Ghost
Category icon · UI_BagTabIcon_Equip

World Documents

Sharpness That Ceased Upon Wondrous Creation

world_document185462

Localized evidence

Text fields

2 fields

เมื่อศิษย์ผู้เยาว์ติดตามนักวิชาการเรือนผมสีเงินเข้าสู่เงามืดของโลกเป็นครั้งแรก
ก็ได้เห็นจุดจบของอารยธรรมทองคำที่เคยรุ่งโรจน์ หลังจากถูกทำลายล้าง ณ ที่แห่งนี้
หยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลา หอคอยและปราสาทเปรียบเสมือนยักษ์ที่ร่างกายถูกทำลาย และพื้นดินคือรอยแยกที่เปิดกว้างและร่ำไห้เป็นเลือด
ราวกับถูกแช่แข็งไว้ตั้งแต่กาลอดีตอันไกลโพ้น สิ่งที่หลงเหลือไว้บนโลกนี้คือร่องรอยการฟาดฟันอันหนักหน่วงจากพลังอำนาจสูงสุดของเจ้าแห่งท้องฟ้า

ความฝันทั้งมวลที่เกี่ยวกับอิสรภาพล้วนแหลกสลาย มลายสูญไปรวดเร็วไม่ต่างจากหิมะที่ละลายภายใต้ดวงอาทิตย์แผดเผา
คำถามทั้งหมดเกี่ยวกับการกบฏ ได้รับคำตอบที่โหดร้ายที่สุดก่อนที่จะถูกเอ่ยปากถาม
ถึงกระนั้น นักวิชาการผู้ได้ประจักษ์กับทุกสิ่งก็ยังคงก้าวเดินต่อไปท่ามกลางซากปรักหักพัง
ละทิ้งซึ่งความกลัวต่อภยันตราย ท่วงท่าเหล่านั้นเรียกได้ว่าราวกับการสวมรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งเริงระบำอยู่บนเส้นเชือกเสียมากกว่า

"ไม่หวาดหวั่นบ้างรึไง เส้นทางที่เธอกำลังก้าวเดินนั้นเคยมีผู้คนเดินมาก่อน และจุดจบของเส้นทางก็คือความพินาศ?"
"ไม่เกรงกลัวบ้างรึไง ธรณีประตูที่เธอพยายามจะผ่านนั้นพังทลายลงแล้ว และบันไดก็ถูกสวรรค์ตัดขาดไปแล้ว?"

นักวิชาการเรือนผมสีเงินรับฟังคำทักท้วงของศิษย์ผู้เยาว์เป็นการส่วนตัว
ตอนนั้นเธอกำลังใช้ปากกาวาดโครงร่างแผนการอันยิ่งใหญ่ของภารกิจบางอย่างที่ไม่อาจเป็นไปได้
ระหว่างสนทนา นักวิชาการนึกขึ้นได้ว่าโดโมวอยที่อยู่ตรงหน้า มีอายุขัยยืนยาวกว่าเธอเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
แต่เธอกลับไม่ได้เยาะเย้ยความหวาดกลัวของอีกฝ่ายที่มองเห็นการล่มสลายของอารยธรรมอันยิ่งใหญ่เลย ในทางกลับกัน
เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวด้วยความกลัวคู่นั้นอย่างจริงจัง จ้องมองทะลุไปถึงความลังเลที่อยู่ในก้นบึ้งหัวใจของอีกฝ่าย

"เพราะเปลวเพลิงได้ถูกจุดประกายขึ้นแล้ว แม้ว่าสิ่งที่ตกทอดมาถึงปัจจุบัน จะเป็นเพียงหลุมศพที่ไฟนั้นมอดดับและเย็นเฉียบไปนานแล้วก็ตาม"
"การกระทำของพวกเราในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของใคร แต่เป็นเพียงการใช้เพลิงนี้เพื่อส่องทะลวงไปสู่แสงสว่าง"
"ไม่ต้องหวาดหวั่นไป หากพวกเราไม่อาจก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ได้ ย่อมมีคนรุ่นหลังที่สามารถก้าวเดินต่อไปได้ไกลยิ่งกว่า"
"ไม่ต้องเกรงกลัวไป หากพวกเราไม่อาจก้าวข้ามธรณีประตูบานใหม่ได้ ซากกระดูกของพวกเราก็สมควรจะถูกนำมาหล่อหลอมเป็นบันไดขั้นต่อไป"

