ContentReadable 201212
...อสูรที่ร่ำร้องเรียกหารัก ณ ใจกลางของโลก...
การที่กำหนดฉากของเรื่องไว้ที่ Delphi แน่นอนว่าเพื่อกู้คืนชื่อเรื่องของเล่มจบนี้ยังไงล่ะ!
ทุกวันคือวันเฉลิมฉลอง ทุกวันคือวันเทศกาล
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหล่าคนหนุ่มสาวที่ไม่ได้เยาว์วัยอีกต่อไปนั้น เป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุดเท่านั้นเอง
Ike กำลังนั่งดื่มน้ำแอปเปิลอยู่ตามลำพังในคฤหาสน์ของตน จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูของเจ้าหญิง Andro-Basilisks ดังขึ้น Tal พ่อบ้านวิญญาณร้ายประจำบ้าน หวนนึกถึงความทรงจำคราวที่แล้วที่ฟันหน้า... หรือก็คือประตูห้องของตัวเองถูกเตะเปิดออก
สุดท้ายแล้ว ระหว่าง "ฉันอยากอยู่คนเดียว อย่าให้ใครเข้ามา" กับ "ต้องเจ็บฟันหน้าอีกครั้ง" แล้ว มันจึงตัดสินใจเลือกอย่างแรก
โชคดีที่ครั้งนี้ Ike ไม่ได้ตำหนิมัน เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึม... ซึ่งเป็นชิ้นส่วนแห่งกาลเวลานั้น... รินน้ำแอปเปิลให้เจ้าหญิงหนึ่งแก้ว
"เธอวางแผนจะทำยังไง?" การที่ Ike เป็นฝ่ายใส่ใจคนอื่นก่อน ถือเป็นเรื่องที่แปลกมาก
"ฉันเคยเอาดวงตาของ Sachi ไป ต่อให้ใส่คู่ใหม่เข้าไป หรือต่อให้ย้อนเวลากลับไป... ฉันก็ไม่มีทางรักใครคนอื่นได้อีกแล้ว" เจ้าหญิงแกว่งแก้วในมือเบา ๆ "ในเศษเสี้ยวเวลาที่นับไม่ถ้วน ไม่มีตอนจบที่เป็นของฉันสักหน่อยเลยเหรอ?"
"เธอคิดจะแย่งชิงความสุขจากตัวเธอเอง ในกิ่งก้านความเป็นไปได้อื่นอย่างนั้นเหรอ?"
"ฉันก็คิดแบบนั้น งั้นก็... รอให้ Vera แก่เฒ่า และใช้ชีวิตอันแสนสุขของตัวเองจนจบสิ้น หลังจากนั้นฉันค่อยจับตัว Sachi กลับไปที่จักรวรรดิ Andromeda ละกัน"
Sachi ผ่านการดัดแปลงเสริมแกร่งมานับไม่ถ้วน รับพันธสัญญาของตัวตนที่ยิ่งใหญ่มามากมาย เขา... เขาทำได้แค่แสร้งทำเป็นแก่ลง และใช้วัยชรามาแสดงบทบาทของวัยเยาว์ เพราะยังไงซะ วัยเยาว์ก็เป็นสิ่งที่ผ่านแล้วผ่านเลยไปอยู่แล้ว
"คำตอบของนายทำให้ความกลุ้มใจของฉันลดน้อยลงไปได้ส่วนหนึ่ง"
หลังจากเงียบไปนาน Ike ก็พูดต่อ: "การลงมือครั้งนี้ ทำให้เกิดเสียงสะท้อนของกาลเวลาเพิ่มมากขึ้น บางทีในจักรวาลอาจจะมี 'ตัวฉัน' เพิ่มขึ้นมาอีกคน ฉันต้องดวลกับเขา แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว"
"อืม"
หลังจากทั้งสองชนแก้วกันแล้ว เจ้าหญิงก็ดื่มอึกสุดท้ายจนหมด ปิดประตูแล้วเดินจากไป
Ike เดินเล่นท่ามกลางแสงจันทร์เต็มดวงและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขามองลงไปยัง Delphi จากบนเนินเขา ทันใดนั้น เขาก็ถอดแว่นตาออกและเริ่มเช็ดน้ำตาของตัวเอง:
"ฉันรักพวกเธอนะ ฉันรักพวกเธอทุกคนเลย!"
เสียงสะท้อนของกาลเวลานั้น ได้เปล่งออกมาด้วยเสียงที่ดังที่สุด มันดังก้องไปทั่วห้วงกาลเวลา ทั้งจักรวาลและนิรันดร์กาลต่างก็ได้ยินคำประกาศของเขา
แต่ที่นี่คือ Delphi ไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ธรรมดา เสียงตะโกนของเขาถูกสายลมยามค่ำคืนพัดพาไป แล้วเลือนหายไปในแสงไฟแห่งความสุข และรุ่งอรุณแห่งความเยาว์วัยของมนุษยชาติในชั่วพริบตา
การที่กำหนดฉากของเรื่องไว้ที่ Delphi แน่นอนว่าเพื่อกู้คืนชื่อเรื่องของเล่มจบนี้ยังไงล่ะ!
