Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

เสียงสะท้อนจากหอยสังข์ (II)

world_document121395

Localized evidence

Text fields

2 fields
"เธอรู้อยู่แล้วว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้..."
เด็กสาวที่สวมแว่นตาออกตามหาเด็กชายร่างเล็กคนนั้น ส่วนเด็กคนอื่นที่มีแววตาเป็นห่วงก็หลีกทางให้กับเธอ
ตรงปลายทาง เด็กหนุ่มรูปหล่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่กองสุมด้วยข้าวของหนัก ๆ ผิวสีเข้มของเขาทำให้ใบหน้าดูคมชัดยิ่งขึ้น ริมฝีปากม่วงอมแดง และเปลวไฟที่ลุกโชน ทำให้ดูเหมือนกับว่ามีลมกำลังพัดผ้าคลุมหน้าอันพรั่นพรึงอยู่
ตามตัวของเด็กหนุ่มไม่มีบาดแผล มือของเขาวางตกอย่างอ่อนแรง น่าจะวางห้อยอยู่อย่างนั้นมานานแล้ว แถมยังดูแข็งทื่อคล้ายกับรูปปั้น
ดาบที่เขาเคยภาคภูมิใจวางตกอยู่ตรงนั้น
ไม่มีใครสักคนเก็บขึ้นมาเลย
"รู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนั้น"
เด็กชายหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมา ดาบเล่มนั้นแข็งมาก จริง ๆ ตอนกวัดแกว่งดาบเล่มนั้น มันก็งอและมีรอยบิ่นมากมายอยู่ก่อนแล้ว
เขาไม่ได้ดูแลดาบให้ดี ทว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ เขาจึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าดาบเล่มนี้จำเป็นต้องได้รับการดูแล
แน่นอนว่าเขาย่อมระแวงมากขึ้น นอนน้อยและหลับไม่เต็มอิ่ม หงุดหงิดโมโหง่าย กลัวว่าหากตัวเองเผยจุดอ่อนเหมือนกับพวกผู้ใหญ่ ก็ยิ่งทำให้ตัวเองเผยจุดอ่อนมากขึ้น และแน่นอนว่าจุดจบก็จะเป็นแบบนี้
จริง ๆ ปัญหาส่วนใหญ่... จำเป็นต้องใช้ความอดทนที่มากขึ้น

"เธอเห็นเหตุการณ์นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ตั้งแต่ตอนที่เขาขอหอยสังข์จากฉันน่ะ"
"ขอหอยสังข์เหรอ?"
"หอยสังข์อะไร? หอยสังข์นั่นไม่ได้มีค่าอะไรเลย มันก็แค่ของเล่นที่พวกเราเก็บได้จากชายหาด เขาต้องเลือกว่าจะทิ้งหอยสังข์ หรือทิ้งดาบพัง ๆ เล่มนั้น มือนึงถือหอยสังข์ อีกมือนึงถือดาบ รังแต่จะทำให้กวัดแกว่งดาบได้ช้าลงเท่านั้น"

เจ้าของมือคู่หนึ่งได้ถือหอยสังข์อยู่ พร้อมกับเดินออกมาจากกลุ่มเด็กหนุ่มสาว จากนั้นก็ยื่นหอยสังข์ให้กับเด็กชาย
เด็กชายมองไปยังหอยสังข์ และเห็นรอยแดงซึ่งเกิดจากการใช้เชือกฟางหยาบ ๆ มัดไว้จนแน่นอยู่ตรงกลางฝ่ามือ
"แล้วทีนี้เธอจะทำยังไงล่ะ?" เด็กสาวที่สวมแว่นถามเขา
เขารับหอยสังข์มา และเป่ามันเหมือนกับนิทานในหนังสือภาพ แต่หากไม่ได้ทำการปรับแต่งมัน ลมที่เป่าออกมาจากหอยสังข์ก็จะมีเสียงดังพรูด พรูด ซึ่งมันน่าขำอย่างมาก
จากนั้นเขาก็เอามาแนบกับหูเพื่อฟังเสียงคลื่นทะเลที่ดังออกมาจากในหอยสังข์
"เราจะสร้างเมืองของเราที่นี่ เราจะสร้างสรวงสวรรค์ของเหล่าเด็กหนุ่มสาวขึ้นมา หลังจากนี้หอยสังข์จะไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่งทั้งนั้น ทุกคนจะได้ผลัดกันถือ ได้พูดในสิ่งที่ต้องการ ได้แสดงความเห็นในสิ่งที่อยากทำ"
"แต่ยังไงเราก็ต้องเติบโตขึ้น และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่เราไม่ต้องการอยู่ดี"
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เพราะตราบใดที่ยังมีโลกอยู่ ย่อมมีวันพรุ่งนี้ และย่อมมีเด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่อยู่เสมอ ถ้าพวกเขาไม่ชอบเราที่ได้กลายเป็นผู้ใหญ่ ก็ควรทำลายโลกของพวกเราด้วยน้ำมือของตัวเอง"
เด็กชายที่ดูธรรมดา ๆ เด็กชายที่ตัวเล็กเตี้ย เด็กชายที่ฉลาดปราดเปรื่อง
เขาโยนดาบงอ ๆ ลงไปในทะเล
เขาวางหอยสังข์ไว้ตรงกลางกลุ่มเด็ก ๆ
"เธอรู้อยู่แล้วว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้..."
เด็กสาวที่สวมแว่นตาออกตามหาเด็กชายร่างเล็กคนนั้น ส่วนเด็กคนอื่นที่มีแววตาเป็นห่วงก็หลีกทางให้กับเธอ
ตรงปลายทาง เด็กหนุ่มรูปหล่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่กองสุมด้วยข้าวของหนัก ๆ ผิวสีเข้มของเขาทำให้ใบหน้าดูคมชัดยิ่งขึ้น ริมฝีปากม่วงอมแดง และเปลวไฟที่ลุกโชน ทำให้ดูเหมือนกับว่ามีลมกำลังพัดผ้าคลุมหน้าอันพรั่นพรึงอยู่
ตามตัวของเด็กหนุ่มไม่มีบาดแผล มือของเขาวางตกอย่างอ่อนแรง น่าจะวางห้อยอยู่อย่างนั้นมานานแล้ว แถมยังดูแข็งทื่อคล้ายกับรูปปั้น
ดาบที่เขาเคยภาคภูมิใจวางตกอยู่ตรงนั้น
ไม่มีใครสักคนเก็บขึ้นมาเลย
"รู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนั้น"
เด็กชายหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมา ดาบเล่มนั้นแข็งมาก จริง ๆ ตอนกวัดแกว่งดาบเล่มนั้น มันก็งอและมีรอยบิ่นมากมายอยู่ก่อนแล้ว
เขาไม่ได้ดูแลดาบให้ดี ทว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ เขาจึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าดาบเล่มนี้จำเป็นต้องได้รับการดูแล
แน่นอนว่าเขาย่อมระแวงมากขึ้น นอนน้อยและหลับไม่เต็มอิ่ม หงุดหงิดโมโหง่าย กลัวว่าหากตัวเองเผยจุดอ่อนเหมือนกับพวกผู้ใหญ่ ก็ยิ่งทำให้ตัวเองเผยจุดอ่อนมากขึ้น และแน่นอนว่าจุดจบก็จะเป็นแบบนี้
จริง ๆ ปัญหาส่วนใหญ่... จำเป็นต้องใช้ความอดทนที่มากขึ้น