นักวิชาการเรือนผมสีเงิน เด็กสาวที่ไม่ได้เป็นเด็กสาวอีกต่อไป วางด้ามปากกาลงในมือของลูกศิษย์
ถ้อยคำอันแสนอบอุ่นเหล่านั้นซึมซาบลงสู่ฝ่ามือของโดโมวอยวัยเยาว์ ขนนกที่ควรจะบางเบากลับหนักอึ้งยิ่งกว่าทองพันชั่ง
เมื่อศิษย์ผู้เยาว์ติดตามนักวิชาการเรือนผมสีเงินเข้าสู่เงามืดของโลกเป็นครั้งแรก
ก็ได้เห็นจุดจบของอารยธรรมทองคำที่เคยรุ่งโรจน์ หลังจากถูกทำลายล้าง ณ ที่แห่งนี้
หยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลา หอคอยและปราสาทเปรียบเสมือนยักษ์ที่ร่างกายถูกทำลาย และพื้นดินคือรอยแยกที่เปิดกว้างและร่ำไห้เป็นเลือด
ราวกับถูกแช่แข็งไว้ตั้งแต่กาลอดีตอันไกลโพ้น สิ่งที่หลงเหลือไว้บนโลกนี้คือร่องรอยการฟาดฟันอันหนักหน่วงจากพลังอำนาจสูงสุดของเจ้าแห่งท้องฟ้า

ความฝันทั้งมวลที่เกี่ยวกับอิสรภาพล้วนแหลกสลาย มลายสูญไปรวดเร็วไม่ต่างจากหิมะที่ละลายภายใต้ดวงอาทิตย์แผดเผา
คำถามทั้งหมดเกี่ยวกับการกบฏ ได้รับคำตอบที่โหดร้ายที่สุดก่อนที่จะถูกเอ่ยปากถาม
ถึงกระนั้น นักวิชาการผู้ได้ประจักษ์กับทุกสิ่งก็ยังคงก้าวเดินต่อไปท่ามกลางซากปรักหักพัง
ละทิ้งซึ่งความกลัวต่อภยันตราย ท่วงท่าเหล่านั้นเรียกได้ว่าราวกับการสวมรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งเริงระบำอยู่บนเส้นเชือกเสียมากกว่า

"ไม่หวาดหวั่นบ้างรึไง เส้นทางที่เธอกำลังก้าวเดินนั้นเคยมีผู้คนเดินมาก่อน และจุดจบของเส้นทางก็คือความพินาศ?"
"ไม่เกรงกลัวบ้างรึไง ธรณีประตูที่เธอพยายามจะผ่านนั้นพังทลายลงแล้ว และบันไดก็ถูกสวรรค์ตัดขาดไปแล้ว?"

นักวิชาการเรือนผมสีเงินรับฟังคำทักท้วงของศิษย์ผู้เยาว์เป็นการส่วนตัว
ตอนนั้นเธอกำลังใช้ปากกาวาดโครงร่างแผนการอันยิ่งใหญ่ของภารกิจบางอย่างที่ไม่อาจเป็นไปได้
ระหว่างสนทนา นักวิชาการนึกขึ้นได้ว่าโดโมวอยที่อยู่ตรงหน้า มีอายุขัยยืนยาวกว่าเธอเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
แต่เธอกลับไม่ได้เยาะเย้ยความหวาดกลัวของอีกฝ่ายที่มองเห็นการล่มสลายของอารยธรรมอันยิ่งใหญ่เลย ในทางกลับกัน
เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวด้วยความกลัวคู่นั้นอย่างจริงจัง จ้องมองทะลุไปถึงความลังเลที่อยู่ในก้นบึ้งหัวใจของอีกฝ่าย

"เพราะเปลวเพลิงได้ถูกจุดประกายขึ้นแล้ว แม้ว่าสิ่งที่ตกทอดมาถึงปัจจุบัน จะเป็นเพียงหลุมศพที่ไฟนั้นมอดดับและเย็นเฉียบไปนานแล้วก็ตาม"
"การกระทำของพวกเราในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของใคร แต่เป็นเพียงการใช้เพลิงนี้เพื่อส่องทะลวงไปสู่แสงสว่าง"
"ไม่ต้องหวาดหวั่นไป หากพวกเราไม่อาจก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ได้ ย่อมมีคนรุ่นหลังที่สามารถก้าวเดินต่อไปได้ไกลยิ่งกว่า"
"ไม่ต้องเกรงกลัวไป หากพวกเราไม่อาจก้าวข้ามธรณีประตูบานใหม่ได้ ซากกระดูกของพวกเราก็สมควรจะถูกนำมาหล่อหลอมเป็นบันไดขั้นต่อไป"

นักวิชาการเรือนผมสีเงิน เด็กสาวที่ไม่ได้เป็นเด็กสาวอีกต่อไป วางด้ามปากกาลงในมือของลูกศิษย์
ถ้อยคำอันแสนอบอุ่นเหล่านั้นซึมซาบลงสู่ฝ่ามือของโดโมวอยวัยเยาว์ ขนนกที่ควรจะบางเบากลับหนักอึ้งยิ่งกว่าทองพันชั่ง

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Relic15046_2_TH.txt
JSON Pointer
/
Sharpness That Ceased Upon Wondrous Creation
Sharpness That Ceased Upon Wondrous Creation

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1239927815

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Category icon · UI_BagTabIcon_Equip
Category iconpreviewPath44 × 59 · 2 KBART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_EquipResource name

Properties

3
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1529
id
185462
previewPath
ART/UI/Atlas/BagTabIcon/UI_BagTabIcon_Equip
questIDList
[
  285462
]