ContentReadable 285462
เมื่อศิษย์ผู้เยาว์ติดตามนักวิชาการเรือนผมสีเงินเข้าสู่เงามืดของโลกเป็นครั้งแรก
ก็ได้เห็นจุดจบของอารยธรรมทองคำที่เคยรุ่งโรจน์ หลังจากถูกทำลายล้าง ณ ที่แห่งนี้
หยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลา หอคอยและปราสาทเปรียบเสมือนยักษ์ที่ร่างกายถูกทำลาย และพื้นดินคือรอยแยกที่เปิดกว้างและร่ำไห้เป็นเลือด
ราวกับถูกแช่แข็งไว้ตั้งแต่กาลอดีตอันไกลโพ้น สิ่งที่หลงเหลือไว้บนโลกนี้คือร่องรอยการฟาดฟันอันหนักหน่วงจากพลังอำนาจสูงสุดของเจ้าแห่งท้องฟ้า
ความฝันทั้งมวลที่เกี่ยวกับอิสรภาพล้วนแหลกสลาย มลายสูญไปรวดเร็วไม่ต่างจากหิมะที่ละลายภายใต้ดวงอาทิตย์แผดเผา
คำถามทั้งหมดเกี่ยวกับการกบฏ ได้รับคำตอบที่โหดร้ายที่สุดก่อนที่จะถูกเอ่ยปากถาม
ถึงกระนั้น นักวิชาการผู้ได้ประจักษ์กับทุกสิ่งก็ยังคงก้าวเดินต่อไปท่ามกลางซากปรักหักพัง
ละทิ้งซึ่งความกลัวต่อภยันตราย ท่วงท่าเหล่านั้นเรียกได้ว่าราวกับการสวมรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งเริงระบำอยู่บนเส้นเชือกเสียมากกว่า
"ไม่หวาดหวั่นบ้างรึไง เส้นทางที่เธอกำลังก้าวเดินนั้นเคยมีผู้คนเดินมาก่อน และจุดจบของเส้นทางก็คือความพินาศ?"
"ไม่เกรงกลัวบ้างรึไง ธรณีประตูที่เธอพยายามจะผ่านนั้นพังทลายลงแล้ว และบันไดก็ถูกสวรรค์ตัดขาดไปแล้ว?"
นักวิชาการเรือนผมสีเงินรับฟังคำทักท้วงของศิษย์ผู้เยาว์เป็นการส่วนตัว
ตอนนั้นเธอกำลังใช้ปากกาวาดโครงร่างแผนการอันยิ่งใหญ่ของภารกิจบางอย่างที่ไม่อาจเป็นไปได้
ระหว่างสนทนา นักวิชาการนึกขึ้นได้ว่าโดโมวอยที่อยู่ตรงหน้า มีอายุขัยยืนยาวกว่าเธอเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
แต่เธอกลับไม่ได้เยาะเย้ยความหวาดกลัวของอีกฝ่ายที่มองเห็นการล่มสลายของอารยธรรมอันยิ่งใหญ่เลย ในทางกลับกัน
เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวด้วยความกลัวคู่นั้นอย่างจริงจัง จ้องมองทะลุไปถึงความลังเลที่อยู่ในก้นบึ้งหัวใจของอีกฝ่าย
"เพราะเปลวเพลิงได้ถูกจุดประกายขึ้นแล้ว แม้ว่าสิ่งที่ตกทอดมาถึงปัจจุบัน จะเป็นเพียงหลุมศพที่ไฟนั้นมอดดับและเย็นเฉียบไปนานแล้วก็ตาม"
"การกระทำของพวกเราในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของใคร แต่เป็นเพียงการใช้เพลิงนี้เพื่อส่องทะลวงไปสู่แสงสว่าง"
"ไม่ต้องหวาดหวั่นไป หากพวกเราไม่อาจก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ได้ ย่อมมีคนรุ่นหลังที่สามารถก้าวเดินต่อไปได้ไกลยิ่งกว่า"
"ไม่ต้องเกรงกลัวไป หากพวกเราไม่อาจก้าวข้ามธรณีประตูบานใหม่ได้ ซากกระดูกของพวกเราก็สมควรจะถูกนำมาหล่อหลอมเป็นบันไดขั้นต่อไป"
นักวิชาการเรือนผมสีเงิน เด็กสาวที่ไม่ได้เป็นเด็กสาวอีกต่อไป วางด้ามปากกาลงในมือของลูกศิษย์
ถ้อยคำอันแสนอบอุ่นเหล่านั้นซึมซาบลงสู่ฝ่ามือของโดโมวอยวัยเยาว์ ขนนกที่ควรจะบางเบากลับหนักอึ้งยิ่งกว่าทองพันชั่ง
