ContentReadable 285423
มันเป็นยุคสมัยที่แสงอันอ่อนโยนสีน้ำค้าง ได้แตกสลายดั่งเศษกระจกสีเงิน และจันทราใหม่ยังไม่ปรากฏขึ้น
พรโบราณที่เหล่าทวยเทพได้ประทานให้ ในที่สุดก็จางหายไปเหมือนประกายบนทุ่งทุนดรา
ดวงจันทร์สุญตาที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าได้เลือนหายไป ดินแดนที่ไม่อาจกลายเป็นดวงจันทร์ก็เริ่มเหือดแห้ง
ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของผู้ที่เคยทำเรื่องอัศจรรย์ได้ในอดีตกาล เหลือทิ้งไว้เป็นเพียงเพลงสวดอันเลือนราง และกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนกังวล
ภายใต้คืนเดือนมืดอันไร้จันทรา แม้แต่นักบุญหญิงที่ถูกเลือกผู้ซึ่งมีสายเลือดบริสุทธิ์
ก็ยังยากจะถักทอแสงสว่างที่ไหลเวียน ให้กลายเป็นบทเพลงสั่นสะเทือนโลก เฉกเช่นเดียวกับบรรพบุรุษของเธอได้
ไม่ว่าบรรพบุรุษของสุดเขตแดนเหนือ จะเคยสาบานต่อเทพเจ้าผู้ล่วงลับไว้ว่าอะไรก็ตาม
ลูกหลานของพวกเขา มนุษย์ที่อาศัยอยู่ในโลกใต้แสงจันทร์ทั้งหมด กลับมีชีวิตแสนสั้นดุจดั่งเปลวไฟ
ถ้าจะบอกว่า ในยุคสมัยที่ผู้คนยังมีโอกาสได้เห็นนักบุญหญิง และผู้นำพิธีเป็นตัวแทนของทวยเทพอยู่
และถ้าผู้คนยอมเชื่อว่า จันทราใหม่จะลอยสูงขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางแสงสว่างที่แตกสลายไปแล้วละก็
ทำไมตอนที่พรสุดท้ายได้ถูกประทานไปจนหมด กลับไม่มีใครเห็นปาฏิหาริย์ของเทพเจ้าเลย
เส้นกั้นระหว่างความศรัทธากับคำโป้ปด พลันจางหายไปไม่ต่างอะไรกับหมอกยามเช้า
ตำนานเล่าว่า เขามงกุฎของทูตจันทราขับขานในทุกวันนี้ เป็นของขวัญที่จันทราน้ำค้างแข็งประทานมาให้ ในช่วงยุคสมัยแห่งการทำลายล้าง
หลังจากต้นไม้สีเงินถูกหักโค่นไป เหล่านักบวชที่ตามหากิ่งไม้ขาว ก็ไม่สามารถหามงกุฎอันใหม่ได้อีก
จอมนางแห่งจันทราเวทนาพวกเขา จึงใช้แสงจันทราพิสุทธิ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ถักทอเป็นมงกุฎศักดิ์สิทธิ์
นั่นจึงเป็นเหตุผล ที่ผู้นำพิธีคนสุดท้ายได้ใช้เหล็กเย็นบริสุทธิ์ หลอมออกมาเป็นรัดเกล้าของเธอ
ในตอนนั้น Lovia เป็นเพียงนักบวชสาว ผู้ซึ่งไม่เคยเห็นพรจากแสงจันทร์เลยสักครั้ง
เธอใฝ่ฝันที่จะใช้คำโกหกหลอกลวงตัวเองนี้ รักษาความเชื่อของผู้ศรัทธา
จนกระทั่งหลายสิบปีต่อมา เขามงกุฎปลอมอันนั้นก็ได้จมดิ่งสู่เลือดอันโสมม และสะท้อนให้เห็นอยู่ในดวงตาของเธอ
มันไม่ใช่แสงจันทร์ที่สว่างไสวอีกต่อไป แต่เป็นราตรีอันหนาวเหน็บที่ถูกเงาของเธอเองนั้นกลืนกิน
