ContentReadable 285412
การก้าวล่วงผู้อยู่เหนือฐานันดรของตน ถือเป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพอย่างมาก
การแสวงหาศาสตร์มืดต้องห้าม ถือเป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้
ทว่า Rauthvangi ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรเรื่องนี้ เพราะในใจของเขาไม่มีสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากแสงนั้น
ไม่นานนักศาลก็มีคำตัดสิน ให้ขับไล่นักวิชาการผู้นั้นออกจากสถาบันลับ และลงโทษด้วยการเนรเทศ
แม้จะเป็นการเนรเทศ แต่สำหรับคนที่มาจากต่างแดนอย่างเขาแล้ว มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าโทษประหารเสียอีก
เพราะเนื่องจากคำสาปโบราณที่สาปแช่งต่อผู้หันหลังให้เทพเจ้า หากเมื่อใดก็ตามที่หวนกลับคืนสู่ธรณี เขาผู้นั้นจะต้องถูกไล่ล่า
โทษทัณฑ์ดังกล่าวเป็นการหักหลังหลักการอันสูงส่งของอาณาจักร และเป็นข้อพิสูจน์ให้เห็นว่า อาณาจักรใต้ดินกำลังล่มสลาย
แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจขัดต่อราชโองการได้ แล้วอีกอย่าง หลังจากตัวเองได้เห็นทิวทัศน์ของสรวงสวรรค์แล้ว ก็รู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปมานานแล้ว
"จงดับมอดไปเสียเถอะ ชีวิตอันแสนไร้ค่า อย่างน้อยในช่วงเวลานั้น เจ้าก็ยังได้เห็นความจริง"
แต่เมื่อ Rauthvangi เดินออกมาจากถ้ำ และได้อาบแสงแดดที่แท้จริง
เขากลับไม่เป็นอะไรเลย ทว่าคนที่เดินมาพร้อมกับเขา กลับส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดออกมา
ในตอนนั้นเอง สิ่งที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเวิ้งนภาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งมวล มันกลับเลือกเขา พร้อมกับประทานพรแห่งความมืดให้
ในความโชคดีนั้น เขากลับรู้สึกเศร้า ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ถึงพันธกิจของตนเอง
"เปลวไฟส่องสว่างแก่โลกา แต่ก็ผลาญโลกาให้มลายสิ้นได้เช่นกัน"
"ส่วนโชคชะตาของฉันนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ"
การก้าวล่วงผู้อยู่เหนือฐานันดรของตน ถือเป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพอย่างมาก การแสวงหาศาสตร์มืดต้องห้าม ถือเป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้ ทว่า Rauthvangi ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรเรื่องนี้ เพราะในใจของเขาไม่มีสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากแสงนั้น ไม่นานนักศาลก็มีคำตัดสิน ให้ขับไล่นักวิชาการผู้นั้นออกจากสถาบันลับ และลงโทษด้วยการเนรเทศ แม้จะเป็นการเนรเทศ แต่สำหรับคนที่มาจากต่างแดนอย่างเขาแล้ว มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าโทษประหารเสียอีก เพราะเนื่องจากคำสาปโบราณที่สาปแช่งต่อผู้หันหลังให้เทพเจ้า หากเมื่อใดก็ตามที่หวนกลับคืนสู่ธรณี เขาผู้นั้นจะต้องถูกไล่ล่า โทษทัณฑ์ดังกล่าวเป็นการหักหลังหลักการอันสูงส่งของอาณาจักร และเป็นข้อพิสูจน์ให้เห็นว่า อาณาจักรใต้ดินกำลังล่มสลาย แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจขัดต่อราชโองการได้ แล้วอีกอย่าง หลังจากตัวเองได้เห็นทิวทัศน์ของสรวงสวรรค์แล้ว ก็รู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปมานานแล้ว "จงดับมอดไปเสียเถอะ ชีวิตอันแสนไร้ค่า อย่างน้อยในช่วงเวลานั้น เจ้าก็ยังได้เห็นความจริง" แต่เมื่อ Rauthvangi เดินออกมาจากถ้ำ และได้อาบแสงแดดที่แท้จริง เขากลับไม่เป็นอะไรเลย ทว่าคนที่เดินมาพร้อมกับเขา กลับส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดออกมา ในตอนนั้นเอง สิ่งที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเวิ้งนภาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งมวล มันกลับเลือกเขา พร้อมกับประทานพรแห่งความมืดให้ ในความโชคดีนั้น เขากลับรู้สึกเศร้า ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ถึงพันธกิจของตนเอง "เปลวไฟส่องสว่างแก่โลกา แต่ก็ผลาญโลกาให้มลายสิ้นได้เช่นกัน" "ส่วนโชคชะตาของฉันนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15041_2_TH.txt- JSON Pointer
/
