ContentReadable 285343
...
Pie หาวด้วยความเบื่อหน่าย
"ฉันเดาว่าเรื่องราวมันใกล้จะจบแล้ว ช่วยรออีกสักหน่อยนะ โอเคมั้ย?"
เธอเปิดไปยังหน้าถัดไป...
"ถึงอย่างนั้น ข้าจะเลือกเส้นทางที่ยากลำบากกว่านี้"
เช่นเดียวกับคืนฤดูหนาวที่แสนไกลเหล่านั้น เธอหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของแม่ ฟังเรื่องราวที่เธอเกือบลืมไปแล้ว แต่ก็ไม่เคยเบื่อที่จะได้ฟังเรื่องราวเหล่านั้นเลย ตัวเอกของเรื่องมักจะต้องผ่านความยากลำบากทุกรูปแบบเพื่อไปให้ถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทาง สิ่งที่พวกเขาจ่ายและสูญเสียระหว่างการเดินทางนั้น จะทำให้รางวัลที่ได้มาอย่างยากลำบากมีค่ามากขึ้นเท่านั้น
"ข้าเห็นเหล้าผู้คนในกระจกไม่รักข้าอีกต่อไป หรือแม้แต่ชังน้ำหน้าข้า แต่เพียงเพื่อให้พวกเขายิ้มให้ข้าใหม่อีกครั้ง ล้วนเป็นความยากลำบากที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน... แต่นั่นคือโลกแห่งความเป็นจริง เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงและความไม่แน่นอน"
"ไม่ เจ้าจะทำแบบนั้นไม่ได้! เจ้าจะต้องมีความสุขกับความโชคดีที่มนตรานำพามาให้สิ ไม่อย่างนั้น..."
"เจ้ามีอะไรที่ต้องกังวลอีกล่ะ? แม้ว่าเจ้าจะเป็นเหมือนคนอื่น ๆ ที่หยุดรักข้าหลังจากที่มนตราจางหายไป แต่ข้าจะยังคงรักพวกเจ้า ข้าจะปฏิบัติต่อทุกคนในโลกเสรีนี้ด้วยความจริงใจเช่นเดียวกับตัวเอกของในเรื่องราว... ตราบใดที่เจ้าเต็มใจที่จะยอมรับมัน หัวใจของข้าก็ยังเป็นของเจ้า!"
แม้ว่าจะไม่มีเสียงระฆังหรือลางบอกเหตุอื่นใด แต่นี่ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่แม่มดพูดไว้
"พูดตามหลักแล้ว ข้าควรจะปรากฏตัวหลังจากที่นางเสร็จสิ้นการเดินทางที่แสดงในกระจกแล้ว ตอนนี้ยังเร็วไปหน่อย... แต่แม่มดมักจะทำตามที่ต้องการเสมอ"
แม่มดทำตามสัญญา นำเอาสิ่งที่เด็กหนุ่มมีในครอบครองที่นางต้องการที่สุดไป
"ความปรารถนาของข้าเป็นจริง แต่ข้าจะสูญเสียทุกสิ่งไป..."
"นางคงจะเป็นตัวละครที่ไม่เลวเลยทีเดียว ต่อให้อยู่ในเรื่องราวอื่นก็ตาม" แม่มดเขย่าขวดหมึกเบา ๆ เด็กสาวได้กลายเป็นผู้ถูกคุมขังในขวดนี้
"แต่นางเป็นเด็กสาวที่ดำรงอยู่เพื่อข้า เช่นเดียวกับที่ข้าทำเพื่อนาง... ถึงนางจะถูกลิขิตไว้ว่าไม่อาจถูกปลดปล่อยได้ ก็ให้ข้าไปหานางเถอะ ข้าได้เห็นจักรวาลมากมายและเรื่องราวนับไม่ถ้วนในขวด บางทีอาจจะมีโลกที่สามารถรองรับพวกเราสองคนได้ และบางที ข้าอาจจะกลายเป็นตัวละครที่ไม่เลวเลยก็ได้..."
"ฉันจำได้แล้ว! คืนนี้เล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟังดีกว่า เธอว่าแม่จะชอบมั้ยนะ?"
