ContentReadable 200916
"ความช่วยเหลือจากฉันงั้นเหรอ?" ดวงตาของ Perroux เบิกกว้างกว่าเดิม
แมวลายเสือพยักหน้าอย่างจริงจัง "และยังต้องเป็นคุณ Perroux เท่านั้นด้วย"
"ในบ้านของนายท่านที่คุณ Perroux รับใช้อยู่ มีแมวขนยาวอยู่ตัวหนึ่งใช่มั้ย?"
"อ๋อ เจ้าแมวขนยาวสีขาวโพลนตัวนั้นน่ะเหรอ!"
Perroux รู้ดีว่าแมวตัวนั้นเป็นแก้วตาดวงใจที่นายท่านหวงแหน มันมีดวงตาสีเขียวเข้มที่คล้ายกับเจ้าหญิงในยุคโบราณ มันมักจะปรายตามองผู้คน และชอบใช้ลิ้นสีชมพูของมันทำความสะอาดขนของตัวเองอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่หัวจรดหางเสมอ ราวกับนกกระสาที่กำลังล้างขนในทะเลสาบ
ไม่ว่าจะกินข้าว นอนหลับ หรือออกไปนอกบ้าน นายท่านก็จะพาเจ้าแมวขนยาวติดตัวไปด้วย
"ฉันน่ะ ตั้งใจจะแต่งงานกับแมวขนยาวน่ะ เราปรึกษากันเรียบร้อยแล้วด้วย!"
"อ๋อ แต่งงานเหรอ... อะไรนะ? ตะ...แต่งงาน?"
จู่ ๆ Perroux ก็พูดติดอ่างยิ่งกว่าแมวฟืนซะอีก "ละ... แล้วพวกเธอจะใช้ชีวิตกันยังไงล่ะ? แมวอย่างแมวขนยาวน่ะใช้ชีวิตเร่ร่อนไม่ได้หรอกนะ!"
"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง หลังแต่งงานเราจะย้ายไปอยู่ที่ศาลเจ้าในประเทศอันไกลโพ้น ได้ยินว่าที่นั่นเป็นศาลเจ้าของแมว ผู้คนจะบูชาแมวเหมือนบูชาเทพเจ้า และไม่ต้องกังวลเรื่องกินดื่ม..."
"ตะ...แต่ว่า ทำแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะ? นายท่านไม่ยอมให้แมวขนยาวจากไปหรอกนะ..." Perroux พูดตะกุกตะกักต่อ
"เพราะงั้น พวกเราถึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ Perroux ไงล่ะ"
แมวลายเสือกระโดดขึ้นไปบนตู้ ดวงตาสีทองของมันจ้องมอง Perroux
"แต่ฉันไม่ใช่คุณอะไรนั่นหรอก ฉันเป็นแค่คนเฝ้าประตูตัวเล็ก ๆ เท่านั้นเอง"
Perroux โบกมือปฏิเสธรัว ๆ
"ถ้าเกิดถูกนายท่านจับได้ นอกจากฉันจะตกงานแล้ว ยังต้องถูกจับขึ้นศาลด้วย..."
"ไม่ใช่ ๆ คุณ Perroux เข้าใจผิดแล้ว!"
แมวลายเสือคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย หนวดแมวที่ข้างปากสั่นไหวเบา ๆ เหมือนกำลังยิ้มน้อย ๆ
"ไม่ใช่ว่าจะให้คุณ Perroux ไปขโมยซะหน่อย แมวเป็นสัตว์ที่มีเวทมนตร์ พวกเรา... มีวิธีอื่นอยู่น่ะ..."
พูดจบ แมวลายเสือก็ผิวปาก
แมวแขนลายและแมวสามสีที่อยู่ด้านข้างสองฝั่ง หยิบรองเท้าบูตกับหน้ากากออกมาคนละชิ้น ราวกับเล่นมายากลบางอย่าง
"นี่คือรองเท้าบูตวิเศษ และหน้ากากวิเศษของแมว"
"หงาว! ลองดูสิ!"
