ContentReadable 200801
วันนั้น ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีสมาชิกใหม่เข้ามา เธอเป็นหญิงสาวจากต่างแดนที่งดงามมาก เธอบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงที่สูงศักดิ์ เพราะอาณาจักรของเธอพ่ายแพ้ให้กับเทพแห่งทองคำ เธอที่เป็นบุตรสาวของนักบวชไม่ยอมรับเทพองค์ใหม่ จึงต้องเดินทางรอนแรมมาถึงอาณาจักรนี้ เธอบอกว่าเธอชื่อ Angelica (หมายเหตุ 1) หมายถึง "ผู้เป็นทูตสวรรค์ชั้นฟ้า"
Angelica ที่งดงามบอกว่าตนจะแต่งงานกับอัศวินที่แกร่งกล้าที่สุดในอาณาจักรเท่านั้น Perinheri ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย แต่ Hleobrant กลับหลงเสน่ห์เธอเข้าอย่างจัง Angelica มักจะเดินเล่นแถวทะเล Wells อยู่บ่อย ๆ เธอเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ของโลกภายนอกให้ Hleobrant ฟังที่นั่น ซึ่ง Perinheri ที่เป็นห่วงเพื่อนรักก็มาด้วยเช่นกัน เพราะความระแวงเกิดขึ้นก่อนความอยากรู้ ถึงแม้เขาจะสงสัยในทุกเรื่องที่ Angelica เล่า แต่เขาก็หวังว่าจะได้พบเห็นในสักวันหนึ่ง
หลังจาก Angelica มาอยู่ที่นี่ Hleobrant ก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน เขาสร้างเรื่อง และหาเรื่องต่อสู้กับอัศวินคนอื่น ๆ ไปทั่ว เมื่อชนะการต่อสู้ทั้งหมด ก็จะหันไปหา Angelica เพื่อโอ้อวดความกล้าหาญของตัวเอง แต่ Angelica เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้กับความดีความชอบทั้งหมดของ Hleobrant เท่านั้น... นักวิ่งที่เอาชนะเต่าได้ถือว่าเป็นความดีความชอบด้วยเหรอ?
"Njord ที่อยู่เคียงข้าง Darksprite (หมายเหตุ 2) Alf ที่ชำนาญการต่อสู้ที่สุดในสถาบันลับ, Alberich ผู้นำอัศวินกว่าครึ่ง และ Perinheri ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้" Angelica พูดรายชื่อผู้แข่งขันที่แกร่งที่สุดแห่งยุคอาณาจักรในใจของเธอออกมา
เพราะเหตุนี้ Hleobrant ที่กำลังตกอยู่ในความรักจึงตัดสินใจทำตามความรู้สึกของตัวเอง เขาถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ หรือมีคนเข้าใจผิดคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่มีเจตนาที่จะทำร้าย Perinheri เลย
ส่วน Perinheri เขามั่นใจว่าหากฆ่า Angelica แล้ว ความวิกลจริตของเพื่อนรักก็จะได้รับการรักษาให้หายดีได้
ท่ามกลางการไล่ล่าที่โหดร้ายที่สุด ทั้งสามคนได้ออกจากดินแดนอาณาจักร ทันใดนั้นเอง Hleobrant ก็ได้ยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเอง ภาษาที่ออกมาจากปากของเขาค่อย ๆ เหมือนเสียงคำรามของอสูร
แม่มด Angelica อธิบายว่า: "Hleobrant คือทายาทของชนเผ่าที่ทอดทิ้งเทพของตัวเองเพื่อมายังอาณาจักร นี่ก็คือสาเหตุที่มีตระกูลสูงศักดิ์เลือดบริสุทธิ์ที่หัวดื้อในอาณาจักร และนี่ก็คือสิ่งที่ต้องแลกมาของการทรยศต่อเทพของตัวเอง
"ส่วนเจ้า Perinheri เจ้าคือผู้ที่ล่องลอยมา จึงไม่ต้องคำสาปเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่ได้รับการยกย่องให้สูงทัดเทียมโลก แต่เจ้าก็มีโชคชะตาของตัวเอง
"และข้า ก่อนที่ทวยเทพจะสิ้นใจ ข้าไม่เคยทรยศเลยแม้แต่วินาทีเดียว ข้าจึงไม่ต้องคำสาปนี้เช่นกัน แต่เจ้ารู้แล้วจริง ๆ หรือว่าข้าเป็นใคร?"
