ContentReadable 285403
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง
หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะใต้ผ้าไหมที่ขาดวิ่น
นั่นคือยุคสมัยที่ผู้คนที่โง่เขลายังเชื่อฟังบัญชาจากสวรรค์ และราชสำนักของดวงดาวแห่งรุ่งอรุณยังคงสถิตอยู่เหนือยอดเมฆ
สิ่งมีชีวิตที่งดงามและสูงส่งถือกำเนิดจากแสงสว่าง มนุษย์ผู้ไม่อาจมองเห็นใบหน้าของพวกเขาเรียกขานพวกเขาว่าทูตสวรรค์
ปีกสีเงินเรืองรองดั่งเปลวเพลิง ที่ทอประกายราวกับแสงจันทร์ สวมมงกุฎอันเจิดจรัสเจ็ดชั้น ที่หลอมขึ้นจากกระดูกของโลกและดวงดาราบนฟ้า:
นามของพวกเขาอาจเป็นความรักของเหล่าทวยเทพบนสวรรค์ ซึ่งทรงสัญญาไว้กับสรรพชีวิตทั้งหมด หรืออาจเป็นอำนาจในการปกครองทุกประเทศบนโลกก็ได้
"พวกเจ้าจงรักผู้คนบนแผ่นดินนี้อย่างสุดหัวใจ สุดจิตวิญญาณ และสุดพลังความสามารถของพวกเจ้า"
"พวกเจ้าจงรักดั่งน้ำค้างยามเช้าที่หลงใหลแสงอรุณ ดั่งเมล็ดพันธุ์ที่โหยหาสายลมแห่งศรัทธา"
พวกเขาคือผู้รับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดในราชสำนักแห่งทวยเทพ และเป็นผู้ตัดสินความยุติธรรมที่ไร้ที่ติ
ทอม่านแพรแด่จ้าวแห่งท้องนภา และเผยแพร่พระบัญชาอันศักดิ์สิทธิ์ไปยังดินแดนทั้งปวง
นี่คือหน้าที่ที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่สร้างพวกเขาขึ้นมา มันควรจะเป็นเช่นนี้ มันควรจะเป็นเช่นนี้...
จนกระทั่งทูตสวรรค์องค์แรก ได้พบกับเด็กหนุ่มนิรนามใต้ต้นเงินที่ดินแดนทางตอนเหนือสุด
ในดวงตาที่เปล่งประกายดุจแสงดาวนั้น ทูตสวรรค์มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ไม่เคยล่วงรู้มาก่อน
นั่นคือความรักที่ไม่ได้ถูกจารึกไว้ในบัญญัติ เป็นอิสรภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตจากสวรรค์
มงกุฎดารานิรันดร์ที่ตั้งชื่อตามความรัก พลันแตกสลายไปพร้อมกับความหวั่นไหวแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจ
เด็กสาวแห่งรุ่งอรุณทิ้งมงกุฎลงในหิมะใต้ต้นเงิน เธอได้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้ว
"มาเถิด มาเถิด... เรามาสร้างกฎเกณฑ์อันไร้แก่นสารขึ้นใหม่จากซากกระดูก และใช้เลือดหล่อเลี้ยงผืนดินอันแห้งแล้งของแดนเหนือกัน"
"เรามาสร้างเมืองและหอคอยที่สูงเสียดเมฆกันเถอะ เพื่อให้ผู้คนบนแผ่นดินไม่ต้องร่ำไห้กับความทุกข์ยากอีกต่อไป"
"ข้าจะทิ้งมงกุฎอันไร้ค่านี้ลงสู่กองธุลี เพื่อให้อาณาจักรทั้งหลายในโลกมนุษย์ได้หายใจอย่างอิสระ และหลุดพ้นจากพันธนาการ"
