ContentReadable 200662
สองเดือนต่อมา พวกเรา... บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ The Steambird หมอ คุณ Revilo Oliver และคนอื่น ๆ ไม่กี่คนที่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนั้น... ต่างก็มาที่เวิร์กชอปของ Ciric ตามนัดหมาย แต่คุณ Aviva ไม่ได้มา เพราะหล่อนไม่สนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าการไปร่วมงานเต้นรำของสโมสร Caritat นั้นน่าสนใจกว่ามาก
ที่น่าตกใจก็คือ เมื่อเทียบกับสองเดือนก่อน Ciric ดูแก่ลงไปมาก และดูโทรมมากด้วย ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าที่เคยกระตือรือร้นและเย่อหยิ่ง กลับดูเย็นชาและเคร่งขรึม เกือบจะเหมือนนักบวชที่บำเพ็ญทุกรกิริยาจนผอมแห้งใน Sumeru เหล่านั้น
เขาเชิญพวกเรานั่งด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
"ว่าแต่แผนการพิชิตกาลเวลาของคุณคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" บรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ The Steambird ถามขึ้น "แล้วไทม์แมชชีนที่คุณพูดถึงอยู่ที่ไหนล่ะ?"
Ciric ไม่ได้ตอบ แต่ชี้ไปทางโต๊ะหนังสือข้าง ๆ พวกเรามองไปตามทิศทางที่เขาชี้ ตรงกลางโต๊ะเป็นโมเดลเรือเหาะรูปวาฬชุบทองหนึ่งอัน มีขนาดใหญ่ประมาณนาฬิกาเรือนเล็ก แม้จะเป็นคนธรรมดาก็มองออกว่าการทำโมเดลอันนี้ผ่านการศึกษามาเป็นอย่างดี ภายใต้เปลือกนอกคริสตัลที่ใสกระจ่าง มีสีสัน และอสัณฐานที่ไม่สามารถระบุได้ กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ส่องแสงสว่างอ่อนจาง ๆ อยู่ภายใต้เงาของโคมไฟ
"ถ้าอย่างนั้น" ดร. พูดขึ้น " คุณใช้เวลาสองเดือนสร้างของเล่นหนึ่งชิ้นที่แม้แต่ช่างฝีมือ Lepaute ยังต้องประหลาดใจงั้นเหรอ"
"มันดูไม่น่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ" Ciric เหลือบมองฉันด้วยแววตาที่ยากจะอธิบายความรู้สึก จนแทบจะบอกได้ว่าน่าสงสาร "นี่เป็นแค่การฉายภาพของมันในตอนนี้ ก็เหมือนกับการมองดูกระดาษหนึ่งแผ่นจากด้านข้าง ที่มองเห็นแค่เส้นบาง ๆ หนึ่งเส้น"
"พูดจาเหลวไหล"
ไม่รู้ทำไม Ciric ถึงไม่โต้แย้ง เพียงแต่ขอร้องพวกเราให้ฟังเขาเล่าสิ่งที่ตัวเองพบเจอตอนที่เดินทางข้ามกาลเวลาให้จบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ พวกเราตอบรับคำขอของเขา จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่ฉันบันทึกเอาไว้ข้างล่างนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่มีการตัดตอน
สำหรับพวกคุณ ครั้งแรกที่ฉันบอกพวกคุณเรื่องไทม์แมชชีนน่าจะเป็นเมื่อสองเดือนก่อน เช่นเดียวกัน สำหรับพวกคุณแล้ว ฉันน่าจะสร้างเครื่องจักรตัวนี้สำเร็จเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และตัดสินใจขึ้นไปบนนั้นเพื่อเริ่มการเดินทางสู่กาลเวลาครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ฉันไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายความรู้สึกที่แปลกประหลาดต่าง ๆ ในขณะเดินทางข้ามกาลเวลา ก็เหมือนการที่ไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายให้คนตาบอดรู้ว่าแสงของดวงดาวนั้นสว่างไสวเพียงใด หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที... ถึงแม้ว่าการอธิบายการเดินทางข้ามเวลาโดยใช้เวลาเชิงอัตวิสัยนั้นค่อนข้างไร้ความหมาย... ตอนที่เครื่องกลไกหยุดการทำงานแล้ว ฉันมองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองอยู่ที่ตั้งถิ่นฐานของจักรวรรดิ Remuria เทวาลัยอันงดงามเหล่านั้นแกะสลักจากหินขนาดใหญ่มากพอที่จะทำให้โรงอุปรากร Epiclese ต้องรู้สึกอับอาย เมื่อเทียบกับการสร้างของปรมาจารย์ Alain Guillotin กับรูปปั้นอสูรที่อยู่ตามท้องถนนเหล่านั้นแล้ว แทบเรียกได้ว่าเป็นคนแคระที่มีพัฒนาผิดปกติเลยทีเดียว ขณะที่ฉันกำลังรู้สึกปลงตกนั้น ก็มีทหารของกองทัพลาดตระเวนพบเห็นฉันเข้า สำหรับพวกเขาแล้ว คนที่แต่งตัวแปลกประหลาดอย่างฉันต้องเป็นสายลับที่ชนเผ่าอนารยชนส่งมาแน่ พวกเขาจึงจับตัวฉันเอาไว้ และเรียกฉันว่าทาสชั้นต่ำ ผู้ต่ำทรามที่แอบอ้างว่านับถือเทพจอมปลอม ก็คิดจะจับฉันโยนลงไปในหลุมลึก เพื่อเป็นอาหารของงูพิษ