ทุกวันคือวันเฉลิมฉลอง ทุกวันคือวันเทศกาล
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหล่าคนหนุ่มสาวที่ไม่ได้เยาว์วัยอีกต่อไปนั้น เป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุดเท่านั้นเอง
Ike กำลังนั่งดื่มน้ำแอปเปิลอยู่ตามลำพังในคฤหาสน์ของตน จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูของเจ้าหญิง Andro-Basilisks ดังขึ้น Tal พ่อบ้านวิญญาณร้ายประจำบ้าน หวนนึกถึงความทรงจำคราวที่แล้วที่ฟันหน้า... หรือก็คือประตูห้องของตัวเองถูกเตะเปิดออก
สุดท้ายแล้ว ระหว่าง "ฉันอยากอยู่คนเดียว อย่าให้ใครเข้ามา" กับ "ต้องเจ็บฟันหน้าอีกครั้ง" แล้ว มันจึงตัดสินใจเลือกอย่างแรก
โชคดีที่ครั้งนี้ Ike ไม่ได้ตำหนิมัน เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึม... ซึ่งเป็นชิ้นส่วนแห่งกาลเวลานั้น... รินน้ำแอปเปิลให้เจ้าหญิงหนึ่งแก้ว
"เธอวางแผนจะทำยังไง?" การที่ Ike เป็นฝ่ายใส่ใจคนอื่นก่อน ถือเป็นเรื่องที่แปลกมาก
"ฉันเคยเอาดวงตาของ Sachi ไป ต่อให้ใส่คู่ใหม่เข้าไป หรือต่อให้ย้อนเวลากลับไป... ฉันก็ไม่มีทางรักใครคนอื่นได้อีกแล้ว" เจ้าหญิงแกว่งแก้วในมือเบา ๆ "ในเศษเสี้ยวเวลาที่นับไม่ถ้วน ไม่มีตอนจบที่เป็นของฉันสักหน่อยเลยเหรอ?"
"เธอคิดจะแย่งชิงความสุขจากตัวเธอเอง ในกิ่งก้านความเป็นไปได้อื่นอย่างนั้นเหรอ?"
"ฉันก็คิดแบบนั้น งั้นก็... รอให้ Vera แก่เฒ่า และใช้ชีวิตอันแสนสุขของตัวเองจนจบสิ้น หลังจากนั้นฉันค่อยจับตัว Sachi กลับไปที่จักรวรรดิ Andromeda ละกัน"
Sachi ผ่านการดัดแปลงเสริมแกร่งมานับไม่ถ้วน รับพันธสัญญาของตัวตนที่ยิ่งใหญ่มามากมาย เขา... เขาทำได้แค่แสร้งทำเป็นแก่ลง และใช้วัยชรามาแสดงบทบาทของวัยเยาว์ เพราะยังไงซะ วัยเยาว์ก็เป็นสิ่งที่ผ่านแล้วผ่านเลยไปอยู่แล้ว
"คำตอบของนายทำให้ความกลุ้มใจของฉันลดน้อยลงไปได้ส่วนหนึ่ง"
หลังจากเงียบไปนาน Ike ก็พูดต่อ: "การลงมือครั้งนี้ ทำให้เกิดเสียงสะท้อนของกาลเวลาเพิ่มมากขึ้น บางทีในจักรวาลอาจจะมี 'ตัวฉัน' เพิ่มขึ้นมาอีกคน ฉันต้องดวลกับเขา แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว"
"อืม"
หลังจากทั้งสองชนแก้วกันแล้ว เจ้าหญิงก็ดื่มอึกสุดท้ายจนหมด ปิดประตูแล้วเดินจากไป
Ike เดินเล่นท่ามกลางแสงจันทร์เต็มดวงและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขามองลงไปยัง Delphi จากบนเนินเขา ทันใดนั้น เขาก็ถอดแว่นตาออกและเริ่มเช็ดน้ำตาของตัวเอง:
"ฉันรักพวกเธอนะ ฉันรักพวกเธอทุกคนเลย!"