หญิงสาวเดินทางมุ่งหน้าไปทางเหนือตามคำชี้แนะของอาจารย์ ย่ำผ่านผืนดินน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ และระเบียงกระจกที่แตกสลายที่ปลายสุดของทะเลน้ำแข็ง หลังจากสังหารเหล่าอสูรที่เร่ร่อนอยู่ในซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ก็ได้เห็นสมบัติลับที่ถูกฝังอยู่ในหิมะใต้ผ้าไหมที่ขาดวิ่น นั่นคือยุคสมัยที่ผู้คนที่โง่เขลายังเชื่อฟังบัญชาจากสวรรค์ และราชสำนักของดวงดาวแห่งรุ่งอรุณยังคงสถิตอยู่เหนือยอดเมฆ สิ่งมีชีวิตที่งดงามและสูงส่งถือกำเนิดจากแสงสว่าง มนุษย์ผู้ไม่อาจมองเห็นใบหน้าของพวกเขาเรียกขานพวกเขาว่าทูตสวรรค์ ปีกสีเงินเรืองรองดั่งเปลวเพลิง ที่ทอประกายราวกับแสงจันทร์ สวมมงกุฎอันเจิดจรัสเจ็ดชั้น ที่หลอมขึ้นจากกระดูกของโลกและดวงดาราบนฟ้า: นามของพวกเขาอาจเป็นความรักของเหล่าทวยเทพบนสวรรค์ ซึ่งทรงสัญญาไว้กับสรรพชีวิตทั้งหมด หรืออาจเป็นอำนาจในการปกครองทุกประเทศบนโลกก็ได้ "พวกเจ้าจงรักผู้คนบนแผ่นดินนี้อย่างสุดหัวใจ สุดจิตวิญญาณ และสุดพลังความสามารถของพวกเจ้า" "พวกเจ้าจงรักดั่งน้ำค้างยามเช้าที่หลงใหลแสงอรุณ ดั่งเมล็ดพันธุ์ที่โหยหาสายลมแห่งศรัทธา" พวกเขาคือผู้รับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดในราชสำนักแห่งทวยเทพ และเป็นผู้ตัดสินความยุติธรรมที่ไร้ที่ติ ทอม่านแพรแด่จ้าวแห่งท้องนภา และเผยแพร่พระบัญชาอันศักดิ์สิทธิ์ไปยังดินแดนทั้งปวง นี่คือหน้าที่ที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่สร้างพวกเขาขึ้นมา มันควรจะเป็นเช่นนี้ มันควรจะเป็นเช่นนี้... จนกระทั่งทูตสวรรค์องค์แรก ได้พบกับเด็กหนุ่มนิรนามใต้ต้นเงินที่ดินแดนทางตอนเหนือสุด ในดวงตาที่เปล่งประกายดุจแสงดาวนั้น ทูตสวรรค์มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ไม่เคยล่วงรู้มาก่อน นั่นคือความรักที่ไม่ได้ถูกจารึกไว้ในบัญญัติ เป็นอิสรภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตจากสวรรค์ มงกุฎดารานิรันดร์ที่ตั้งชื่อตามความรัก พลันแตกสลายไปพร้อมกับความหวั่นไหวแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจ เด็กสาวแห่งรุ่งอรุณทิ้งมงกุฎลงในหิมะใต้ต้นเงิน เธอได้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้ว "มาเถิด มาเถิด... เรามาสร้างกฎเกณฑ์อันไร้แก่นสารขึ้นใหม่จากซากกระดูก และใช้เลือดหล่อเลี้ยงผืนดินอันแห้งแล้งของแดนเหนือกัน" "เรามาสร้างเมืองและหอคอยที่สูงเสียดเมฆกันเถอะ เพื่อให้ผู้คนบนแผ่นดินไม่ต้องร่ำไห้กับความทุกข์ยากอีกต่อไป" "ข้าจะทิ้งมงกุฎอันไร้ค่านี้ลงสู่กองธุลี เพื่อให้อาณาจักรทั้งหลายในโลกมนุษย์ได้หายใจอย่างอิสระ และหลุดพ้นจากพันธนาการ"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15040_3_TH.txt- JSON Pointer
/
