ContentReadable 285335
ในยุคสมัยที่มวลน้ำยังไม่มาบรรจบกัน มีประเพณีตีระฆังในหมู่ชนเผ่าของคนโบราณ
เสียงระฆังบอกเวลาเพื่อพระอาทิตย์ขึ้น, เสียงเพื่อพระอาทิตย์ตก, เสียงเพื่อการถือกำเนิด, เสียงเพื่อการส่งผู้ที่จากไป
สุดท้าย ในวินาทีสุดท้ายที่ผ้าห่มทองคำปกคลุมท้องฟ้า เสียงระฆังก็ดังขึ้นเพื่อทำลายล้าง
กองทัพเหล็กผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยได้กวาดล้างชนเผ่าที่ไม่มีใครรู้จักชื่อมาแสนนานออกจากแผนที่
แต่ไม่เคยคาดคิดว่าอีกไม่กี่ทศวรรษต่อมา จักรวรรดิที่เจริญรุ่งเรืองจะต้องประสบชะตากรรมแบบเดียวกัน
ราชวังที่ตกแต่งด้วยทองคำกลายเป็นซากปรักหักพังในชั่วข้ามคืน ท่วงทำนองอันสูงส่งก็พังทลายลงเพราะความทะเยอทะยานและการทรยศ
ความปรารถนาอันน่าเศร้าของเทพราชาสิ้นสุดลงเช่นนี้ แต่เสียงสะท้อนของบทเพลงทองคำยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของมนุษย์:
บางคนยังคงจมอยู่กับความรุ่งโรจน์ในอดีตและพยายามเล่นบทเพลงอีกครั้งไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
มีคนที่ยอมละทิ้งชื่อเก่า เพื่อวันพรุ่งนี้ที่สงบสุข ไล่ล่าเงาอาถรรพณ์ที่ยังคงซุ่มซ่อนตัว
มีคนที่ยอมทิ้งเพียงชื่อในอดีต ไว้กับตำนานอันคลุมเครือ ซ่อนอยู่ในบทเพลง...
"วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเติมเต็มความปรารถนาทั้งหมดได้... หึ แม้ว่าภูตน้ำบริสุทธิ์นั้นจะพูดแบบนี้ แต่ก็ยังฟังดูไร้สาระ"
"ไม่มีใครสามารถล้างบาปออกไปได้ เช่นเดียวกับไม่มีใครสามารถล้างเลือดในน้ำได้ แม้ว่าจะถูกลืม แต่บาปก็ยังคงเป็นบาป"
"ไม่มีใครสามารถย้อนอดีตได้ เช่นเดียวกับที่ไม่มีใครสามารถย้อนคืนแสงยามวันได้ อดีตนั้นผ่านไปนานแล้ว และแม้แต่ข้าก็รู้"
"..."
"อย่างไรก็ตาม หากวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั้นมีอยู่จริงในโลกที่น่าขันนี้ หากมันสามารถตอบสนองความปรารถนาได้จริง ๆ"
"หากเราสามารถเช็ดน้ำตาทั้งหมดในอนาคตได้จริง ๆ ขอให้ลูกหลานของท้องทะเลไม่ต้องทนทุกข์กับความเศร้าโศกและความเจ็บปวดในอดีตอีกต่อไป"
"ให้ข้าได้หลงละเลิงไปกับสิ่งไร้สาระนี้เป็นครั้งสุดท้ายด้วยเถอะ"
เสียงร่ำไห้และคร่ำครวญที่สะท้อนก้องข้างหูนางมานานหลายสิบปี ภาพหลอนของผู้ที่จากไปเหล่านั้น
คนที่สละชีวิตเพื่อนาง คนที่ต้องสิ้นชีวิตเพราะนาง ทุกอย่างล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป
ชั่วขณะที่เดินเข้าไปในหุบเขาเพียงลำพัง เหมือนได้ยินเสียงระฆังยามเย็นของวันวานอีกครั้ง...
