ContentReadable 285322
เมื่อลมทะเลค่อย ๆ สงบ ท้องฟ้ายามเย็นถูกย้อมเป็นสีชมพู
เรือมากมายจอดเทียบท่า นกทะเลโบยบินต่อไป เหลือทิ้งไว้เพียงขนนกที่ร่วงหล่น
วงดนตรีซิมโฟนีอันยิ่งใหญ่ก็มีช่วงเวลาสิ้นสุดการแสดง เช่นเดียวกับที่ไม่มีอาณาจักรใดสามารถดำรงอยู่ได้ตลอดไป
เมื่อเส้นทางน้ำขยายกว้างขึ้น อำนาจไม่เพียงนำมาซึ่งความก้าวหน้าและกฎระเบียบ แต่ยังนำมาซึ่งความหยิ่งยโส ความรุนแรง และการขูดรีดด้วย
ในเมืองอันห่างไกลของ "คนในอดีต" กลางหุบเขาที่ผู้ถือสันโดษเร้นกายอยู่ แม้กระทั่งเชิงเขา Capitolium...
เมื่อนักดนตรีเพลงประสานผู้สูงส่ง และกองทัพเหล็กที่สวมเกราะสว่างไสวมาถึง ก็แย่งชิงทุกอย่างไปจากผู้คน
ส่วนเหล่าผู้เข้มแข็งที่ยังไม่ถูกพิชิต และยังไม่ถูกแย่งหยดน้ำไป ต่างสามัคคีกันต่อต้านสุดชีวิต
"เป็นอย่างที่ฉันกังวล เป็นอย่างที่ฉันทอดถอนใจเลย เพื่อนเอ๋ย เมื่อคุณร้องและบรรเลงเพลง คุณควรจะฟังเสียงของคนอ่อนแอด้วยนะ"
"ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมให้ช่วงชิงบ้านเกิดและธรรมชาติ และไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับท่วงทำนองของพวกเราได้"
"คุณเคยเรียกพวกเขาว่า 'คนในอดีต' เพื่อนเอ๋ย แต่คนที่ภักดีต่อคนในอดีต ก็ยังมีศักดิ์ศรีและความยึดมั่นที่ไม่อาจมองข้ามได้"
"พวกเราเคยคิดว่าสามารถเอาชนะและควบคุมคนอื่นได้ตามต้องการ แต่ความรุ่งเรืองของอาณาจักรที่รุ่งโรจน์จะเป็นไปได้ยังไง..."
"อ่อนแอ! อ่อนแอ! ความสงสารที่แสนอ่อนแอบดบังสติปัญญาของคุณ ทำให้คุณใจอ่อน และกลายเป็นจุดอ่อนที่ปรากฏอยู่ด้านหลังของคุณ"
"ทั้งความป่าเถื่อนและล้าหลังที่ยังคงแฝงอยู่ตามที่ต่าง ๆ ใน Fontaine และแหล่งน้ำที่เป็นพิษต่อ Fontaine พวกเราต้องกำจัดพวกมันซะ"
"ถ้าพวกป่าเถื่อนยอมรับกฎระเบียบทองคำอันยิ่งใหญ่ พวกเราก็จะยอมรับพวกเขา เหมือนกับที่ราชาผู้ทรงเกียรติยอมรับพวกเรา"
"ทว่านับตั้งแต่ที่มังกรพิษ Scylla ทำลายหอคอยของพวกเรา เข่นฆ่านักดนตรีของพวกเรา คนป่าเถื่อนที่ถูกวางยาก็ไม่คู่ควรต่อการยอมรับหรือช่วยเหลืออีกต่อไป"
"ในเมื่อไม่คู่ควรให้เรายอมรับ พวกเขาจึงควรถูกกำจัดไปจากที่ดินและแหล่งน้ำ เหมือนที่พวกเรากำจัดโรคระบาด หรือดับไฟป่า"
ทันใดนั้นยุคทองพลันหยุดลง แล้วตกอยู่ในสงครามและการก่อกบฏอันไม่มีที่สิ้นสุด
ในท้องพระโรงเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องแห่งการพิชิตและการทำลาย รวมถึงเสียงร่ำไห้อันเจ็บปวดของพวกป่าเถื่อน เทพราชาพลันสะดุ้งตื่นจากความฝัน...
