ContentReadable 200920
แสงแดดที่ส่องแยงตาปลุกให้ Perroux ตื่น เขาลืมตาขึ้น และใช้มือขยี้ตาตามสัญชาตญาณ...
แขนและขากลับมาแล้ว มันไม่ใช่อุ้งเท้าแมวปุกปุยอีกต่อไปแล้ว
เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันนะ? Perroux พยายามนึกย้อนกลับไป
...ตอนนั้น แมวขาวดำ Perroux หันหัวรถม้ามุ่งหน้ากลับไปด้วยเสียงดัง "ตึกตัก ตึกตัก"
ตอนนี้นาฬิกายังไม่ตีบอกเวลาเที่ยงคืน
ก่อนที่รถม้าคันอื่นจะกลับมา Perroux ก็ได้กระโดดลงจากรถม้า แล้วย่องกลับบ้านไปเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นราวกับแมวธรรมดาตัวนึง...
ถ้างั้นตอนนี้...? แย่แล้ว! พระอาทิตย์ขึ้นสูงโด่งขนาดนี้แล้ว ถึงเวลาเข้างานของ Perroux ตั้งนานแล้วนี่นา!
Perroux ดีดตัวลุกจากเตียง สวมเครื่องแบบ แล้วกลับไปเป็นคนเฝ้าประตูใหม่อีกครั้ง
ประตูใหญ่ของบ้านนายท่านปิดสนิท มีป้ายเขียนไว้ว่า "ไม่รับแขก" ตั้งอยู่
"พอแมวหายไป นายท่านก็ตรอมใจจนล้มป่วยหนักน่ะ..."
"แมวที่สวยขนาดนั้น ขนาดฉันเห็นแล้วยังชอบเลย จะโดนพวกหัวขโมยเล็งไว้ก็ไม่แปลกหรอก..."
"น่าสงสารจัง จะมีใครดีกับมันเหมือนกับนายท่านอีกมั้ยนะ?"
พวกคนรับใช้นายท่านกระซิบกระซาบคุยกัน
ดูท่าทางวันนี้คงไม่ต้องให้คนเฝ้าประตูมาทำงานแล้วล่ะ นาน ๆ ที Perroux จะได้หยุด แต่เขากลับกังวลใจมาก
ไปไหนน่ะเหรอ? ก็ไปสำนักงานแมวเหมียวไงล่ะ
คืนนั้น และหลายคืนต่อมา Perroux กลับไปยังที่จอดรถม้าขนขยะ แล้วตรวจดูเงารถใต้ไฟถนนทีละคัน ทว่ากลับไม่มีปากท่อดำมืดนั้นอีกแล้ว
รองเท้าบูตกับหน้ากากก็หายไปด้วย
ราวกับว่าเวทมนตร์ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และ Perroux ก็ไม่เคยพบเจอแมวที่พูดได้มาก่อนเช่นกัน
บางทีอาจเป็นเพราะลูกพี่แมวลายเสือจากไปแล้ว สำนักงานแมวเหมียวจึงปิดตัวลงตามไปด้วยก็เป็นได้...
นายท่านล้มป่วยมาสามเดือน แต่แล้วเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน จู่ ๆ เขาก็หายดีอย่างกะทันหัน
เสียงฮัมเพลงของนายท่านดังมาจากในห้องนอน เพลงนั้นฟังดูสดใสและมีชีวิตชีวามาก ซึ่งเป็นเพลงแบบที่คนหนุ่มสาวในงานเต้นรำชอบร้องเวลาขอคู่เต้นกัน
"Perroux มานี่สิ" นายท่านกวักมือเรียก Perroux
"ตึกตัก... ตึกตัก..." Perroux ใจเต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้ง คงไม่ใช่ว่า...?
"ชุดพิธีการชุดนี้ฉันใส่จนเก่าแล้ว นายเอาไปทิ้งที แล้วซื้อชุดใหม่มาให้ฉัน เอาแบบที่... ทันสมัยหน่อยล่ะ" นายท่านพูดอย่างอ่อนโยน
"โอ้..." Perroux โล่งใจ และหอบชุดพิธีการตัวเก่าออกจากห้องไป
"แต่นายท่านเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง?" Perroux และบรรดาคนรับใช้ต่างคิดอยู่ในใจลึก ๆ
กระดาษจดหมายแผ่นหนึ่งร่วงลงมาจากในกระเป๋าเสื้อชุดเก่า
หลังจากที่แมวลายเสือจากไปแล้ว นี่เป็นจดหมายที่เหล่าแมวเหมียวเขียนให้นายท่าน โดยจงใจใช้น้ำเสียงของแมวขนยาว เพื่อรายงานว่าสุขสบายดี:
"คุณพ่อคะ หนูสบายดี หนูแนบปลาแห้งกับหนูตากแห้งมาให้พ่อกินด้วยนะ"
"แล้วก็ มาดาม Von Frigga ที่มาสู่ขอก็มีตัวตนอยู่จริง แต่ใจเธออยู่กับคุณพ่อ คุณพ่อเองก็ควรจะหาคู่ชีวิตสักคนได้แล้วนะ"
แขนและขากลับมาแล้ว มันไม่ใช่อุ้งเท้าแมวปุกปุยอีกต่อไปแล้ว
เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันนะ? Perroux พยายามนึกย้อนกลับไป
...ตอนนั้น แมวขาวดำ Perroux หันหัวรถม้ามุ่งหน้ากลับไปด้วยเสียงดัง "ตึกตัก ตึกตัก"
ตอนนี้นาฬิกายังไม่ตีบอกเวลาเที่ยงคืน
ก่อนที่รถม้าคันอื่นจะกลับมา Perroux ก็ได้กระโดดลงจากรถม้า แล้วย่องกลับบ้านไปเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นราวกับแมวธรรมดาตัวนึง...