Pie เพิกเฉยต่อเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แต่กลับลุกขึ้นและเห่าขึ้นไปในอากาศสองสามครั้ง หลังจากเดินวนอีกสองสามรอบ ก็วิ่งหนีไปที่ห้องใต้หลังคา
"เชอะ เจ้าตัวนี้นี่ โมโหหิวแน่ ๆ เด็กน้อยซะจริงนะ"
เด็กหญิงเองก็จากไปเช่นกัน เหลือเพียงหนังสือนิทานที่ไม่มีการตกแต่งไว้บนพื้นห้องใต้หลังคา
... Pie หาวด้วยความเบื่อหน่าย "ฉันเดาว่าเรื่องราวมันใกล้จะจบแล้ว ช่วยรออีกสักหน่อยนะ โอเคมั้ย?" เธอเปิดไปยังหน้าถัดไป... "ถึงอย่างนั้น ข้าจะเลือกเส้นทางที่ยากลำบากกว่านี้" เช่นเดียวกับคืนฤดูหนาวที่แสนไกลเหล่านั้น เธอหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของแม่ ฟังเรื่องราวที่เธอเกือบลืมไปแล้ว แต่ก็ไม่เคยเบื่อที่จะได้ฟังเรื่องราวเหล่านั้นเลย ตัวเอกของเรื่องมักจะต้องผ่านความยากลำบากทุกรูปแบบเพื่อไปให้ถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทาง สิ่งที่พวกเขาจ่ายและสูญเสียระหว่างการเดินทางนั้น จะทำให้รางวัลที่ได้มาอย่างยากลำบากมีค่ามากขึ้นเท่านั้น "ข้าเห็นเหล้าผู้คนในกระจกไม่รักข้าอีกต่อไป หรือแม้แต่ชังน้ำหน้าข้า แต่เพียงเพื่อให้พวกเขายิ้มให้ข้าใหม่อีกครั้ง ล้วนเป็นความยากลำบากที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน... แต่นั่นคือโลกแห่งความเป็นจริง เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงและความไม่แน่นอน" "ไม่ เจ้าจะทำแบบนั้นไม่ได้! เจ้าจะต้องมีความสุขกับความโชคดีที่มนตรานำพามาให้สิ ไม่อย่างนั้น..." "เจ้ามีอะไรที่ต้องกังวลอีกล่ะ? แม้ว่าเจ้าจะเป็นเหมือนคนอื่น ๆ ที่หยุดรักข้าหลังจากที่มนตราจางหายไป แต่ข้าจะยังคงรักพวกเจ้า ข้าจะปฏิบัติต่อทุกคนในโลกเสรีนี้ด้วยความจริงใจเช่นเดียวกับตัวเอกของในเรื่องราว... ตราบใดที่เจ้าเต็มใจที่จะยอมรับมัน หัวใจของข้าก็ยังเป็นของเจ้า!" แม้ว่าจะไม่มีเสียงระฆังหรือลางบอกเหตุอื่นใด แต่นี่ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่แม่มดพูดไว้ "พูดตามหลักแล้ว ข้าควรจะปรากฏตัวหลังจากที่นางเสร็จสิ้นการเดินทางที่แสดงในกระจกแล้ว ตอนนี้ยังเร็วไปหน่อย... แต่แม่มดมักจะทำตามที่ต้องการเสมอ" แม่มดทำตามสัญญา นำเอาสิ่งที่เด็กหนุ่มมีในครอบครองที่นางต้องการที่สุดไป "ความปรารถนาของข้าเป็นจริง แต่ข้าจะสูญเสียทุกสิ่งไป..." "นางคงจะเป็นตัวละครที่ไม่เลวเลยทีเดียว ต่อให้อยู่ในเรื่องราวอื่นก็ตาม" แม่มดเขย่าขวดหมึกเบา ๆ เด็กสาวได้กลายเป็นผู้ถูกคุมขังในขวดนี้ "แต่นางเป็นเด็กสาวที่ดำรงอยู่เพื่อข้า เช่นเดียวกับที่ข้าทำเพื่อนาง... ถึงนางจะถูกลิขิตไว้ว่าไม่อาจถูกปลดปล่อยได้ ก็ให้ข้าไปหานางเถอะ ข้าได้เห็นจักรวาลมากมายและเรื่องราวนับไม่ถ้วนในขวด บางทีอาจจะมีโลกที่สามารถรองรับพวกเราสองคนได้ และบางที ข้าอาจจะกลายเป็นตัวละครที่ไม่เลวเลยก็ได้..." "ฉันจำได้แล้ว! คืนนี้เล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟังดีกว่า เธอว่าแม่จะชอบมั้ยนะ?" Pie เพิกเฉยต่อเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แต่กลับลุกขึ้นและเห่าขึ้นไปในอากาศสองสามครั้ง หลังจากเดินวนอีกสองสามรอบ ก็วิ่งหนีไปที่ห้องใต้หลังคา "เชอะ เจ้าตัวนี้นี่ โมโหหิวแน่ ๆ เด็กน้อยซะจริงนะ" เด็กหญิงเองก็จากไปเช่นกัน เหลือเพียงหนังสือนิทานที่ไม่มีการตกแต่งไว้บนพื้นห้องใต้หลังคา
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15034_3_TH.txt- JSON Pointer
/