ตอนนี้พระอาทิตย์ลอยขึ้นจากพื้นดิน ดาบในมือของ Perinheri ร่วงหล่นเพราะความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มาทั้งคืน เขายกหลังมือขึ้นบังหน้าผาก และเงยมองพระอาทิตย์เป็นครั้งแรก เมื่อเขาหันหลังไปมอง Angelica อีกครั้ง ก็พบว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวที่งดงามแห่ง Liyue หรือแม่มดที่ชั่วร้าย
"ข้าคืออิสรภาพที่หลุดพ้นจากโชคชะตา มันคือสิ่งที่ Hleobrant ตามหาอย่างยากลำบาก แต่เจ้ากลับได้มันมาอย่างง่ายดาย"
เบื้องหน้าของ Perinheri ว่างเปล่า มีเพียงพื้นดินที่กว้างใหญ่
หมายเหตุ 1: แต่ชาว Liyue ในสมัยโบราณไม่ตั้งชื่อแบบนี้ ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ชื่อของเธออาจจะเป็น "Lady Miaoyin" (สาวเสียงสวรรค์) หรือ "Tianwang Nu" (ทาสสวรรค์)
หมายเหตุ 2: ฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกชื่อหมาป่าดำ ซึ่งรู้มาจากโบราณคดี Khaenri'ah น่าจะเป็นอสูรสงครามชนิดที่สร้างขึ้นจากการเล่นแร่แปรธาตุใน Khaenri'ah การเล่นแร่แปรธาตุและอัศวินปราบอสูรเป็นเสาหลักของยุคราชวงศ์จันทราแดง แต่ในยุคราชวงศ์สุริยันดำได้เสื่อมสลายไปเพราะความเจริญรุ่งเรืองของวิศวกรรมเครื่องกลแล้ว
กิตติกรรมประกาศ:
ผลงานนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการสำรวจโบราณคดี Khaenri'ah ของคุณ Denon (ฉบับที่ 1)
การเขียนต่อและขัดเกลาของคุณ Jean Figeac ทำให้เรื่องราวนี้มีตอนจบในที่สุด (ฉบับที่ 2)
การแก้ไขคำผิดของมาดาม Jean Figeac และคุณ Jean Figeac fils (ฉบับที่ 3)
...
เรียบเรียงจาก "บันทึกการสำรวจเมืองร้าง" (ฉบับที่ 13) ที่บันทึกโดยคุณ Karl Ingold
การสนับสนุนด้านความรู้ทั่วไปและธรรมชาติวิทยาของคุณ Karasawa (ฉบับที่ 14)
คำอธิบายเกี่ยวกับวัฒนธรรม Liyue บางส่วนของคุณ Yun (ฉบับที่ 15)
Angelica ที่งดงามบอกว่าตนจะแต่งงานกับอัศวินที่แกร่งกล้าที่สุดในอาณาจักรเท่านั้น Perinheri ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย แต่ Hleobrant กลับหลงเสน่ห์เธอเข้าอย่างจัง Angelica มักจะเดินเล่นแถวทะเล Wells อยู่บ่อย ๆ เธอเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ของโลกภายนอกให้ Hleobrant ฟังที่นั่น ซึ่ง Perinheri ที่เป็นห่วงเพื่อนรักก็มาด้วยเช่นกัน เพราะความระแวงเกิดขึ้นก่อนความอยากรู้ ถึงแม้เขาจะสงสัยในทุกเรื่องที่ Angelica เล่า แต่เขาก็หวังว่าจะได้พบเห็นในสักวันหนึ่ง
หลังจาก Angelica มาอยู่ที่นี่ Hleobrant ก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน เขาสร้างเรื่อง และหาเรื่องต่อสู้กับอัศวินคนอื่น ๆ ไปทั่ว เมื่อชนะการต่อสู้ทั้งหมด ก็จะหันไปหา Angelica เพื่อโอ้อวดความกล้าหาญของตัวเอง แต่ Angelica เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้กับความดีความชอบทั้งหมดของ Hleobrant เท่านั้น... นักวิ่งที่เอาชนะเต่าได้ถือว่าเป็นความดีความชอบด้วยเหรอ?
