ContentReadable 285332
ในยุคสมัยที่มวลน้ำยังไม่มาบรรจบกัน บางชนเผ่ามีอายุขัยที่สั้นดุจสาหร่ายทะเล สายลมเย็นอ่อน กระทบแสงจันทร์ที่ลอยชาย
เด็กหนุ่มยังไม่เคยได้ยินกฎของเทพราชา ยังไม่รู้เส้นทางที่สวรรค์กำหนดไว้ เด็กหนุ่มจึงได้ติดขนนกปีกผีเสื้อไว้ที่ข้างหูของนาง
ในมรดกของผู้คนในอดีต ผีเสื้อที่ร่ายรำเป็นผู้นำทางวิญญาณ ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของคำสัญญาและคำสาบานที่จะไม่เปลี่ยนแปลงตราบเท่าชีวาวาย
ในตอนนั้นผู้กล้าที่ยังไม่กลายเป็นกวีเชื่ออย่างลึกซึ้งว่า พรุ่งนี้ที่ไร้ที่สิ้นสุดจะเหมือนวันวานที่ไร้ที่สิ้นสุดเช่นกัน เหมือนการเต้นรำที่หมุนเวียนในช่วงเวลาอันยาวนานนี้...
อย่างไรก็ตาม ความปั่นป่วนแห่งโชคชะตาจะผลักดันไปสู่ความทุกข์ยาก เฉกเช่นความปรารถนาในอดีตที่ลอยอยู่ภายในเสียงคร่ำครวญของเลือดและเปลวไฟ
เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ในเมืองอันห่างไกล ชนเผ่ามากมายที่แต่เดิมเคยรบรากัน ได้รวมกันเป็นหนึ่ง
นักดนตรีเยาว์วัยได้ปลอมตัวเป็นนักเดินทางพเนจร และเอาชนะวีรบุรุษผู้มีชื่อเสียงนับไม่ถ้วน ที่ได้รับการยกย่องจากคนรุ่นหลังในการประลอง
จนในที่สุดก็ได้เข้าเฝ้ากษัตริย์เพียงลำพังในฐานะผู้ชนะ ได้พรรณนาถึงอุดมคติแห่งความสามัคคี และความเจริญรุ่งเรือง ด้วยเจตนารมณ์ที่จะขจัดสัญญาณควัน และความแค้นอันไม่มีที่สิ้นสุด
แม้แต่นักดนตรีที่ฉลาดที่สุดก็ไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อเปิดเผยตัวตนแล้ว เขาจะได้รับการต้อนรับด้วยดาบอันแหลมคม ราวกับแสงจากทะเลสาบ
ร่างที่ถูกสร้างมาถูกตัดขาด ก่อนที่จิตสำนึกจะหวนคืนสู่ที่เดิม สิ่งสุดท้ายที่นักดนตรีได้ยินคือเสียงพึมพำของเธอ ขณะที่โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขน...