มันเป็นยุคสมัยที่แสงอันอ่อนโยนสีน้ำค้าง ได้แตกสลายดั่งเศษกระจกสีเงิน และจันทราใหม่ยังไม่ปรากฏขึ้น พรโบราณที่เหล่าทวยเทพได้ประทานให้ ในที่สุดก็จางหายไปเหมือนประกายบนทุ่งทุนดรา ดวงจันทร์สุญตาที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าได้เลือนหายไป ดินแดนที่ไม่อาจกลายเป็นดวงจันทร์ก็เริ่มเหือดแห้ง ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของผู้ที่เคยทำเรื่องอัศจรรย์ได้ในอดีตกาล เหลือทิ้งไว้เป็นเพียงเพลงสวดอันเลือนราง และกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนกังวล ภายใต้คืนเดือนมืดอันไร้จันทรา แม้แต่นักบุญหญิงที่ถูกเลือกผู้ซึ่งมีสายเลือดบริสุทธิ์ ก็ยังยากจะถักทอแสงสว่างที่ไหลเวียน ให้กลายเป็นบทเพลงสั่นสะเทือนโลก เฉกเช่นเดียวกับบรรพบุรุษของเธอได้ ไม่ว่าบรรพบุรุษของสุดเขตแดนเหนือ จะเคยสาบานต่อเทพเจ้าผู้ล่วงลับไว้ว่าอะไรก็ตาม ลูกหลานของพวกเขา มนุษย์ที่อาศัยอยู่ในโลกใต้แสงจันทร์ทั้งหมด กลับมีชีวิตแสนสั้นดุจดั่งเปลวไฟ ถ้าจะบอกว่า ในยุคสมัยที่ผู้คนยังมีโอกาสได้เห็นนักบุญหญิง และผู้นำพิธีเป็นตัวแทนของทวยเทพอยู่ และถ้าผู้คนยอมเชื่อว่า จันทราใหม่จะลอยสูงขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางแสงสว่างที่แตกสลายไปแล้วละก็ ทำไมตอนที่พรสุดท้ายได้ถูกประทานไปจนหมด กลับไม่มีใครเห็นปาฏิหาริย์ของเทพเจ้าเลย เส้นกั้นระหว่างความศรัทธากับคำโป้ปด พลันจางหายไปไม่ต่างอะไรกับหมอกยามเช้า ตำนานเล่าว่า เขามงกุฎของทูตจันทราขับขานในทุกวันนี้ เป็นของขวัญที่จันทราน้ำค้างแข็งประทานมาให้ ในช่วงยุคสมัยแห่งการทำลายล้าง หลังจากต้นไม้สีเงินถูกหักโค่นไป เหล่านักบวชที่ตามหากิ่งไม้ขาว ก็ไม่สามารถหามงกุฎอันใหม่ได้อีก จอมนางแห่งจันทราเวทนาพวกเขา จึงใช้แสงจันทราพิสุทธิ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ถักทอเป็นมงกุฎศักดิ์สิทธิ์ นั่นจึงเป็นเหตุผล ที่ผู้นำพิธีคนสุดท้ายได้ใช้เหล็กเย็นบริสุทธิ์ หลอมออกมาเป็นรัดเกล้าของเธอ ในตอนนั้น Lovia เป็นเพียงนักบวชสาว ผู้ซึ่งไม่เคยเห็นพรจากแสงจันทร์เลยสักครั้ง เธอใฝ่ฝันที่จะใช้คำโกหกหลอกลวงตัวเองนี้ รักษาความเชื่อของผู้ศรัทธา จนกระทั่งหลายสิบปีต่อมา เขามงกุฎปลอมอันนั้นก็ได้จมดิ่งสู่เลือดอันโสมม และสะท้อนให้เห็นอยู่ในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่แสงจันทร์ที่สว่างไสวอีกต่อไป แต่เป็นราตรีอันหนาวเหน็บที่ถูกเงาของเธอเองนั้นกลืนกิน
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15042_3_TH.txt- JSON Pointer
/
