ContentReadable 285302
ในคืนที่ไม่มีใครจดจำได้ คืนที่พายุทรายแห่งโศกนาฏกรรมพัดผ่านสรวงสวรรค์...
ดอกไม้และพืชพรรณต่าง พูดถึงอาณาจักรของมนุษย์ พูดถึงความหวังและอนาคตที่ รกร้างว่างเปล่า
คนจัณฑาลนำมาซึ่งความตายสีเทา กระแสน้ำอันมืดมิดสาดซัดทำลายล้างริมฝั่งแม่น้ำ
มีเพียงสรรพสิ่งที่เกิดใหม่เท่านั้นที่จะรวมตัวกับมนุษย์และขับไล่คลื่นชั่วร้ายให้ถอยกลับไป
ในช่วงหลายปีที่เปล่าเปลี่ยวหลังจากที่นางเลิกผูกสัมพันธ์กับนายแห่งทรายสีชาด ราชินีแห่งแมกไม้ได้แปลงควาเรนาห์ ให้กลายเป็นวิหคศักดิ์สิทธิ์
มอบหมายหน้าที่พิทักษ์โลกทั้งสองให้แก่นาง เพื่อปกป้องพรมแดนระหว่างความเป็นและความตาย
วิหคศักดิ์สิทธิ์อาศัยอยู่ลึกเข้าไปในดินแดนที่ซึ่งต้นสนไซเปรส และบัวหิมะเติบโต และหลับใหลในความฝันว่าพันธสัญญายังคงอยู่...
ต่อเมื่อภัยพิบัตินั้นมาถึง นางจึงค่อยตื่นขึ้นมาจากหลับใหล มุ่งหน้าสู่ชะตากรรมแห่งภัยพิบัติที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้
ต่อมา ก็เป็นดั่งคำพยากรณ์อันน่าเศร้าที่คนผู้นั้นพยากรณ์ไว้ ความตายอันเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วป่าฝน...
เฉกเช่นเดียวกับที่สหายแห่งพันธสัญญาคนนั้นได้เอ่ยเตือน คลื่นอสูรทมิฬจะถาโถมเข้ามาและกวาดล้างป่าฝนที่เพิ่งเกิดใหม่ไปสิ้น...
นายเก่าแห่งอาณาจักรแห่งน้ำสิ้นชีพในกลียุค และร่างได้กลายเป็นทะเลแห่งหยาดอมฤต
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายน้ำค้างอันบริสุทธิ์ก็จะถูกแผดเผาและเหือดแห้งบนดินแดนรกร้างที่ถูก Abyss ทำลายล้างไปในที่สุด
นายหญิงแห่งแมกไม้ไร้เวลามาคร่ำครวญ ต้นมาตาสรรพต้องได้รับการทะนุบำรุง...
เพื่อชำระมลทินของห้วงทมิฬ และรับประกันว่าหยาดอมฤตจะคงความบริสุทธิ์ไว้ได้ ซีเมิร์กจึงได้ทำลายร่างอันศักดิ์สิทธิ์ของมัน——
"การสร้างสรรค์อันงดงามที่เกิดจากดอกไม้แห่งควาเรนาห์ ล้วนต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่จำต้องเหี่ยวเฉาและสลายกลายเป็นเพียงโคลนตมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"
"และเมื่อเหี่ยวแห้งลง ก็จะได้รับการหล่อเลี้ยงจากหยาดอมฤต และได้เกิดใหม่อีกครั้งในทุ่งดอกไม้ ไม่ต้องกังวลกับสิ่งที่เรียกว่า 'ความตาย' อีกต่อไป"
ในคืนที่ไม่มีใครจดจำได้ คืนที่พายุทรายแห่งโศกนาฏกรรมพัดผ่านสรวงสวรรค์... ดอกไม้และพืชพรรณต่าง พูดถึงอาณาจักรของมนุษย์ พูดถึงความหวังและอนาคตที่ รกร้างว่างเปล่า คนจัณฑาลนำมาซึ่งความตายสีเทา กระแสน้ำอันมืดมิดสาดซัดทำลายล้างริมฝั่งแม่น้ำ มีเพียงสรรพสิ่งที่เกิดใหม่เท่านั้นที่จะรวมตัวกับมนุษย์และขับไล่คลื่นชั่วร้ายให้ถอยกลับไป ในช่วงหลายปีที่เปล่าเปลี่ยวหลังจากที่นางเลิกผูกสัมพันธ์กับนายแห่งทรายสีชาด ราชินีแห่งแมกไม้ได้แปลงควาเรนาห์ ให้กลายเป็นวิหคศักดิ์สิทธิ์ มอบหมายหน้าที่พิทักษ์โลกทั้งสองให้แก่นาง เพื่อปกป้องพรมแดนระหว่างความเป็นและความตาย วิหคศักดิ์สิทธิ์อาศัยอยู่ลึกเข้าไปในดินแดนที่ซึ่งต้นสนไซเปรส และบัวหิมะเติบโต และหลับใหลในความฝันว่าพันธสัญญายังคงอยู่... ต่อเมื่อภัยพิบัตินั้นมาถึง นางจึงค่อยตื่นขึ้นมาจากหลับใหล มุ่งหน้าสู่ชะตากรรมแห่งภัยพิบัติที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้ ต่อมา ก็เป็นดั่งคำพยากรณ์อันน่าเศร้าที่คนผู้นั้นพยากรณ์ไว้ ความตายอันเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วป่าฝน... เฉกเช่นเดียวกับที่สหายแห่งพันธสัญญาคนนั้นได้เอ่ยเตือน คลื่นอสูรทมิฬจะถาโถมเข้ามาและกวาดล้างป่าฝนที่เพิ่งเกิดใหม่ไปสิ้น... นายเก่าแห่งอาณาจักรแห่งน้ำสิ้นชีพในกลียุค และร่างได้กลายเป็นทะเลแห่งหยาดอมฤต อย่างไรก็ตาม สุดท้ายน้ำค้างอันบริสุทธิ์ก็จะถูกแผดเผาและเหือดแห้งบนดินแดนรกร้างที่ถูก Abyss ทำลายล้างไปในที่สุด นายหญิงแห่งแมกไม้ไร้เวลามาคร่ำครวญ ต้นมาตาสรรพต้องได้รับการทะนุบำรุง... เพื่อชำระมลทินของห้วงทมิฬ และรับประกันว่าหยาดอมฤตจะคงความบริสุทธิ์ไว้ได้ ซีเมิร์กจึงได้ทำลายร่างอันศักดิ์สิทธิ์ของมัน—— "การสร้างสรรค์อันงดงามที่เกิดจากดอกไม้แห่งควาเรนาห์ ล้วนต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่จำต้องเหี่ยวเฉาและสลายกลายเป็นเพียงโคลนตมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้" "และเมื่อเหี่ยวแห้งลง ก็จะได้รับการหล่อเลี้ยงจากหยาดอมฤต และได้เกิดใหม่อีกครั้งในทุ่งดอกไม้ ไม่ต้องกังวลกับสิ่งที่เรียกว่า 'ความตาย' อีกต่อไป"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Relic15030_2_TH.txt- JSON Pointer
/
