ContentReadable 285351
นั่นคือยุคแห่งการบรรเลงบทกวีคลั่งในทะเลสูง กองทัพอมตะเตรียมพร้อมออกต่อสู้
ราชาแห่งความรุ่งโรจน์ทรงสร้างเมืองหลวงทองคำ และนับแต่นั้นมาก็ทรงบัญชาโลกในนามแห่ง Sebastos
เมื่อเรือลำยักษ์มาถึง เมืองและอาณาจักรทั้งหมดต่างยอมจำนนต่ออำนาจสูงสุด
เมื่อโน้ตดนตรีร่วงหล่น ซิมโฟนีแห่งอารยธรรมก็ถูกแทนที่ด้วยบทเพลงอันป่าเถื่อน
และจุดประสงค์ทั้งมวลนี้ ก็เพื่อนำมาซึ่งความยุติธรรมและการไถ่ถอน
นี่คือจินตนาการสูงสุดของราชา Sebastos ผู้ไม่อาจละทิ้งไพร่ฟ้าได้
"อาณาจักรของเจ้าจะพังทลายลงด้วยคลื่นโหมกระหน่ำ เพราะโชคชะตาที่กำหนดไว้จะไม่มีวันแปรเปลี่ยนไป"
"ด้ายที่ซ่อนเร้นยังคงชักนำพวกเขาราวกับหุ่นเชิดไปสู่จุดจบอันขมขื่น"
คำทำนายอันโหดร้ายของนักพยากรณ์ไม่ได้ทำให้ Sebastos จมสู่ความสิ้นหวัง แต่กลับปลุกเร้าความคิดอันจองหองของเขาแทน
เขาขังตัวเองไว้ในวังหลวงที่ถูกปิดล็อกอย่างแน่นหนา และค้นหาช่องโหว่ของเจ้าแห่งโชคชะตา ท่ามกลางท่วงทำนองของโลก
กระทั่งในที่สุด หลังจากเวลาล่วงเลยมานาน Remus ก็ได้เข้าใจความลึกลับของ Fortuna จากเสียงสายดนตรีของโลก
เขาอ่านทุกตัวโน้ตแห่งโชคชะตา ขาดแต่เพียงปากกาสักด้าม เขาก็จะสามารถเขียนบทเพลงของตัวเองได้
ด้วยเหตุนี้ Sebastos จึงอธิษฐานต่อ Sybilla เพราะนางมาจากดินแดนมรณา และมีกระแสแห่งโชคชะตาไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของนาง
แม้ว่าคำขอนั้นจะมากเกินไป แต่นักพยากรณ์ผู้ไร้ความรู้สึก ก็ได้ตอบรับคำขอของเขาอย่างไม่ลังเล เหมือนเช่นทุกครั้ง
บทเพลงแห่งความรุ่งโรจน์บรรเลงขึ้นเหนือบัลลังก์ ตัดโซ่ตรวนที่โชคชะตาพันธนาการผู้คนไว้ และวาดท่วงทำนองและเส้นทางใหม่ให้กับพวกเขา
ภายใต้โดมที่ประดับด้วยทองคำ หยาดน้ำค้างวิญญาณบริสุทธิ์ได้หลั่งไหลอยู่ตามเส้นทางน้ำสีทอง และส่งเสียงสะท้อนก้องแห่งวังทองคำ (Domus Aurea) ไปทั่วดินแดนของจักรวรรดิ
และด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าของ Sebastos ในตอนจบของบทเพลงประสานเสียงและยิ่งใหญ่ เขาจะมอบไม้บาตองแห่งโชคชะตาให้แก่มนุษยชาติด้วยตัวเอง
เมื่อวันนั้นมาถึง ไม่ว่าจะยากดีมีจน ไม่ว่าเป็นนักปราชญ์หรืออนารยชน ทุกผู้ทุกคนย่อมมีอิสระกำหนดชะตากรรมของตัวเอง
ท่ามกลางคลื่นที่โหมกระหน่ำ ราชาตาบอดรีบเร่งไปสู่จุดจบที่ไม่มีใครหยั่งรู้ เพราะในสายตาของ Sybilla ไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้ว...