"Njord ที่อยู่เคียงข้าง Darksprite (หมายเหตุ 2) Alf ที่ชำนาญการต่อสู้ที่สุดในสถาบันลับ, Alberich ผู้นำอัศวินกว่าครึ่ง และ Perinheri ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้" Angelica พูดรายชื่อผู้แข่งขันที่แกร่งที่สุดแห่งยุคอาณาจักรในใจของเธอออกมา
เพราะเหตุนี้ Hleobrant ที่กำลังตกอยู่ในความรักจึงตัดสินใจทำตามความรู้สึกของตัวเอง เขาถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ หรือมีคนเข้าใจผิดคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่มีเจตนาที่จะทำร้าย Perinheri เลย
ส่วน Perinheri เขามั่นใจว่าหากฆ่า Angelica แล้ว ความวิกลจริตของเพื่อนรักก็จะได้รับการรักษาให้หายดีได้
ท่ามกลางการไล่ล่าที่โหดร้ายที่สุด ทั้งสามคนได้ออกจากดินแดนอาณาจักร ทันใดนั้นเอง Hleobrant ก็ได้ยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเอง ภาษาที่ออกมาจากปากของเขาค่อย ๆ เหมือนเสียงคำรามของอสูร
แม่มด Angelica อธิบายว่า: "Hleobrant คือทายาทของชนเผ่าที่ทอดทิ้งเทพของตัวเองเพื่อมายังอาณาจักร นี่ก็คือสาเหตุที่มีตระกูลสูงศักดิ์เลือดบริสุทธิ์ที่หัวดื้อในอาณาจักร และนี่ก็คือสิ่งที่ต้องแลกมาของการทรยศต่อเทพของตัวเอง
"ส่วนเจ้า Perinheri เจ้าคือผู้ที่ล่องลอยมา จึงไม่ต้องคำสาปเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่ได้รับการยกย่องให้สูงทัดเทียมโลก แต่เจ้าก็มีโชคชะตาของตัวเอง
"และข้า ก่อนที่ทวยเทพจะสิ้นใจ ข้าไม่เคยทรยศเลยแม้แต่วินาทีเดียว ข้าจึงไม่ต้องคำสาปนี้เช่นกัน แต่เจ้ารู้แล้วจริง ๆ หรือว่าข้าเป็นใคร?"
ตอนนี้พระอาทิตย์ลอยขึ้นจากพื้นดิน ดาบในมือของ Perinheri ร่วงหล่นเพราะความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มาทั้งคืน เขายกหลังมือขึ้นบังหน้าผาก และเงยมองพระอาทิตย์เป็นครั้งแรก เมื่อเขาหันหลังไปมอง Angelica อีกครั้ง ก็พบว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวที่งดงามแห่ง Liyue หรือแม่มดที่ชั่วร้าย
"ข้าคืออิสรภาพที่หลุดพ้นจากโชคชะตา มันคือสิ่งที่ Hleobrant ตามหาอย่างยากลำบาก แต่เจ้ากลับได้มันมาอย่างง่ายดาย"
เบื้องหน้าของ Perinheri ว่างเปล่า มีเพียงพื้นดินที่กว้างใหญ่
หมายเหตุ 1: แต่ชาว Liyue ในสมัยโบราณไม่ตั้งชื่อแบบนี้ ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ชื่อของเธออาจจะเป็น "Lady Miaoyin" (สาวเสียงสวรรค์) หรือ "Tianwang Nu" (ทาสสวรรค์)
หมายเหตุ 2: ฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกชื่อหมาป่าดำ ซึ่งรู้มาจากโบราณคดี Khaenri'ah น่าจะเป็นอสูรสงครามชนิดที่สร้างขึ้นจากการเล่นแร่แปรธาตุใน Khaenri'ah การเล่นแร่แปรธาตุและอัศวินปราบอสูรเป็นเสาหลักของยุคราชวงศ์จันทราแดง แต่ในยุคราชวงศ์สุริยันดำได้เสื่อมสลายไปเพราะความเจริญรุ่งเรืองของวิศวกรรมเครื่องกลแล้ว
กิตติกรรมประกาศ:
ผลงานนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการสำรวจโบราณคดี Khaenri'ah ของคุณ Denon (ฉบับที่ 1)
การเขียนต่อและขัดเกลาของคุณ Jean Figeac ทำให้เรื่องราวนี้มีตอนจบในที่สุด (ฉบับที่ 2)
การแก้ไขคำผิดของมาดาม Jean Figeac และคุณ Jean Figeac fils (ฉบับที่ 3)
...