เมื่อศิษย์ผู้เยาว์ติดตามนักวิชาการเรือนผมสีเงินเข้าสู่เงามืดของโลกเป็นครั้งแรก ก็ได้เห็นจุดจบของอารยธรรมทองคำที่เคยรุ่งโรจน์ หลังจากถูกทำลายล้าง ณ ที่แห่งนี้ หยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลา หอคอยและปราสาทเปรียบเสมือนยักษ์ที่ร่างกายถูกทำลาย และพื้นดินคือรอยแยกที่เปิดกว้างและร่ำไห้เป็นเลือด ราวกับถูกแช่แข็งไว้ตั้งแต่กาลอดีตอันไกลโพ้น สิ่งที่หลงเหลือไว้บนโลกนี้คือร่องรอยการฟาดฟันอันหนักหน่วงจากพลังอำนาจสูงสุดของเจ้าแห่งท้องฟ้า ความฝันทั้งมวลที่เกี่ยวกับอิสรภาพล้วนแหลกสลาย มลายสูญไปรวดเร็วไม่ต่างจากหิมะที่ละลายภายใต้ดวงอาทิตย์แผดเผา คำถามทั้งหมดเกี่ยวกับการกบฏ ได้รับคำตอบที่โหดร้ายที่สุดก่อนที่จะถูกเอ่ยปากถาม ถึงกระนั้น นักวิชาการผู้ได้ประจักษ์กับทุกสิ่งก็ยังคงก้าวเดินต่อไปท่ามกลางซากปรักหักพัง ละทิ้งซึ่งความกลัวต่อภยันตราย ท่วงท่าเหล่านั้นเรียกได้ว่าราวกับการสวมรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งเริงระบำอยู่บนเส้นเชือกเสียมากกว่า "ไม่หวาดหวั่นบ้างรึไง เส้นทางที่เธอกำลังก้าวเดินนั้นเคยมีผู้คนเดินมาก่อน และจุดจบของเส้นทางก็คือความพินาศ?" "ไม่เกรงกลัวบ้างรึไง ธรณีประตูที่เธอพยายามจะผ่านนั้นพังทลายลงแล้ว และบันไดก็ถูกสวรรค์ตัดขาดไปแล้ว?" นักวิชาการเรือนผมสีเงินรับฟังคำทักท้วงของศิษย์ผู้เยาว์เป็นการส่วนตัว ตอนนั้นเธอกำลังใช้ปากกาวาดโครงร่างแผนการอันยิ่งใหญ่ของภารกิจบางอย่างที่ไม่อาจเป็นไปได้ ระหว่างสนทนา นักวิชาการนึกขึ้นได้ว่าโดโมวอยที่อยู่ตรงหน้า มีอายุขัยยืนยาวกว่าเธอเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ แต่เธอกลับไม่ได้เยาะเย้ยความหวาดกลัวของอีกฝ่ายที่มองเห็นการล่มสลายของอารยธรรมอันยิ่งใหญ่เลย ในทางกลับกัน เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวด้วยความกลัวคู่นั้นอย่างจริงจัง จ้องมองทะลุไปถึงความลังเลที่อยู่ในก้นบึ้งหัวใจของอีกฝ่าย "เพราะเปลวเพลิงได้ถูกจุดประกายขึ้นแล้ว แม้ว่าสิ่งที่ตกทอดมาถึงปัจจุบัน จะเป็นเพียงหลุมศพที่ไฟนั้นมอดดับและเย็นเฉียบไปนานแล้วก็ตาม" "การกระทำของพวกเราในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ของใคร แต่เป็นเพียงการใช้เพลิงนี้เพื่อส่องทะลวงไปสู่แสงสว่าง" "ไม่ต้องหวาดหวั่นไป หากพวกเราไม่อาจก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ได้ ย่อมมีคนรุ่นหลังที่สามารถก้าวเดินต่อไปได้ไกลยิ่งกว่า" "ไม่ต้องเกรงกลัวไป หากพวกเราไม่อาจก้าวข้ามธรณีประตูบานใหม่ได้ ซากกระดูกของพวกเราก็สมควรจะถูกนำมาหล่อหลอมเป็นบันไดขั้นต่อไป" นักวิชาการเรือนผมสีเงิน เด็กสาวที่ไม่ได้เป็นเด็กสาวอีกต่อไป วางด้ามปากกาลงในมือของลูกศิษย์ ถ้อยคำอันแสนอบอุ่นเหล่านั้นซึมซาบลงสู่ฝ่ามือของโดโมวอยวัยเยาว์ ขนนกที่ควรจะบางเบากลับหนักอึ้งยิ่งกว่าทองพันชั่ง
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15046_2_TH.txt- JSON Pointer
/