นั่นคือยุคแห่งการบรรเลงบทกวีคลั่งในทะเลสูง กองทัพอมตะเตรียมพร้อมออกต่อสู้ ราชาแห่งความรุ่งโรจน์ทรงสร้างเมืองหลวงทองคำ และนับแต่นั้นมาก็ทรงบัญชาโลกในนามแห่ง Sebastos เมื่อเรือลำยักษ์มาถึง เมืองและอาณาจักรทั้งหมดต่างยอมจำนนต่ออำนาจสูงสุด เมื่อโน้ตดนตรีร่วงหล่น ซิมโฟนีแห่งอารยธรรมก็ถูกแทนที่ด้วยบทเพลงอันป่าเถื่อน และจุดประสงค์ทั้งมวลนี้ ก็เพื่อนำมาซึ่งความยุติธรรมและการไถ่ถอน นี่คือจินตนาการสูงสุดของราชา Sebastos ผู้ไม่อาจละทิ้งไพร่ฟ้าได้ "อาณาจักรของเจ้าจะพังทลายลงด้วยคลื่นโหมกระหน่ำ เพราะโชคชะตาที่กำหนดไว้จะไม่มีวันแปรเปลี่ยนไป" "ด้ายที่ซ่อนเร้นยังคงชักนำพวกเขาราวกับหุ่นเชิดไปสู่จุดจบอันขมขื่น" คำทำนายอันโหดร้ายของนักพยากรณ์ไม่ได้ทำให้ Sebastos จมสู่ความสิ้นหวัง แต่กลับปลุกเร้าความคิดอันจองหองของเขาแทน เขาขังตัวเองไว้ในวังหลวงที่ถูกปิดล็อกอย่างแน่นหนา และค้นหาช่องโหว่ของเจ้าแห่งโชคชะตา ท่ามกลางท่วงทำนองของโลก กระทั่งในที่สุด หลังจากเวลาล่วงเลยมานาน Remus ก็ได้เข้าใจความลึกลับของ Fortuna จากเสียงสายดนตรีของโลก เขาอ่านทุกตัวโน้ตแห่งโชคชะตา ขาดแต่เพียงปากกาสักด้าม เขาก็จะสามารถเขียนบทเพลงของตัวเองได้ ด้วยเหตุนี้ Sebastos จึงอธิษฐานต่อ Sybilla เพราะนางมาจากดินแดนมรณา และมีกระแสแห่งโชคชะตาไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของนาง แม้ว่าคำขอนั้นจะมากเกินไป แต่นักพยากรณ์ผู้ไร้ความรู้สึก ก็ได้ตอบรับคำขอของเขาอย่างไม่ลังเล เหมือนเช่นทุกครั้ง บทเพลงแห่งความรุ่งโรจน์บรรเลงขึ้นเหนือบัลลังก์ ตัดโซ่ตรวนที่โชคชะตาพันธนาการผู้คนไว้ และวาดท่วงทำนองและเส้นทางใหม่ให้กับพวกเขา ภายใต้โดมที่ประดับด้วยทองคำ หยาดน้ำค้างวิญญาณบริสุทธิ์ได้หลั่งไหลอยู่ตามเส้นทางน้ำสีทอง และส่งเสียงสะท้อนก้องแห่งวังทองคำ (Domus Aurea) ไปทั่วดินแดนของจักรวรรดิ และด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าของ Sebastos ในตอนจบของบทเพลงประสานเสียงและยิ่งใหญ่ เขาจะมอบไม้บาตองแห่งโชคชะตาให้แก่มนุษยชาติด้วยตัวเอง เมื่อวันนั้นมาถึง ไม่ว่าจะยากดีมีจน ไม่ว่าเป็นนักปราชญ์หรืออนารยชน ทุกผู้ทุกคนย่อมมีอิสระกำหนดชะตากรรมของตัวเอง ท่ามกลางคลื่นที่โหมกระหน่ำ ราชาตาบอดรีบเร่งไปสู่จุดจบที่ไม่มีใครหยั่งรู้ เพราะในสายตาของ Sybilla ไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้ว...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15035_1_TH.txt- JSON Pointer
/