Perroux รับของล้ำค่าทั้งสองอย่างเสียไม่ได้
เดี๋ยวนะ รองเท้าบูตคู่นี้ ถึงจะดูเล็ก แต่พอสวมไว้ที่เท้าของ Perroux ก็ดูสบายและดูดีขึ้นมาในทันตา
เวลาเดินก็เบาสบายราวกับกำลังเดินเขย่งบนปลายเท้า...
Perroux สวมหน้ากาก คิดจะเปิดปากเอ่ย แต่กลับมีเสียงสั่นเครือยาวที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังออกมา ฟังยังไงก็ไม่เหมือนเสียงของตัวเขาเองเลย
"นี่ก็คือเวทมนตร์ของแมว" แมวลายเสือพูดอย่างดีใจ "ขอแค่สวมใส่สองสิ่งนี้ ใครหน้าไหนก็ดูไม่ออกว่าเป็นคุณ Perroux แล้วล่ะ"
"คุณ Perroux แค่กลับบ้านไปนอนหลับให้สบายสักคืนก็พอ"
"รออีกสามวัน คุณก็แค่พานายท่านและแมวขนยาวมาที่สำนักงานแมวเหมียวตามที่เราบอกก็พอ สามวันหลังจากนี้นะ!
"จำไว้ให้ดี ๆ ล่ะ!"
แมวลายเสือพยักหน้าอย่างจริงจัง "และยังต้องเป็นคุณ Perroux เท่านั้นด้วย"
"ในบ้านของนายท่านที่คุณ Perroux รับใช้อยู่ มีแมวขนยาวอยู่ตัวหนึ่งใช่มั้ย?"
"อ๋อ เจ้าแมวขนยาวสีขาวโพลนตัวนั้นน่ะเหรอ!"
Perroux รู้ดีว่าแมวตัวนั้นเป็นแก้วตาดวงใจที่นายท่านหวงแหน มันมีดวงตาสีเขียวเข้มที่คล้ายกับเจ้าหญิงในยุคโบราณ มันมักจะปรายตามองผู้คน และชอบใช้ลิ้นสีชมพูของมันทำความสะอาดขนของตัวเองอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่หัวจรดหางเสมอ ราวกับนกกระสาที่กำลังล้างขนในทะเลสาบ
ไม่ว่าจะกินข้าว นอนหลับ หรือออกไปนอกบ้าน นายท่านก็จะพาเจ้าแมวขนยาวติดตัวไปด้วย
"ฉันน่ะ ตั้งใจจะแต่งงานกับแมวขนยาวน่ะ เราปรึกษากันเรียบร้อยแล้วด้วย!"
"อ๋อ แต่งงานเหรอ... อะไรนะ? ตะ...แต่งงาน?"
จู่ ๆ Perroux ก็พูดติดอ่างยิ่งกว่าแมวฟืนซะอีก "ละ... แล้วพวกเธอจะใช้ชีวิตกันยังไงล่ะ? แมวอย่างแมวขนยาวน่ะใช้ชีวิตเร่ร่อนไม่ได้หรอกนะ!"
"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง หลังแต่งงานเราจะย้ายไปอยู่ที่ศาลเจ้าในประเทศอันไกลโพ้น ได้ยินว่าที่นั่นเป็นศาลเจ้าของแมว ผู้คนจะบูชาแมวเหมือนบูชาเทพเจ้า และไม่ต้องกังวลเรื่องกินดื่ม..."
"ตะ...แต่ว่า ทำแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะ? นายท่านไม่ยอมให้แมวขนยาวจากไปหรอกนะ..." Perroux พูดตะกุกตะกักต่อ
"เพราะงั้น พวกเราถึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ Perroux ไงล่ะ"
แมวลายเสือกระโดดขึ้นไปบนตู้ ดวงตาสีทองของมันจ้องมอง Perroux
"แต่ฉันไม่ใช่คุณอะไรนั่นหรอก ฉันเป็นแค่คนเฝ้าประตูตัวเล็ก ๆ เท่านั้นเอง"
Perroux โบกมือปฏิเสธรัว ๆ
"ถ้าเกิดถูกนายท่านจับได้ นอกจากฉันจะตกงานแล้ว ยังต้องถูกจับขึ้นศาลด้วย..."