ถ้างั้นตอนนี้...? แย่แล้ว! พระอาทิตย์ขึ้นสูงโด่งขนาดนี้แล้ว ถึงเวลาเข้างานของ Perroux ตั้งนานแล้วนี่นา!
Perroux ดีดตัวลุกจากเตียง สวมเครื่องแบบ แล้วกลับไปเป็นคนเฝ้าประตูใหม่อีกครั้ง
ประตูใหญ่ของบ้านนายท่านปิดสนิท มีป้ายเขียนไว้ว่า "ไม่รับแขก" ตั้งอยู่
"พอแมวหายไป นายท่านก็ตรอมใจจนล้มป่วยหนักน่ะ..."
"แมวที่สวยขนาดนั้น ขนาดฉันเห็นแล้วยังชอบเลย จะโดนพวกหัวขโมยเล็งไว้ก็ไม่แปลกหรอก..."
"น่าสงสารจัง จะมีใครดีกับมันเหมือนกับนายท่านอีกมั้ยนะ?"
พวกคนรับใช้นายท่านกระซิบกระซาบคุยกัน
ดูท่าทางวันนี้คงไม่ต้องให้คนเฝ้าประตูมาทำงานแล้วล่ะ นาน ๆ ที Perroux จะได้หยุด แต่เขากลับกังวลใจมาก
ไปไหนน่ะเหรอ? ก็ไปสำนักงานแมวเหมียวไงล่ะ
คืนนั้น และหลายคืนต่อมา Perroux กลับไปยังที่จอดรถม้าขนขยะ แล้วตรวจดูเงารถใต้ไฟถนนทีละคัน ทว่ากลับไม่มีปากท่อดำมืดนั้นอีกแล้ว
รองเท้าบูตกับหน้ากากก็หายไปด้วย
ราวกับว่าเวทมนตร์ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และ Perroux ก็ไม่เคยพบเจอแมวที่พูดได้มาก่อนเช่นกัน
บางทีอาจเป็นเพราะลูกพี่แมวลายเสือจากไปแล้ว สำนักงานแมวเหมียวจึงปิดตัวลงตามไปด้วยก็เป็นได้...
นายท่านล้มป่วยมาสามเดือน แต่แล้วเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน จู่ ๆ เขาก็หายดีอย่างกะทันหัน
เสียงฮัมเพลงของนายท่านดังมาจากในห้องนอน เพลงนั้นฟังดูสดใสและมีชีวิตชีวามาก ซึ่งเป็นเพลงแบบที่คนหนุ่มสาวในงานเต้นรำชอบร้องเวลาขอคู่เต้นกัน
"Perroux มานี่สิ" นายท่านกวักมือเรียก Perroux
"ตึกตัก... ตึกตัก..." Perroux ใจเต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้ง คงไม่ใช่ว่า...?