เรียบเรียงจาก "บันทึกการสำรวจเมืองร้าง" (ฉบับที่ 13) ที่บันทึกโดยคุณ Karl Ingold
การสนับสนุนด้านความรู้ทั่วไปและธรรมชาติวิทยาของคุณ Karasawa (ฉบับที่ 14)
คำอธิบายเกี่ยวกับวัฒนธรรม Liyue บางส่วนของคุณ Yun (ฉบับที่ 15)
วันนั้น ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีสมาชิกใหม่เข้ามา เธอเป็นหญิงสาวจากต่างแดนที่งดงามมาก เธอบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงที่สูงศักดิ์ เพราะอาณาจักรของเธอพ่ายแพ้ให้กับเทพแห่งทองคำ เธอที่เป็นบุตรสาวของนักบวชไม่ยอมรับเทพองค์ใหม่ จึงต้องเดินทางรอนแรมมาถึงอาณาจักรนี้ เธอบอกว่าเธอชื่อ Angelica (หมายเหตุ 1) หมายถึง "ผู้เป็นทูตสวรรค์ชั้นฟ้า" Angelica ที่งดงามบอกว่าตนจะแต่งงานกับอัศวินที่แกร่งกล้าที่สุดในอาณาจักรเท่านั้น Perinheri ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย แต่ Hleobrant กลับหลงเสน่ห์เธอเข้าอย่างจัง Angelica มักจะเดินเล่นแถวทะเล Wells อยู่บ่อย ๆ เธอเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ของโลกภายนอกให้ Hleobrant ฟังที่นั่น ซึ่ง Perinheri ที่เป็นห่วงเพื่อนรักก็มาด้วยเช่นกัน เพราะความระแวงเกิดขึ้นก่อนความอยากรู้ ถึงแม้เขาจะสงสัยในทุกเรื่องที่ Angelica เล่า แต่เขาก็หวังว่าจะได้พบเห็นในสักวันหนึ่ง หลังจาก Angelica มาอยู่ที่นี่ Hleobrant ก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน เขาสร้างเรื่อง และหาเรื่องต่อสู้กับอัศวินคนอื่น ๆ ไปทั่ว เมื่อชนะการต่อสู้ทั้งหมด ก็จะหันไปหา Angelica เพื่อโอ้อวดความกล้าหาญของตัวเอง แต่ Angelica เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้กับความดีความชอบทั้งหมดของ Hleobrant เท่านั้น... นักวิ่งที่เอาชนะเต่าได้ถือว่าเป็นความดีความชอบด้วยเหรอ? "Njord ที่อยู่เคียงข้าง Darksprite (หมายเหตุ 2) Alf ที่ชำนาญการต่อสู้ที่สุดในสถาบันลับ, Alberich ผู้นำอัศวินกว่าครึ่ง และ Perinheri ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้" Angelica พูดรายชื่อผู้แข่งขันที่แกร่งที่สุดแห่งยุคอาณาจักรในใจของเธอออกมา เพราะเหตุนี้ Hleobrant ที่กำลังตกอยู่ในความรักจึงตัดสินใจทำตามความรู้สึกของตัวเอง เขาถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ หรือมีคนเข้าใจผิดคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่มีเจตนาที่จะทำร้าย Perinheri เลย ส่วน Perinheri เขามั่นใจว่าหากฆ่า Angelica แล้ว ความวิกลจริตของเพื่อนรักก็จะได้รับการรักษาให้หายดีได้ ท่ามกลางการไล่ล่าที่โหดร้ายที่สุด ทั้งสามคนได้ออกจากดินแดนอาณาจักร ทันใดนั้นเอง Hleobrant