ContentReadable 285352
นั่นคือยุคที่เสียงเพลงแห่งการรู้แจ้งแพร่กระจายไปทั่วทะเลสูง ป่าไม้และหมู่เกาะรกร้างเริ่มเจริญรุ่งเรือง
เทพผู้รักดนตรีได้สร้างหอคอยสูงใน Meropis เพื่อดึงดูดผู้พลัดถิ่นมาร่วมก่อตั้งเมืองใหม่
แตรอันอุดมสมบูรณ์ทำให้ผืนดินผลิดอกออกผล เรือที่แล่นเข้าออกเชื่อมหมู่เกาะให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง
ยุคสมัยนี้ควรจะไร้ซึ่งความกังวล แต่เหตุใดน้ำเสียงผู้ขับขานจึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเล่า?
"ข้าได้เป็นราชาผู้รุ่งโรจน์ตามคำพยากรณ์ของเจ้า และได้นำพาอารยธรรมอันสง่างามมาสู่ผู้คน"
"ได้ประทานสันติสุขให้กับมหาสมุทร ได้ปกครองโลกด้วยความยุติธรรม และนำความก้าวหน้าและสงบเรียบร้อยไปสู่ทั่วสารทิศ"
"แต่ยิ่งอาณาจักรใหม่รุ่งโรจน์มากแค่ไหน ข้าก็ยิ่งสับสนและโศกเศร้ามากขึ้นเท่านั้น"
"ความเจริญรุ่งเรืองในคำพยากรณ์จะคงอยู่นับร้อยปี แล้วหลังจากนั้นเล่า? เมล็ดพันธุ์แห่งการทำลายล้างกำลังหยั่งรากและงอกเงย"
"ราชาผู้รุ่งโรจน์เอ๋ย! ข้าเคยกล่าวไว้แล้วว่า ความรุ่งโรจน์มักสลับผลัดเปลี่ยนกับการร่วงโรย โลกนี้ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน นี่คือกฎแห่ง Fortuna"
"ไม่ว่าจะร่ำรวยล้นฟ้าหรือยากจนข้นแค้น ต่างก็เป็นทาสแห่งโชคชะตา และไม่ว่าจะขึ้นนั่งบัลลังก์ทอง หรือร่วงหล่นสู่เถ้าธุลีก็เช่นกัน"
"กงล้อแห่งโชคชะตาย่อมหมุนอย่างไร้ความปรานี ไม่ว่าจะดิ้นรนสักเพียงไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงจุดจบที่จะมาถึงได้"
"เฉกเช่นบทละครที่คาดเดาได้ยาก สุดท้ายแล้วตอนจบก็ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ต้น แล้วเหตุใดจึงต้องเศร้าโศกด้วยเหตุนี้เล่า?"
แม้จะรู้ว่านิรันดร์เป็นความเพ้อฝันที่โง่เขลา และความเป็นอมตะเป็นจินตนาการที่มืดบอด
แต่ราชาของราษฎรแห่งทะเลสูงกลับไม่สามารถทนต่ออนาคตอันมืดมนในคำพยากรณ์ได้
"เมื่อเวลาพิพากษาที่ถูกลิขิตไว้มาถึง คลื่นที่ไร้ความปรานีจะกลืนกินความรุ่งโรจน์ และความสุขชั่วคราวทั้งหมดจนหมดสิ้น"
"แม้ข้าจะสามารถมองเห็นอนาคตที่ไม่อาจเลี่ยง แต่ข้าไร้ซึ่งปัญญาโบราณที่จะสืบหาสาเหตุของการทำลายล้างนั้น"
"แต่ข้ารู้ว่า ณ ส่วนลึกสุดของท้องทะเลที่ไร้แสงสว่าง ซึ่งเป็นดินแดนแหล่งน้ำไหลหลาก มีเจ้าแห่งผืนน้ำถูกกักขังไว้"
"ในเมื่อคำพยากรณ์กล่าวไว้ว่า คลื่นทะเลอันไร้สิ้นสุดจะกลืนกินอาณาจักรของเจ้า เช่นนั้น นางก็อาจจะรู้คำตอบ..."