เสียงสะท้อนของกาลเวลานั้น ได้เปล่งออกมาด้วยเสียงที่ดังที่สุด มันดังก้องไปทั่วห้วงกาลเวลา ทั้งจักรวาลและนิรันดร์กาลต่างก็ได้ยินคำประกาศของเขา
แต่ที่นี่คือ Delphi ไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ธรรมดา เสียงตะโกนของเขาถูกสายลมยามค่ำคืนพัดพาไป แล้วเลือนหายไปในแสงไฟแห่งความสุข และรุ่งอรุณแห่งความเยาว์วัยของมนุษยชาติในชั่วพริบตา
...อสูรที่ร่ำร้องเรียกหารัก ณ ใจกลางของโลก... การที่กำหนดฉากของเรื่องไว้ที่ Delphi แน่นอนว่าเพื่อกู้คืนชื่อเรื่องของเล่มจบนี้ยังไงล่ะ! ทุกวันคือวันเฉลิมฉลอง ทุกวันคือวันเทศกาล สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหล่าคนหนุ่มสาวที่ไม่ได้เยาว์วัยอีกต่อไปนั้น เป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุดเท่านั้นเอง Ike กำลังนั่งดื่มน้ำแอปเปิลอยู่ตามลำพังในคฤหาสน์ของตน จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูของเจ้าหญิง Andro-Basilisks ดังขึ้น Tal พ่อบ้านวิญญาณร้ายประจำบ้าน หวนนึกถึงความทรงจำคราวที่แล้วที่ฟันหน้า... หรือก็คือประตูห้องของตัวเองถูกเตะเปิดออก สุดท้ายแล้ว ระหว่าง "ฉันอยากอยู่คนเดียว อย่าให้ใครเข้ามา" กับ "ต้องเจ็บฟันหน้าอีกครั้ง" แล้ว มันจึงตัดสินใจเลือกอย่างแรก โชคดีที่ครั้งนี้ Ike ไม่ได้ตำหนิมัน เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึม... ซึ่งเป็นชิ้นส่วนแห่งกาลเวลานั้น... รินน้ำแอปเปิลให้เจ้าหญิงหนึ่งแก้ว "เธอวางแผนจะทำยังไง?" การที่ Ike เป็นฝ่ายใส่ใจคนอื่นก่อน ถือเป็นเรื่องที่แปลกมาก "ฉันเคยเอาดวงตาของ Sachi ไป ต่อให้ใส่คู่ใหม่เข้าไป หรือต่อให้ย้อนเวลากลับไป... ฉันก็ไม่มีทางรักใครคนอื่นได้อีกแล้ว" เจ้าหญิงแกว่งแก้วในมือเบา ๆ "ในเศษเสี้ยวเวลาที่นับไม่ถ้วน ไม่มีตอนจบที่เป็นของฉันสักหน่อยเลยเหรอ?" "เธอคิดจะแย่งชิงความสุขจากตัวเธอเอง ในกิ่งก้านความเป็นไปได้อื่นอย่างนั้นเหรอ?" "ฉันก็คิดแบบนั้น งั้นก็... รอให้ Vera แก่เฒ่า และใช้ชีวิตอันแสนสุขของตัวเองจนจบสิ้น หลังจากนั้นฉันค่อยจับตัว Sachi กลับไปที่จักรวรรดิ Andromeda ละกัน" Sachi ผ่านการดัดแปลงเสริมแกร่งมานับไม่ถ้วน รับพันธสัญญาของตัวตนที่ยิ่งใหญ่มามากมาย เขา... เขาทำได้แค่แสร้งทำเป็นแก่ลง และใช้วัยชรามาแสดงบทบาทของวัยเยาว์ เพราะยังไงซะ วัยเยาว์ก็เป็นสิ่งที่ผ่านแล้วผ่านเลยไปอยู่แล้ว "คำตอบของนายทำให้ความกลุ้มใจของฉันลดน้อยลงไปได้ส่วนหนึ่ง" หลังจากเงียบไปนาน Ike ก็พูดต่อ: "การลงมือครั้งนี้ ทำให้เกิดเสียงสะท้อนของกาลเวลาเพิ่มมากขึ้น บางทีในจักรวาลอาจจะมี 'ตัวฉัน' เพิ่มขึ้นมาอีกคน ฉันต้องดวลกับเขา แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว" "อืม" หลังจากทั้งสองชนแก้วกันแล้ว เจ้าหญิงก็ดื่มอึกสุดท้ายจนหมด ปิดประตูแล้วเดินจากไป Ike เดินเล่นท่ามกลางแสงจันทร์เต็มดวงและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขามองลงไปยัง Delphi จากบนเนินเขา ทันใดนั้น เขาก็ถอดแว่นตาออกและเริ่มเช็ดน้ำตาของตัวเอง: "ฉันรักพวกเธอนะ ฉันรักพวกเธอทุกคนเลย!" เสียงสะท้อนของกาลเวลานั้น ได้เปล่งออกมาด้วยเสียงที่ดังที่สุด มันดังก้องไปทั่วห้วงกาลเวลา ทั้งจักรวาลและนิรันดร์กาลต่างก็ได้ยินคำประกาศของเขา แต่ที่นี่คือ Delphi ไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ธรรมดา เสียงตะโกนของเขาถูกสายลมยามค่ำคืนพัดพาไป แล้วเลือนหายไปในแสงไฟแห่งความสุข และรุ่งอรุณแห่งความเยาว์วัยของมนุษยชาติในชั่วพริบตา
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1212_TH.txt- JSON Pointer
/