"ไม่ใช่ ๆ คุณ Perroux เข้าใจผิดแล้ว!"
แมวลายเสือคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย หนวดแมวที่ข้างปากสั่นไหวเบา ๆ เหมือนกำลังยิ้มน้อย ๆ
"ไม่ใช่ว่าจะให้คุณ Perroux ไปขโมยซะหน่อย แมวเป็นสัตว์ที่มีเวทมนตร์ พวกเรา... มีวิธีอื่นอยู่น่ะ..."
พูดจบ แมวลายเสือก็ผิวปาก
แมวแขนลายและแมวสามสีที่อยู่ด้านข้างสองฝั่ง หยิบรองเท้าบูตกับหน้ากากออกมาคนละชิ้น ราวกับเล่นมายากลบางอย่าง
"นี่คือรองเท้าบูตวิเศษ และหน้ากากวิเศษของแมว"
"หงาว! ลองดูสิ!"
Perroux รับของล้ำค่าทั้งสองอย่างเสียไม่ได้
เดี๋ยวนะ รองเท้าบูตคู่นี้ ถึงจะดูเล็ก แต่พอสวมไว้ที่เท้าของ Perroux ก็ดูสบายและดูดีขึ้นมาในทันตา
เวลาเดินก็เบาสบายราวกับกำลังเดินเขย่งบนปลายเท้า...
Perroux สวมหน้ากาก คิดจะเปิดปากเอ่ย แต่กลับมีเสียงสั่นเครือยาวที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังออกมา ฟังยังไงก็ไม่เหมือนเสียงของตัวเขาเองเลย
"นี่ก็คือเวทมนตร์ของแมว" แมวลายเสือพูดอย่างดีใจ "ขอแค่สวมใส่สองสิ่งนี้ ใครหน้าไหนก็ดูไม่ออกว่าเป็นคุณ Perroux แล้วล่ะ"
"คุณ Perroux แค่กลับบ้านไปนอนหลับให้สบายสักคืนก็พอ"
"รออีกสามวัน คุณก็แค่พานายท่านและแมวขนยาวมาที่สำนักงานแมวเหมียวตามที่เราบอกก็พอ สามวันหลังจากนี้นะ!
"จำไว้ให้ดี ๆ ล่ะ!"
"ความช่วยเหลือจากฉันงั้นเหรอ?" ดวงตาของ Perroux เบิกกว้างกว่าเดิม แมวลายเสือพยักหน้าอย่างจริงจัง "และยังต้องเป็นคุณ Perroux เท่านั้นด้วย" "ในบ้านของนายท่านที่คุณ Perroux รับใช้อยู่ มีแมวขนยาวอยู่ตัวหนึ่งใช่มั้ย?" "อ๋อ เจ้าแมวขนยาวสีขาวโพลนตัวนั้นน่ะเหรอ!" Perroux รู้ดีว่าแมวตัวนั้นเป็นแก้วตาดวงใจที่นายท่านหวงแหน มันมีดวงตาสีเขียวเข้มที่คล้ายกับเจ้าหญิงในยุคโบราณ มันมักจะปรายตามองผู้คน และชอบใช้ลิ้นสีชมพูของมันทำความสะอาดขนของตัวเองอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่หัวจรดหางเสมอ ราวกับนกกระสาที่กำลังล้างขนในทะเลสาบ ไม่ว่าจะกินข้าว นอนหลับ หรือออกไปนอกบ้าน นายท่านก็จะพาเจ้าแมวขนยาวติดตัวไปด้วย "ฉันน่ะ ตั้งใจจะแต่งงานกับแมวขนยาวน่ะ เราปรึกษากันเรียบร้อยแล้วด้วย!" "อ๋อ แต่งงานเหรอ... อะไรนะ? ตะ...