เห็นได้ชัดว่าเป็นมันเป็นแสงแดดยามพลบค่ำ แต่มักมีคนมองว่าเป็นแสงแดดยามรุ่งอรุณ
ในยุคสมัยที่มวลน้ำยังไม่มาบรรจบกัน มีประเพณีตีระฆังในหมู่ชนเผ่าของคนโบราณ เสียงระฆังบอกเวลาเพื่อพระอาทิตย์ขึ้น, เสียงเพื่อพระอาทิตย์ตก, เสียงเพื่อการถือกำเนิด, เสียงเพื่อการส่งผู้ที่จากไป สุดท้าย ในวินาทีสุดท้ายที่ผ้าห่มทองคำปกคลุมท้องฟ้า เสียงระฆังก็ดังขึ้นเพื่อทำลายล้าง กองทัพเหล็กผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยได้กวาดล้างชนเผ่าที่ไม่มีใครรู้จักชื่อมาแสนนานออกจากแผนที่ แต่ไม่เคยคาดคิดว่าอีกไม่กี่ทศวรรษต่อมา จักรวรรดิที่เจริญรุ่งเรืองจะต้องประสบชะตากรรมแบบเดียวกัน ราชวังที่ตกแต่งด้วยทองคำกลายเป็นซากปรักหักพังในชั่วข้ามคืน ท่วงทำนองอันสูงส่งก็พังทลายลงเพราะความทะเยอทะยานและการทรยศ ความปรารถนาอันน่าเศร้าของเทพราชาสิ้นสุดลงเช่นนี้ แต่เสียงสะท้อนของบทเพลงทองคำยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของมนุษย์: บางคนยังคงจมอยู่กับความรุ่งโรจน์ในอดีตและพยายามเล่นบทเพลงอีกครั้งไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม มีคนที่ยอมละทิ้งชื่อเก่า เพื่อวันพรุ่งนี้ที่สงบสุข ไล่ล่าเงาอาถรรพณ์ที่ยังคงซุ่มซ่อนตัว มีคนที่ยอมทิ้งเพียงชื่อในอดีต ไว้กับตำนานอันคลุมเครือ ซ่อนอยู่ในบทเพลง... "วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเติมเต็มความปรารถนาทั้งหมดได้... หึ แม้ว่าภูตน้ำบริสุทธิ์นั้นจะพูดแบบนี้ แต่ก็ยังฟังดูไร้สาระ" "ไม่มีใครสามารถล้างบาปออกไปได้ เช่นเดียวกับไม่มีใครสามารถล้างเลือดในน้ำได้ แม้ว่าจะถูกลืม แต่บาปก็ยังคงเป็นบาป" "ไม่มีใครสามารถย้อนอดีตได้ เช่นเดียวกับที่ไม่มีใครสามารถย้อนคืนแสงยามวันได้ อดีตนั้นผ่านไปนานแล้ว และแม้แต่ข้าก็รู้" "..." "อย่างไรก็ตาม หากวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั้นมีอยู่จริงในโลกที่น่าขันนี้ หากมันสามารถตอบสนองความปรารถนาได้จริง ๆ" "หากเราสามารถเช็ดน้ำตาทั้งหมดในอนาคตได้จริง ๆ ขอให้ลูกหลานของท้องทะเลไม่ต้องทนทุกข์กับความเศร้าโศกและความเจ็บปวดในอดีตอีกต่อไป" "ให้ข้าได้หลงละเลิงไปกับสิ่งไร้สาระนี้เป็นครั้งสุดท้ายด้วยเถอะ" เสียงร่ำไห้และคร่ำครวญที่สะท้อนก้องข้างหูนางมานานหลายสิบปี ภาพหลอนของผู้ที่จากไปเหล่านั้น คนที่สละชีวิตเพื่อนาง คนที่ต้องสิ้นชีวิตเพราะนาง ทุกอย่างล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป ชั่วขณะที่เดินเข้าไปในหุบเขาเพียงลำพัง เหมือนได้ยินเสียงระฆังยามเย็นของวันวานอีกครั้ง... เห็นได้ชัดว่าเป็นมันเป็นแสงแดดยามพลบค่ำ แต่มักมีคนมองว่าเป็นแสงแดดยามรุ่งอรุณ
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15033_5_TH.txt- JSON Pointer
/