"ชุดพิธีการชุดนี้ฉันใส่จนเก่าแล้ว นายเอาไปทิ้งที แล้วซื้อชุดใหม่มาให้ฉัน เอาแบบที่... ทันสมัยหน่อยล่ะ" นายท่านพูดอย่างอ่อนโยน
"โอ้..." Perroux โล่งใจ และหอบชุดพิธีการตัวเก่าออกจากห้องไป
"แต่นายท่านเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง?" Perroux และบรรดาคนรับใช้ต่างคิดอยู่ในใจลึก ๆ
กระดาษจดหมายแผ่นหนึ่งร่วงลงมาจากในกระเป๋าเสื้อชุดเก่า
หลังจากที่แมวลายเสือจากไปแล้ว นี่เป็นจดหมายที่เหล่าแมวเหมียวเขียนให้นายท่าน โดยจงใจใช้น้ำเสียงของแมวขนยาว เพื่อรายงานว่าสุขสบายดี:
"คุณพ่อคะ หนูสบายดี หนูแนบปลาแห้งกับหนูตากแห้งมาให้พ่อกินด้วยนะ"
"แล้วก็ มาดาม Von Frigga ที่มาสู่ขอก็มีตัวตนอยู่จริง แต่ใจเธออยู่กับคุณพ่อ คุณพ่อเองก็ควรจะหาคู่ชีวิตสักคนได้แล้วนะ"
แสงแดดที่ส่องแยงตาปลุกให้ Perroux ตื่น เขาลืมตาขึ้น และใช้มือขยี้ตาตามสัญชาตญาณ... แขนและขากลับมาแล้ว มันไม่ใช่อุ้งเท้าแมวปุกปุยอีกต่อไปแล้ว เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันนะ? Perroux พยายามนึกย้อนกลับไป ...ตอนนั้น แมวขาวดำ Perroux หันหัวรถม้ามุ่งหน้ากลับไปด้วยเสียงดัง "ตึกตัก ตึกตัก" ตอนนี้นาฬิกายังไม่ตีบอกเวลาเที่ยงคืน ก่อนที่รถม้าคันอื่นจะกลับมา Perroux ก็ได้กระโดดลงจากรถม้า แล้วย่องกลับบ้านไปเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นราวกับแมวธรรมดาตัวนึง... ถ้างั้นตอนนี้...? แย่แล้ว! พระอาทิตย์ขึ้นสูงโด่งขนาดนี้แล้ว ถึงเวลาเข้างานของ Perroux ตั้งนานแล้วนี่นา! Perroux ดีดตัวลุกจากเตียง สวมเครื่องแบบ แล้วกลับไปเป็นคนเฝ้าประตูใหม่อีกครั้ง ประตูใหญ่ของบ้านนายท่านปิดสนิท มีป้ายเขียนไว้ว่า "ไม่รับแขก" ตั้งอยู่ "พอแมวหายไป นายท่านก็ตรอมใจจนล้มป่วยหนักน่ะ..." "แมวที่สวยขนาดนั้น ขนาดฉันเห็นแล้วยังชอบเลย จะโดนพวกหัวขโมยเล็งไว้ก็ไม่แปลกหรอก..." "น่าสงสารจัง จะมีใครดีกับมันเหมือนกับนายท่านอีกมั้ยนะ?" พวกคนรับใช้นายท่านกระซิบกระซาบคุยกัน ดูท่าทางวันนี้คงไม่ต้องให้คนเฝ้าประตูมาทำงานแล้วล่ะ นาน ๆ ที Perroux จะได้หยุด แต่เขากลับกังวลใจมาก ไปไหนน่ะเหรอ? ก็ไปสำนักงานแมวเหมียวไงล่ะ คืนนั้น และหลายคืนต่อมา Perroux กลับไปยังที่จอดรถม้าขนขยะ แล้วตรวจดูเงารถใต้ไฟถนนทีละคัน ทว่ากลับไม่มีปากท่อดำมืดนั้นอีกแล้ว รองเท้าบูตกับหน้ากากก็หายไปด้วย ราวกับว่าเวทมนตร์ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และ Perroux ก็ไม่เคยพบเจอแมวที่พูดได้มาก่อนเช่นกัน บางทีอาจเป็นเพราะลูกพี่แมวลายเสือจากไปแล้ว สำนักงานแมวเหมียวจึงปิดตัวลงตามไปด้วยก็เป็นได้... นายท่านล้มป่วยมาสามเดือน แต่แล้วเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน จู่ ๆ เขาก็หายดีอย่างกะทันหัน เสียงฮัมเพลงของนายท่านดังมาจากในห้องนอน เพลงนั้นฟังดูสดใสและมีชีวิตชีวามาก ซึ่งเป็นเพลงแบบที่คนหนุ่มสาวในงานเต้นรำชอบร้องเวลาขอคู่เต้นกัน "Perroux มานี่สิ" นายท่านกวักมือเรียก Perroux "ตึกตัก... ตึกตัก..." Perroux ใจเต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้ง คงไม่ใช่ว่า...? "ชุดพิธีการชุดนี้ฉันใส่จนเก่าแล้ว นายเอาไปทิ้งที แล้วซื้อชุดใหม่มาให้ฉัน เอาแบบที่... ทันสมัยหน่อยล่ะ" นายท่านพูดอย่างอ่อนโยน "โอ้..." Perroux โล่งใจ และหอบชุดพิธีการตัวเก่าออกจากห้องไป "แต่นายท่านเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง?" Perroux และบรรดาคนรับใช้ต่างคิดอยู่ในใจลึก ๆ กระดาษจดหมายแผ่นหนึ่งร่วงลงมาจากในกระเป๋าเสื้อชุดเก่า หลังจากที่แมวลายเสือจากไปแล้ว นี่เป็นจดหมายที่เหล่าแมวเหมียวเขียนให้นายท่าน โดยจงใจใช้น้ำเสียงของแมวขนยาว เพื่อรายงานว่าสุขสบายดี: "คุณพ่อคะ หนูสบายดี หนูแนบปลาแห้งกับหนูตากแห้งมาให้พ่อกินด้วยนะ" "แล้วก็ มาดาม Von Frigga ที่มาสู่ขอก็มีตัวตนอยู่จริง แต่ใจเธออยู่กับคุณพ่อ คุณพ่อเองก็ควรจะหาคู่ชีวิตสักคนได้แล้วนะ"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book920_TH.txt- JSON Pointer
/
