ContentReadable 291433
ท่ามกลางป่าที่ปกคลุมไปด้วยลมหนาวและหมอกหนา เคยมีเรื่องเล่าประหลาดเกี่ยวกับวิญญาณกระหายเลือด
ว่ากันว่ามันคือวิญญาณร้ายที่มีนิสัยขี้โมโหและเหี้ยมโหด มันจะเข่นฆ่าผู้ที่บุกเข้าไปในป่าทึบ
ไม่ว่าจะเป็นทหารผู้ป่าเถื่อนจากแดนเหนือ หรือกลุ่มโจรที่รวมตัวกันอย่างวุ่นวายบนทุ่งทุนดรา
เมื่อพูดถึงความเงียบเหงาของ Nephilheim พวกเขามักจะต้องกดเสียงเบาลงอย่างไม่รู้ตัว
ราวกับเกรงว่าเสียงคำรามต่ำอย่างน่าหดหู่ที่อยู่เบื้องหลังนั้น จะกลายเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินในชีวิตนี้
ไม่ค่อยมีใครรู้นักหรอก ว่าเสียงคำรามต่ำนั้นไม่ใช่เสียงคุกคามจากวิญญาณร้าย แต่เป็นเสียงคมอาวุธของนักล่านิรนามผู้หนึ่ง
นั่นคือผู้ถูกเนรเทศที่ไม่เคยถูกจารึกชื่อ แขกผู้เงียบงันที่ตลอดชีวิตนี้ไม่เคยลุกขึ้นต่อสู้เพื่ออุดมคติหรือธงใด ๆ
เพื่อปกป้องเด็ก ๆ ที่สูญเสียบ้านเกิดจากภัยความวุ่นวาย และต้องหลบไปพึ่งพากันอาศัยอยู่ในป่าหนาวเย็น
เพื่อปกป้องเด็ก ๆ ที่ใช้หอยสังข์เป็นโทเคน นักล่าจึงต้องฆ่าเหล่าคนพาลในป่าให้สิ้นซาก
คมมีดโลหะที่เย็นเยียบไม่สามารถเลียนแบบเสียงสะท้อนของหอยสังข์ได้ เช่นเดียวกับอดีตที่ไม่อาจย้อนกลับคืนมา
แต่สีอันอบอุ่นที่ทะลักออกจากข้างลำคอ ก็ช่วยให้เหล่าคนร้ายเงียบเสียงลง ไม่ทำให้ความฝันอันเงียบสงบของเด็ก ๆ ถูกรบกวน
นับแต่ยุคของ Tsar และเหล่าชนชั้นสูงในอดีตกาล ตราบจนถึงช่วงเวลาอันยาวนานของ การก่อร่างสร้างยุคสมัยของกฎระเบียบใหม่
นักล่าที่ร่อนเร่ไปอย่างไม่รู้จุดหมายก็ยังไม่เคยกล่าวอะไร และไม่เคยละทิ้งเสียงหวีดของการออกล่าในคืนเหน็บหนาว
จวบจนไม่มีเด็กที่ต้องสูญเสียแหล่งพักพิง และถูกบังคับให้ต้องทนอยู่ในป่าอันหนาวเหน็บ
จวบจนผู้คุ้มกันวัยชราได้ลืมเลือนคำพูดสุดท้ายไปในราตรีสีขาวที่ไม่รู้จบ
นักล่าทิ้งดาบในมือก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในป่าทึบ และไม่มีใครได้เห็นเขาปรากฏตัวอีกเลย
ท่ามกลางป่าที่ปกคลุมไปด้วยลมหนาวและหมอกหนา เคยมีเรื่องเล่าประหลาดเกี่ยวกับวิญญาณกระหายเลือด ว่ากันว่ามันคือวิญญาณร้ายที่มีนิสัยขี้โมโหและเหี้ยมโหด มันจะเข่นฆ่าผู้ที่บุกเข้าไปในป่าทึบ ไม่ว่าจะเป็นทหารผู้ป่าเถื่อนจากแดนเหนือ หรือกลุ่มโจรที่รวมตัวกันอย่างวุ่นวายบนทุ่งทุนดรา เมื่อพูดถึงความเงียบเหงาของ Nephilheim พวกเขามักจะต้องกดเสียงเบาลงอย่างไม่รู้ตัว ราวกับเกรงว่าเสียงคำรามต่ำอย่างน่าหดหู่ที่อยู่เบื้องหลังนั้น จะกลายเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินในชีวิตนี้ ไม่ค่อยมีใครรู้นักหรอก ว่าเสียงคำรามต่ำนั้นไม่ใช่เสียงคุกคามจากวิญญาณร้าย แต่เป็นเสียงคมอาวุธของนักล่านิรนามผู้หนึ่ง นั่นคือผู้ถูกเนรเทศที่ไม่เคยถูกจารึกชื่อ แขกผู้เงียบงันที่ตลอดชีวิตนี้ไม่เคยลุกขึ้นต่อสู้เพื่ออุดมคติหรือธงใด ๆ เพื่อปกป้องเด็ก ๆ ที่สูญเสียบ้านเกิดจากภัยความวุ่นวาย และต้องหลบไปพึ่งพากันอาศัยอยู่ในป่าหนาวเย็น เพื่อปกป้องเด็ก ๆ ที่ใช้หอยสังข์เป็นโทเคน นักล่าจึงต้องฆ่าเหล่าคนพาลในป่าให้สิ้นซาก คมมีดโลหะที่เย็นเยียบไม่สามารถเลียนแบบเสียงสะท้อนของหอยสังข์ได้ เช่นเดียวกับอดีตที่ไม่อาจย้อนกลับคืนมา แต่สีอันอบอุ่นที่ทะลักออกจากข้างลำคอ ก็ช่วยให้เหล่าคนร้ายเงียบเสียงลง ไม่ทำให้ความฝันอันเงียบสงบของเด็ก ๆ ถูกรบกวน นับแต่ยุคของ Tsar และเหล่าชนชั้นสูงในอดีตกาล ตราบจนถึงช่วงเวลาอันยาวนานของ การก่อร่างสร้างยุคสมัยของกฎระเบียบใหม่ นักล่าที่ร่อนเร่ไปอย่างไม่รู้จุดหมายก็ยังไม่เคยกล่าวอะไร และไม่เคยละทิ้งเสียงหวีดของการออกล่าในคืนเหน็บหนาว จวบจนไม่มีเด็กที่ต้องสูญเสียแหล่งพักพิง และถูกบังคับให้ต้องทนอยู่ในป่าอันหนาวเหน็บ จวบจนผู้คุ้มกันวัยชราได้ลืมเลือนคำพูดสุดท้ายไปในราตรีสีขาวที่ไม่รู้จบ นักล่าทิ้งดาบในมือก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในป่าทึบ และไม่มีใครได้เห็นเขาปรากฏตัวอีกเลย
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Weapon11433_TH.txt- JSON Pointer
/