แต่งงาน?" จู่ ๆ Perroux ก็พูดติดอ่างยิ่งกว่าแมวฟืนซะอีก "ละ... แล้วพวกเธอจะใช้ชีวิตกันยังไงล่ะ? แมวอย่างแมวขนยาวน่ะใช้ชีวิตเร่ร่อนไม่ได้หรอกนะ!" "เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง หลังแต่งงานเราจะย้ายไปอยู่ที่ศาลเจ้าในประเทศอันไกลโพ้น ได้ยินว่าที่นั่นเป็นศาลเจ้าของแมว ผู้คนจะบูชาแมวเหมือนบูชาเทพเจ้า และไม่ต้องกังวลเรื่องกินดื่ม..." "ตะ...แต่ว่า ทำแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะ? นายท่านไม่ยอมให้แมวขนยาวจากไปหรอกนะ..." Perroux พูดตะกุกตะกักต่อ "เพราะงั้น พวกเราถึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ Perroux ไงล่ะ" แมวลายเสือกระโดดขึ้นไปบนตู้ ดวงตาสีทองของมันจ้องมอง Perroux "แต่ฉันไม่ใช่คุณอะไรนั่นหรอก ฉันเป็นแค่คนเฝ้าประตูตัวเล็ก ๆ เท่านั้นเอง" Perroux โบกมือปฏิเสธรัว ๆ "ถ้าเกิดถูกนายท่านจับได้ นอกจากฉันจะตกงานแล้ว ยังต้องถูกจับขึ้นศาลด้วย..." "ไม่ใช่ ๆ คุณ Perroux เข้าใจผิดแล้ว!" แมวลายเสือคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย หนวดแมวที่ข้างปากสั่นไหวเบา ๆ เหมือนกำลังยิ้มน้อย ๆ "ไม่ใช่ว่าจะให้คุณ Perroux ไปขโมยซะหน่อย แมวเป็นสัตว์ที่มีเวทมนตร์ พวกเรา... มีวิธีอื่นอยู่น่ะ..." พูดจบ แมวลายเสือก็ผิวปาก แมวแขนลายและแมวสามสีที่อยู่ด้านข้างสองฝั่ง หยิบรองเท้าบูตกับหน้ากากออกมาคนละชิ้น ราวกับเล่นมายากลบางอย่าง "นี่คือรองเท้าบูตวิเศษ และหน้ากากวิเศษของแมว" "หงาว! ลองดูสิ!" Perroux รับของล้ำค่าทั้งสองอย่างเสียไม่ได้ เดี๋ยวนะ รองเท้าบูตคู่นี้ ถึงจะดูเล็ก แต่พอสวมไว้ที่เท้าของ Perroux ก็ดูสบายและดูดีขึ้นมาในทันตา เวลาเดินก็เบาสบายราวกับกำลังเดินเขย่งบนปลายเท้า... Perroux สวมหน้ากาก คิดจะเปิดปากเอ่ย แต่กลับมีเสียงสั่นเครือยาวที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังออกมา ฟังยังไงก็ไม่เหมือนเสียงของตัวเขาเองเลย "นี่ก็คือเวทมนตร์ของแมว" แมวลายเสือพูดอย่างดีใจ "ขอแค่สวมใส่สองสิ่งนี้ ใครหน้าไหนก็ดูไม่ออกว่าเป็นคุณ Perroux แล้วล่ะ" "คุณ Perroux แค่กลับบ้านไปนอนหลับให้สบายสักคืนก็พอ" "รออีกสามวัน คุณก็แค่พานายท่านและแมวขนยาวมาที่สำนักงานแมวเหมียวตามที่เราบอกก็พอ สามวันหลังจากนี้นะ! "จำไว้ให้ดี ๆ ล่ะ!"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book916_TH.txt- JSON Pointer
/