ก็ได้ยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเอง ภาษาที่ออกมาจากปากของเขาค่อย ๆ เหมือนเสียงคำรามของอสูร แม่มด Angelica อธิบายว่า: "Hleobrant คือทายาทของชนเผ่าที่ทอดทิ้งเทพของตัวเองเพื่อมายังอาณาจักร นี่ก็คือสาเหตุที่มีตระกูลสูงศักดิ์เลือดบริสุทธิ์ที่หัวดื้อในอาณาจักร และนี่ก็คือสิ่งที่ต้องแลกมาของการทรยศต่อเทพของตัวเอง "ส่วนเจ้า Perinheri เจ้าคือผู้ที่ล่องลอยมา จึงไม่ต้องคำสาปเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่ได้รับการยกย่องให้สูงทัดเทียมโลก แต่เจ้าก็มีโชคชะตาของตัวเอง "และข้า ก่อนที่ทวยเทพจะสิ้นใจ ข้าไม่เคยทรยศเลยแม้แต่วินาทีเดียว ข้าจึงไม่ต้องคำสาปนี้เช่นกัน แต่เจ้ารู้แล้วจริง ๆ หรือว่าข้าเป็นใคร?" ตอนนี้พระอาทิตย์ลอยขึ้นจากพื้นดิน ดาบในมือของ Perinheri ร่วงหล่นเพราะความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มาทั้งคืน เขายกหลังมือขึ้นบังหน้าผาก และเงยมองพระอาทิตย์เป็นครั้งแรก เมื่อเขาหันหลังไปมอง Angelica อีกครั้ง ก็พบว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวที่งดงามแห่ง Liyue หรือแม่มดที่ชั่วร้าย "ข้าคืออิสรภาพที่หลุดพ้นจากโชคชะตา มันคือสิ่งที่ Hleobrant ตามหาอย่างยากลำบาก แต่เจ้ากลับได้มันมาอย่างง่ายดาย" เบื้องหน้าของ Perinheri ว่างเปล่า มีเพียงพื้นดินที่กว้างใหญ่ หมายเหตุ 1: แต่ชาว Liyue ในสมัยโบราณไม่ตั้งชื่อแบบนี้ ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ชื่อของเธออาจจะเป็น "Lady Miaoyin" (สาวเสียงสวรรค์) หรือ "Tianwang Nu" (ทาสสวรรค์) หมายเหตุ 2: ฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกชื่อหมาป่าดำ ซึ่งรู้มาจากโบราณคดี Khaenri'ah น่าจะเป็นอสูรสงครามชนิดที่สร้างขึ้นจากการเล่นแร่แปรธาตุใน Khaenri'ah การเล่นแร่แปรธาตุและอัศวินปราบอสูรเป็นเสาหลักของยุคราชวงศ์จันทราแดง แต่ในยุคราชวงศ์สุริยันดำได้เสื่อมสลายไปเพราะความเจริญรุ่งเรืองของวิศวกรรมเครื่องกลแล้ว กิตติกรรมประกาศ: ผลงานนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการสำรวจโบราณคดี Khaenri'ah ของคุณ Denon (ฉบับที่ 1) การเขียนต่อและขัดเกลาของคุณ Jean Figeac ทำให้เรื่องราวนี้มีตอนจบในที่สุด (ฉบับที่ 2) การแก้ไขคำผิดของมาดาม Jean Figeac และคุณ Jean Figeac fils (ฉบับที่ 3) ... เรียบเรียงจาก "บันทึกการสำรวจเมืองร้าง" (ฉบับที่ 13) ที่บันทึกโดยคุณ Karl Ingold การสนับสนุนด้านความรู้ทั่วไปและธรรมชาติวิทยาของคุณ Karasawa (ฉบับที่ 14) คำอธิบายเกี่ยวกับวัฒนธรรม Liyue บางส่วนของคุณ Yun (ฉบับที่ 15)
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book801_TH.txt- JSON Pointer
/