"████ ████ ของข้า... เจ้าไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเองให้พูดในสิ่งที่เจ้าไม่อยากพูดอีกต่อไป"
"ข้ารู้แล้ว เป็นทรราชต้องคำสาปที่ดูหมิ่นจิตวิญญาณของเจ้า ทั้งยังกักขังไว้ในคุกหิน"
"อย่ากังวลไป ████ ของข้า... ข้าไม่เคยลืมคำสัญญาของข้าในตอนนั้นเลย"
"ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งไหน ข้าจะช่วยให้เจ้าออกมาจากโซ่ตรวนอันหนาวเย็นนิจนิรันดร์เอง"
"จนกว่าพวกเราจะกลับมารวมตัวกันในอ้อมกอดของเจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่น ก็ไม่ต้องกังวลกับความทุกข์ยากและความโศกเศร้าอีกต่อไป"
"จนกว่าผีเสื้อสีเขียวจะร่ายรำได้อีกครา นำพาจิตวิญญาณของเราข้ามไปยังอีกฝั่งของมวลน้ำ"
ในยุคสมัยที่มวลน้ำยังไม่มาบรรจบกัน บางชนเผ่ามีอายุขัยที่สั้นดุจสาหร่ายทะเล สายลมเย็นอ่อน กระทบแสงจันทร์ที่ลอยชาย เด็กหนุ่มยังไม่เคยได้ยินกฎของเทพราชา ยังไม่รู้เส้นทางที่สวรรค์กำหนดไว้ เด็กหนุ่มจึงได้ติดขนนกปีกผีเสื้อไว้ที่ข้างหูของนาง ในมรดกของผู้คนในอดีต ผีเสื้อที่ร่ายรำเป็นผู้นำทางวิญญาณ ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของคำสัญญาและคำสาบานที่จะไม่เปลี่ยนแปลงตราบเท่าชีวาวาย ในตอนนั้นผู้กล้าที่ยังไม่กลายเป็นกวีเชื่ออย่างลึกซึ้งว่า พรุ่งนี้ที่ไร้ที่สิ้นสุดจะเหมือนวันวานที่ไร้ที่สิ้นสุดเช่นกัน เหมือนการเต้นรำที่หมุนเวียนในช่วงเวลาอันยาวนานนี้... อย่างไรก็ตาม ความปั่นป่วนแห่งโชคชะตาจะผลักดันไปสู่ความทุกข์ยาก เฉกเช่นความปรารถนาในอดีตที่ลอยอยู่ภายในเสียงคร่ำครวญของเลือดและเปลวไฟ เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ในเมืองอันห่างไกล ชนเผ่ามากมายที่แต่เดิมเคยรบรากัน ได้รวมกันเป็นหนึ่ง นักดนตรีเยาว์วัยได้ปลอมตัวเป็นนักเดินทางพเนจร และเอาชนะวีรบุรุษผู้มีชื่อเสียงนับไม่ถ้วน ที่ได้รับการยกย่องจากคนรุ่นหลังในการประลอง จนในที่สุดก็ได้เข้าเฝ้ากษัตริย์เพียงลำพังในฐานะผู้ชนะ ได้พรรณนาถึงอุดมคติแห่งความสามัคคี และความเจริญรุ่งเรือง ด้วยเจตนารมณ์ที่จะขจัดสัญญาณควัน และความแค้นอันไม่มีที่สิ้นสุด แม้แต่นักดนตรีที่ฉลาดที่สุดก็ไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อเปิดเผยตัวตนแล้ว เขาจะได้รับการต้อนรับด้วยดาบอันแหลมคม ราวกับแสงจากทะเลสาบ ร่างที่ถูกสร้างมาถูกตัดขาด ก่อนที่จิตสำนึกจะหวนคืนสู่ที่เดิม สิ่งสุดท้ายที่นักดนตรีได้ยินคือเสียงพึมพำของเธอ ขณะที่โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขน... "████ ████ ของข้า... เจ้าไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเองให้พูดในสิ่งที่เจ้าไม่อยากพูดอีกต่อไป" "ข้ารู้แล้ว เป็นทรราชต้องคำสาปที่ดูหมิ่นจิตวิญญาณของเจ้า ทั้งยังกักขังไว้ในคุกหิน" "อย่ากังวลไป ████ ของข้า... ข้าไม่เคยลืมคำสัญญาของข้าในตอนนั้นเลย" "ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งไหน ข้าจะช่วยให้เจ้าออกมาจากโซ่ตรวนอันหนาวเย็นนิจนิรันดร์เอง" "จนกว่าพวกเราจะกลับมารวมตัวกันในอ้อมกอดของเจ้าแห่งสายน้ำนับหมื่น ก็ไม่ต้องกังวลกับความทุกข์ยากและความโศกเศร้าอีกต่อไป" "จนกว่าผีเสื้อสีเขียวจะร่ายรำได้อีกครา นำพาจิตวิญญาณของเราข้ามไปยังอีกฝั่งของมวลน้ำ"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15033_2_TH.txt- JSON Pointer
/