นั่นคือยุคที่เสียงเพลงแห่งการรู้แจ้งแพร่กระจายไปทั่วทะเลสูง ป่าไม้และหมู่เกาะรกร้างเริ่มเจริญรุ่งเรือง เทพผู้รักดนตรีได้สร้างหอคอยสูงใน Meropis เพื่อดึงดูดผู้พลัดถิ่นมาร่วมก่อตั้งเมืองใหม่ แตรอันอุดมสมบูรณ์ทำให้ผืนดินผลิดอกออกผล เรือที่แล่นเข้าออกเชื่อมหมู่เกาะให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง ยุคสมัยนี้ควรจะไร้ซึ่งความกังวล แต่เหตุใดน้ำเสียงผู้ขับขานจึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเล่า? "ข้าได้เป็นราชาผู้รุ่งโรจน์ตามคำพยากรณ์ของเจ้า และได้นำพาอารยธรรมอันสง่างามมาสู่ผู้คน" "ได้ประทานสันติสุขให้กับมหาสมุทร ได้ปกครองโลกด้วยความยุติธรรม และนำความก้าวหน้าและสงบเรียบร้อยไปสู่ทั่วสารทิศ" "แต่ยิ่งอาณาจักรใหม่รุ่งโรจน์มากแค่ไหน ข้าก็ยิ่งสับสนและโศกเศร้ามากขึ้นเท่านั้น" "ความเจริญรุ่งเรืองในคำพยากรณ์จะคงอยู่นับร้อยปี แล้วหลังจากนั้นเล่า? เมล็ดพันธุ์แห่งการทำลายล้างกำลังหยั่งรากและงอกเงย" "ราชาผู้รุ่งโรจน์เอ๋ย! ข้าเคยกล่าวไว้แล้วว่า ความรุ่งโรจน์มักสลับผลัดเปลี่ยนกับการร่วงโรย โลกนี้ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน นี่คือกฎแห่ง Fortuna" "ไม่ว่าจะร่ำรวยล้นฟ้าหรือยากจนข้นแค้น ต่างก็เป็นทาสแห่งโชคชะตา และไม่ว่าจะขึ้นนั่งบัลลังก์ทอง หรือร่วงหล่นสู่เถ้าธุลีก็เช่นกัน" "กงล้อแห่งโชคชะตาย่อมหมุนอย่างไร้ความปรานี ไม่ว่าจะดิ้นรนสักเพียงไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงจุดจบที่จะมาถึงได้" "เฉกเช่นบทละครที่คาดเดาได้ยาก สุดท้ายแล้วตอนจบก็ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ต้น แล้วเหตุใดจึงต้องเศร้าโศกด้วยเหตุนี้เล่า?" แม้จะรู้ว่านิรันดร์เป็นความเพ้อฝันที่โง่เขลา และความเป็นอมตะเป็นจินตนาการที่มืดบอด แต่ราชาของราษฎรแห่งทะเลสูงกลับไม่สามารถทนต่ออนาคตอันมืดมนในคำพยากรณ์ได้ "เมื่อเวลาพิพากษาที่ถูกลิขิตไว้มาถึง คลื่นที่ไร้ความปรานีจะกลืนกินความรุ่งโรจน์ และความสุขชั่วคราวทั้งหมดจนหมดสิ้น" "แม้ข้าจะสามารถมองเห็นอนาคตที่ไม่อาจเลี่ยง แต่ข้าไร้ซึ่งปัญญาโบราณที่จะสืบหาสาเหตุของการทำลายล้างนั้น" "แต่ข้ารู้ว่า ณ ส่วนลึกสุดของท้องทะเลที่ไร้แสงสว่าง ซึ่งเป็นดินแดนแหล่งน้ำไหลหลาก มีเจ้าแห่งผืนน้ำถูกกักขังไว้" "ในเมื่อคำพยากรณ์กล่าวไว้ว่า คลื่นทะเลอันไร้สิ้นสุดจะกลืนกินอาณาจักรของเจ้า เช่นนั้น นางก็อาจจะรู้คำตอบ..."
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15035_2_TH.txt- JSON Pointer
/