เมื่อลมทะเลค่อย ๆ สงบ ท้องฟ้ายามเย็นถูกย้อมเป็นสีชมพู เรือมากมายจอดเทียบท่า นกทะเลโบยบินต่อไป เหลือทิ้งไว้เพียงขนนกที่ร่วงหล่น วงดนตรีซิมโฟนีอันยิ่งใหญ่ก็มีช่วงเวลาสิ้นสุดการแสดง เช่นเดียวกับที่ไม่มีอาณาจักรใดสามารถดำรงอยู่ได้ตลอดไป เมื่อเส้นทางน้ำขยายกว้างขึ้น อำนาจไม่เพียงนำมาซึ่งความก้าวหน้าและกฎระเบียบ แต่ยังนำมาซึ่งความหยิ่งยโส ความรุนแรง และการขูดรีดด้วย ในเมืองอันห่างไกลของ "คนในอดีต" กลางหุบเขาที่ผู้ถือสันโดษเร้นกายอยู่ แม้กระทั่งเชิงเขา Capitolium... เมื่อนักดนตรีเพลงประสานผู้สูงส่ง และกองทัพเหล็กที่สวมเกราะสว่างไสวมาถึง ก็แย่งชิงทุกอย่างไปจากผู้คน ส่วนเหล่าผู้เข้มแข็งที่ยังไม่ถูกพิชิต และยังไม่ถูกแย่งหยดน้ำไป ต่างสามัคคีกันต่อต้านสุดชีวิต "เป็นอย่างที่ฉันกังวล เป็นอย่างที่ฉันทอดถอนใจเลย เพื่อนเอ๋ย เมื่อคุณร้องและบรรเลงเพลง คุณควรจะฟังเสียงของคนอ่อนแอด้วยนะ" "ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมให้ช่วงชิงบ้านเกิดและธรรมชาติ และไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับท่วงทำนองของพวกเราได้" "คุณเคยเรียกพวกเขาว่า 'คนในอดีต' เพื่อนเอ๋ย แต่คนที่ภักดีต่อคนในอดีต ก็ยังมีศักดิ์ศรีและความยึดมั่นที่ไม่อาจมองข้ามได้" "พวกเราเคยคิดว่าสามารถเอาชนะและควบคุมคนอื่นได้ตามต้องการ แต่ความรุ่งเรืองของอาณาจักรที่รุ่งโรจน์จะเป็นไปได้ยังไง..." "อ่อนแอ! อ่อนแอ! ความสงสารที่แสนอ่อนแอบดบังสติปัญญาของคุณ ทำให้คุณใจอ่อน และกลายเป็นจุดอ่อนที่ปรากฏอยู่ด้านหลังของคุณ" "ทั้งความป่าเถื่อนและล้าหลังที่ยังคงแฝงอยู่ตามที่ต่าง ๆ ใน Fontaine และแหล่งน้ำที่เป็นพิษต่อ Fontaine พวกเราต้องกำจัดพวกมันซะ" "ถ้าพวกป่าเถื่อนยอมรับกฎระเบียบทองคำอันยิ่งใหญ่ พวกเราก็จะยอมรับพวกเขา เหมือนกับที่ราชาผู้ทรงเกียรติยอมรับพวกเรา" "ทว่านับตั้งแต่ที่มังกรพิษ Scylla ทำลายหอคอยของพวกเรา เข่นฆ่านักดนตรีของพวกเรา คนป่าเถื่อนที่ถูกวางยาก็ไม่คู่ควรต่อการยอมรับหรือช่วยเหลืออีกต่อไป" "ในเมื่อไม่คู่ควรให้เรายอมรับ พวกเขาจึงควรถูกกำจัดไปจากที่ดินและแหล่งน้ำ เหมือนที่พวกเรากำจัดโรคระบาด หรือดับไฟป่า" ทันใดนั้นยุคทองพลันหยุดลง แล้วตกอยู่ในสงครามและการก่อกบฏอันไม่มีที่สิ้นสุด ในท้องพระโรงเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องแห่งการพิชิตและการทำลาย รวมถึงเสียงร่ำไห้อันเจ็บปวดของพวกป่าเถื่อน เทพราชาพลันสะดุ้งตื่นจากความฝัน...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15032_2_TH.txt- JSON Pointer
/
