ContentReadable 285353
นั่นคือยุคที่วังทองคำเก่าในอดีตกลายเป็นซากปรักหักพัง และเมืองที่รุ่งโรจน์ถูกฝังกลบอยู่ใต้คลื่นทะเลร้าง
เราทั้งหลายต่างทราบถึงประวัติความเป็นมาในภายหลังว่า ในที่สุดวันแห่งการพิพากษาก็มาถึงตามกำหนด
จินตนาการที่ต่อต้านโชคชะตาถูกทำลายด้วยความทะเยอทะยาน และการทรยศ ได้จมดิ่งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ทั้งปวง
หลังจากที่คลื่นโทสะสงบลง ม้าสีเทาก็แล่นมาตามสายลม และพรากเอาสิ่งมีชีวิตที่หลงเหลืออยู่ไป
ราวกับเป็นการเย้ยหยันของโชคชะตา เมื่ออาณาจักรใหม่แห่งสายน้ำถูกสร้างขึ้น ท่ามกลางเสียงกู่ก้องของอนารยชนในอดีต อำนาจทองคำที่ครั้งหนึ่งเคยปกคลุมทะเลสูง ก็ได้กลายเป็นตำนานไปจนหมดสิ้น
เมื่อละครอันยิ่งใหญ่ปิดฉากลง เศษซากของโลกเก่าบนเวทีก็จะถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา แม้แต่ชื่อของผู้ที่เคยหวังจะเป็นอมตะก็จะถูกลบหายไปเช่นกัน
ใครจะเชื่อกันล่ะ? เคยมีเรือขนาดใหญ่ที่มีสี่สิบฝีพายแล่นไปตามคลื่นสีฟ้า ท่ามกลางสายลมรุ่งอรุณ เพื่อเผยแพร่ความดีงามของอารยธรรมและความก้าวหน้าไปตามท้องทะเล
ใครจะเชื่อกันล่ะ? เคยมีเทพผู้ทรยศที่สูญสิ้นสรวงสวรรค์และท้าทายอำนาจฟากนภา มนุษย์มากมายนับไม่ถ้วนละทิ้งร่างของตน และร่วมเขียนบทกวีอันเพ้อฝันพร้อมกับเขา
แล้วหลังจากนั้นล่ะ? หลังจากที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง จินตนาการที่พังทลายจะหลงเหลือสิ่งใดไว้?
บางทีอาจจะเป็นฝันก็เป็นได้ เพราะหลังจากนั้นแล้ว ความฝันนับไม่ถ้วนก็ถือกำเนิดขึ้นจากเศษเสี้ยวของจินตนาการ
อย่างที่ผู้คนมักกล่าวกันว่า มหาสมุทรแห่งหยาดน้ำตาที่ไม่มีวันแห้งเหือด จะโผขึ้นสู่ท้องฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นหยาดฝนร่วงหล่นลงมา
สุดท้าย ความฝันทั้งหมดจะบรรจบเป็นหนึ่งเดียว และนำหนทางรอดสุดท้ายมาสู่ประชาชนทั่วหล้านภาลัย
นั่นคือยุคที่วังทองคำเก่าในอดีตกลายเป็นซากปรักหักพัง และเมืองที่รุ่งโรจน์ถูกฝังกลบอยู่ใต้คลื่นทะเลร้าง เราทั้งหลายต่างทราบถึงประวัติความเป็นมาในภายหลังว่า ในที่สุดวันแห่งการพิพากษาก็มาถึงตามกำหนด จินตนาการที่ต่อต้านโชคชะตาถูกทำลายด้วยความทะเยอทะยาน และการทรยศ ได้จมดิ่งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ทั้งปวง หลังจากที่คลื่นโทสะสงบลง ม้าสีเทาก็แล่นมาตามสายลม และพรากเอาสิ่งมีชีวิตที่หลงเหลืออยู่ไป ราวกับเป็นการเย้ยหยันของโชคชะตา เมื่ออาณาจักรใหม่แห่งสายน้ำถูกสร้างขึ้น ท่ามกลางเสียงกู่ก้องของอนารยชนในอดีต อำนาจทองคำที่ครั้งหนึ่งเคยปกคลุมทะเลสูง ก็ได้กลายเป็นตำนานไปจนหมดสิ้น เมื่อละครอันยิ่งใหญ่ปิดฉากลง เศษซากของโลกเก่าบนเวทีก็จะถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา แม้แต่ชื่อของผู้ที่เคยหวังจะเป็นอมตะก็จะถูกลบหายไปเช่นกัน ใครจะเชื่อกันล่ะ? เคยมีเรือขนาดใหญ่ที่มีสี่สิบฝีพายแล่นไปตามคลื่นสีฟ้า ท่ามกลางสายลมรุ่งอรุณ เพื่อเผยแพร่ความดีงามของอารยธรรมและความก้าวหน้าไปตามท้องทะเล ใครจะเชื่อกันล่ะ? เคยมีเทพผู้ทรยศที่สูญสิ้นสรวงสวรรค์และท้าทายอำนาจฟากนภา มนุษย์มากมายนับไม่ถ้วนละทิ้งร่างของตน และร่วมเขียนบทกวีอันเพ้อฝันพร้อมกับเขา แล้วหลังจากนั้นล่ะ? หลังจากที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง จินตนาการที่พังทลายจะหลงเหลือสิ่งใดไว้? บางทีอาจจะเป็นฝันก็เป็นได้ เพราะหลังจากนั้นแล้ว ความฝันนับไม่ถ้วนก็ถือกำเนิดขึ้นจากเศษเสี้ยวของจินตนาการ อย่างที่ผู้คนมักกล่าวกันว่า มหาสมุทรแห่งหยาดน้ำตาที่ไม่มีวันแห้งเหือด จะโผขึ้นสู่ท้องฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นหยาดฝนร่วงหล่นลงมา สุดท้าย ความฝันทั้งหมดจะบรรจบเป็นหนึ่งเดียว และนำหนทางรอดสุดท้ายมาสู่ประชาชนทั่วหล้านภาลัย
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15035_3_TH.txt- JSON Pointer
/