"เธอเห็นเหตุการณ์นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ตั้งแต่ตอนที่เขาขอหอยสังข์จากฉันน่ะ"
"ขอหอยสังข์เหรอ?"
"หอยสังข์อะไร? หอยสังข์นั่นไม่ได้มีค่าอะไรเลย มันก็แค่ของเล่นที่พวกเราเก็บได้จากชายหาด เขาต้องเลือกว่าจะทิ้งหอยสังข์ หรือทิ้งดาบพัง ๆ เล่มนั้น มือนึงถือหอยสังข์ อีกมือนึงถือดาบ รังแต่จะทำให้กวัดแกว่งดาบได้ช้าลงเท่านั้น"

เจ้าของมือคู่หนึ่งได้ถือหอยสังข์อยู่ พร้อมกับเดินออกมาจากกลุ่มเด็กหนุ่มสาว จากนั้นก็ยื่นหอยสังข์ให้กับเด็กชาย
เด็กชายมองไปยังหอยสังข์ และเห็นรอยแดงซึ่งเกิดจากการใช้เชือกฟางหยาบ ๆ มัดไว้จนแน่นอยู่ตรงกลางฝ่ามือ
"แล้วทีนี้เธอจะทำยังไงล่ะ?" เด็กสาวที่สวมแว่นถามเขา
เขารับหอยสังข์มา และเป่ามันเหมือนกับนิทานในหนังสือภาพ แต่หากไม่ได้ทำการปรับแต่งมัน ลมที่เป่าออกมาจากหอยสังข์ก็จะมีเสียงดังพรูด พรูด ซึ่งมันน่าขำอย่างมาก
จากนั้นเขาก็เอามาแนบกับหูเพื่อฟังเสียงคลื่นทะเลที่ดังออกมาจากในหอยสังข์
"เราจะสร้างเมืองของเราที่นี่ เราจะสร้างสรวงสวรรค์ของเหล่าเด็กหนุ่มสาวขึ้นมา หลังจากนี้หอยสังข์จะไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่งทั้งนั้น ทุกคนจะได้ผลัดกันถือ ได้พูดในสิ่งที่ต้องการ ได้แสดงความเห็นในสิ่งที่อยากทำ"
"แต่ยังไงเราก็ต้องเติบโตขึ้น และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่เราไม่ต้องการอยู่ดี"
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เพราะตราบใดที่ยังมีโลกอยู่ ย่อมมีวันพรุ่งนี้ และย่อมมีเด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่อยู่เสมอ ถ้าพวกเขาไม่ชอบเราที่ได้กลายเป็นผู้ใหญ่ ก็ควรทำลายโลกของพวกเราด้วยน้ำมือของตัวเอง"
เด็กชายที่ดูธรรมดา ๆ เด็กชายที่ตัวเล็กเตี้ย เด็กชายที่ฉลาดปราดเปรื่อง
เขาโยนดาบงอ ๆ ลงไปในทะเล
เขาวางหอยสังข์ไว้ตรงกลางกลุ่มเด็ก ๆ

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book1123_TH.txt
JSON Pointer
/
เสียงสะท้อนจากหอยสังข์ (II)
เสียงสะท้อนจากหอยสังข์ (II)

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1403381967

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1081
id
121395
splitType
DOCUMENT_SPLIT_TYPE_BY_LINE
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201123
]