๆ" "หากเจ้ายังคิดว่าเขามีคุณสมบัติเหมาะสม ที่จะได้รับเกียรติในเขาวงกตป่า เช่นนั้นจงพาเขาไปหักกิ่งไม้สีขาวบริสุทธิ์..." "ถึงตอนนั้น ดวงจันทร์และดวงดาวที่สว่างไสว จะประทานสติปัญญาอันบริสุทธิ์แก่เขา และละทิ้งความทรงจำและความปรารถนาเหมือนดั่งเหล้าอันขมขื่น" ดังนั้น เธอจึงคว้าคันธนูสีขาวบริสุทธิ์ของตนอีกครั้ง และรีบเร่งขับไล่ผู้พเนจรเข้าไปยังส่วนลึกของเขาวงกต... สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น มีดวงจันทร์และดวงดาวเป็นพยาน และคงอยู่เพียงในความทรงจำอันคลุมเครือของเด็ก ๆ เท่านั้น กล่าวกันว่า ในที่สุดผู้พเนจรคนนั้นก็ใช้กิ่งไม้ขาวบริสุทธิ์หลอมเป็นดาบแหลมคม ที่เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น และมีเด็กอีกคนบอกว่า ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ลืมชื่อบ้านเกิดของตัวเอง และลืมสิ้นความฝันที่อยากเป็นราชา นับแต่นั้นมา ชื่อของเจ้าชาย Faramarz ก็หายสาบสูญไปในป่าฝน และกลับสู่ทะเลทรายพร้อมกับสายลมทะเลทราย
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon11512_TH.txt- JSON Pointer
/
