ContentReadable 285405
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง
หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะหน้าหอคอยทองคำ
นั่นคือยุคสมัยอันแสนไกลที่ไม่อาจหวนนึกถึงได้อีกต่อไป นครรัฐทางตอนเหนือสุดเปรียบเสมือนเส้นด้ายสีทอง ที่ประดับประดาบนทุ่งน้ำแข็งอันแห้งแล้ง
เสียงเตาหลอมในโถงทางเดินลึกดังกึกก้องทั้งวันทั้งคืน ช่างฝีมือได้หลอมวิญญาณปีศาจนับไม่ถ้วนด้วยศาสตร์ต้องห้าม บนซากของอสูรยักษ์
จากนั้นก็ถักทอแสงของจันทราน้ำค้างแข็งที่ทาบทอลงมา ให้เป็นเนื้อหนังอันไร้ที่ติ ต่อเข้ากับร่างกายที่ครั้งหนึ่งเคยเปราะบางและอ่อนแอ
อำนาจแห่งการสร้างสรรค์ที่แต่เดิมเป็นของผู้ปกครองท้องนภา กลับถูกทูตสวรรค์ผู้ทรยศมอบให้แก่มนุษย์ธรรมดา
ผู้ซึ่งหวังว่าสักวันหนึ่ง สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เหล่านี้จะสร้างชีวิตที่สมบูรณ์แบบ และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกได้
ในเวลานั้น ณ ทางเดินลึกที่ยังไม่พังทลาย ทูตสวรรค์องค์แรกกระซิบบอกเล่าความฝันแสนหวานยามรุ่งเช้าให้คู่ชีวิตฟัง:
"ข้ามองเห็นช่วงเวลาที่อาณาจักรบนพื้นดิน ไม่จำเป็นต้องโหยหาความเมตตาจากสวรรค์อีกต่อไป"
"เมืองที่พวกเขาสร้างขึ้นจะลอยสูงเหนือเมฆา สูงกว่าบัลลังก์และดวงดาวทั้งปวง"
"ข้ามองเห็นอนาคต ที่มนุษย์จะแบ่งท้องนภา กับเหล่าเทพที่พวกเขาเคารพบูชาอย่างเท่าเทียม"
"ไม่มีน้ำตา ความโศกเศร้า และความตายอีกต่อไป เพราะทุกอย่างได้สำเร็จลุล่วงแล้ว"
แต่ทว่าสุดท้ายความคิดเพ้อฝันและความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่ง ก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า พร้อมกับตะปูคริสตัลสีน้ำเงิน
เหล่าภูตกรีดร้องก่อนจะกลายเป็นหมอกน้ำแข็งสีเงินยวง นครทองคำอันรุ่งเรืองถูกทำลายด้วยสายลมเยือกแข็งเพียงชั่วข้ามคืน
ทูตผู้ทรยศถูกพรากชื่อและร่างไป และเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเธอก็ถูกสาปแช่งนับแต่นั้น:
หากพวกเขาริอ่านมองเข้าไปในดวงตาของผู้อื่น และมอบความรักที่ควรเป็นของสรรพชีวิตให้แก่ผู้ใดผู้หนึ่งอีกครั้ง
ร่างอันงดงามที่สวรรค์ประทานให้ก็จะสลายกลายเป็นสายลม จิตใจจะจมลงสู่ฝุ่นธุลี
จนกระทั่งร่างของผู้ที่ล้มลงนั้นหดตัวกลายเป็น Seelie และเฝ้ากลืนกินเศษเสี้ยวอันเลือนรางของความทรงจำ วนเวียนไปตราบชั่วนิรันดร์
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะหน้าหอคอยทองคำ นั่นคือยุคสมัยอันแสนไกลที่ไม่อาจหวนนึกถึงได้อีกต่อไป นครรัฐทางตอนเหนือสุดเปรียบเสมือนเส้นด้ายสีทอง ที่ประดับประดาบนทุ่งน้ำแข็งอันแห้งแล้ง เสียงเตาหลอมในโถงทางเดินลึกดังกึกก้องทั้งวันทั้งคืน ช่างฝีมือได้หลอมวิญญาณปีศาจนับไม่ถ้วนด้วยศาสตร์ต้องห้าม บนซากของอสูรยักษ์ จากนั้นก็ถักทอแสงของจันทราน้ำค้างแข็งที่ทาบทอลงมา ให้เป็นเนื้อหนังอันไร้ที่ติ ต่อเข้ากับร่างกายที่ครั้งหนึ่งเคยเปราะบางและอ่อนแอ อำนาจแห่งการสร้างสรรค์ที่แต่เดิมเป็นของผู้ปกครองท้องนภา กลับถูกทูตสวรรค์ผู้ทรยศมอบให้แก่มนุษย์ธรรมดา ผู้ซึ่งหวังว่าสักวันหนึ่ง สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เหล่านี้จะสร้างชีวิตที่สมบูรณ์แบบ และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกได้ ในเวลานั้น ณ ทางเดินลึกที่ยังไม่พังทลาย ทูตสวรรค์องค์แรกกระซิบบอกเล่าความฝันแสนหวานยามรุ่งเช้าให้คู่ชีวิตฟัง: "ข้ามองเห็นช่วงเวลาที่อาณาจักรบนพื้นดิน ไม่จำเป็นต้องโหยหาความเมตตาจากสวรรค์อีกต่อไป" "เมืองที่พวกเขาสร้างขึ้นจะลอยสูงเหนือเมฆา สูงกว่าบัลลังก์และดวงดาวทั้งปวง" "ข้ามองเห็นอนาคต ที่มนุษย์จะแบ่งท้องนภา กับเหล่าเทพที่พวกเขาเคารพบูชาอย่างเท่าเทียม" "ไม่มีน้ำตา ความโศกเศร้า และความตายอีกต่อไป เพราะทุกอย่างได้สำเร็จลุล่วงแล้ว" แต่ทว่าสุดท้ายความคิดเพ้อฝันและความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่ง ก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า พร้อมกับตะปูคริสตัลสีน้ำเงิน เหล่าภูตกรีดร้องก่อนจะกลายเป็นหมอกน้ำแข็งสีเงินยวง นครทองคำอันรุ่งเรืองถูกทำลายด้วยสายลมเยือกแข็งเพียงชั่วข้ามคืน ทูตผู้ทรยศถูกพรากชื่อและร่างไป และเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของเธอก็ถูกสาปแช่งนับแต่นั้น: หากพวกเขาริอ่านมองเข้าไปในดวงตาของผู้อื่น และมอบความรักที่ควรเป็นของสรรพชีวิตให้แก่ผู้ใดผู้หนึ่งอีกครั้ง ร่างอันงดงามที่สวรรค์ประทานให้ก็จะสลายกลายเป็นสายลม จิตใจจะจมลงสู่ฝุ่นธุลี จนกระทั่งร่างของผู้ที่ล้มลงนั้นหดตัวกลายเป็น Seelie และเฝ้ากลืนกินเศษเสี้ยวอันเลือนรางของความทรงจำ วนเวียนไปตราบชั่วนิรันดร์
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15040_5_TH.txt- JSON Pointer
/