โชคดีที่เจ้าหน้าที่ปกครองพื้นที่... ที่ฉันได้รู้ทีหลังว่าเขาชื่อ Aidia Anavana... ที่รู้สึกได้ว่าฐานะของฉันไม่ธรรมดา จึงให้คนพาฉันมาส่งตรงหน้าเธอ เธอต้องอดทนฟังไวยากรณ์ที่ผิด ๆ ถูก ๆ และสำเนียงที่ย่ำแย่สุด ๆ ของฉัน (ตอนนั้นแม้แต่คำว่า "Remuria" ฉันก็ยังอ่านให้ถูกไม่ได้ พอออกเสียงจึงฟังคล้าย "Emuia" มากกว่า) เธอถามคำถามฉันมากมายและฉันก็ตอบเธอตามความจริง เพียงไม่นานเขาก็ยอมรับเรื่องที่ฉันมาจากอนาคตได้ และให้ฉันดูแผ่นหินที่พวกทาสเพิ่งขุดได้
ที่น่าตกใจก็คือ เมื่อเทียบกับสองเดือนก่อน Ciric ดูแก่ลงไปมาก และดูโทรมมากด้วย ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าที่เคยกระตือรือร้นและเย่อหยิ่ง กลับดูเย็นชาและเคร่งขรึม เกือบจะเหมือนนักบวชที่บำเพ็ญทุกรกิริยาจนผอมแห้งใน Sumeru เหล่านั้น
เขาเชิญพวกเรานั่งด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
"ว่าแต่แผนการพิชิตกาลเวลาของคุณคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" บรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ The Steambird ถามขึ้น "แล้วไทม์แมชชีนที่คุณพูดถึงอยู่ที่ไหนล่ะ?"
Ciric ไม่ได้ตอบ แต่ชี้ไปทางโต๊ะหนังสือข้าง ๆ พวกเรามองไปตามทิศทางที่เขาชี้ ตรงกลางโต๊ะเป็นโมเดลเรือเหาะรูปวาฬชุบทองหนึ่งอัน มีขนาดใหญ่ประมาณนาฬิกาเรือนเล็ก แม้จะเป็นคนธรรมดาก็มองออกว่าการทำโมเดลอันนี้ผ่านการศึกษามาเป็นอย่างดี ภายใต้เปลือกนอกคริสตัลที่ใสกระจ่าง มีสีสัน และอสัณฐานที่ไม่สามารถระบุได้ กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ส่องแสงสว่างอ่อนจาง ๆ อยู่ภายใต้เงาของโคมไฟ
"ถ้าอย่างนั้น" ดร. พูดขึ้น " คุณใช้เวลาสองเดือนสร้างของเล่นหนึ่งชิ้นที่แม้แต่ช่างฝีมือ Lepaute ยังต้องประหลาดใจงั้นเหรอ"
"มันดูไม่น่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ" Ciric เหลือบมองฉันด้วยแววตาที่ยากจะอธิบายความรู้สึก จนแทบจะบอกได้ว่าน่าสงสาร "นี่เป็นแค่การฉายภาพของมันในตอนนี้ ก็เหมือนกับการมองดูกระดาษหนึ่งแผ่นจากด้านข้าง ที่มองเห็นแค่เส้นบาง ๆ หนึ่งเส้น"
"พูดจาเหลวไหล"
ไม่รู้ทำไม Ciric ถึงไม่โต้แย้ง เพียงแต่ขอร้องพวกเราให้ฟังเขาเล่าสิ่งที่ตัวเองพบเจอตอนที่เดินทางข้ามกาลเวลาให้จบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ พวกเราตอบรับคำขอของเขา จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่ฉันบันทึกเอาไว้ข้างล่างนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่มีการตัดตอน
สำหรับพวกคุณ ครั้งแรกที่ฉันบอกพวกคุณเรื่องไทม์แมชชีนน่าจะเป็นเมื่อสองเดือนก่อน เช่นเดียวกัน สำหรับพวกคุณแล้ว ฉันน่าจะสร้างเครื่องจักรตัวนี้สำเร็จเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และตัดสินใจขึ้นไปบนนั้นเพื่อเริ่มการเดินทางสู่กาลเวลาครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
ฉันไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายความรู้สึกที่แปลกประหลาดต่าง ๆ ในขณะเดินทางข้ามกาลเวลา ก็เหมือนการที่ไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายให้คนตาบอดรู้ว่าแสงของดวงดาวนั้นสว่างไสวเพียงใด หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที... ถึงแม้ว่าการอธิบายการเดินทางข้ามเวลาโดยใช้เวลาเชิงอัตวิสัยนั้นค่อนข้างไร้ความหมาย... ตอนที่เครื่องกลไกหยุดการทำงานแล้ว ฉันมองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองอยู่ที่ตั้งถิ่นฐานของจักรวรรดิ Remuria เทวาลัยอันงดงามเหล่านั้นแกะสลักจากหินขนาดใหญ่มากพอที่จะทำให้โรงอุปรากร Epiclese ต้องรู้สึกอับอาย เมื่อเทียบกับการสร้างของปรมาจารย์ Alain Guillotin กับรูปปั้นอสูรที่อยู่ตามท้องถนนเหล่านั้นแล้ว แทบเรียกได้ว่าเป็นคนแคระที่มีพัฒนาผิดปกติเลยทีเดียว ขณะที่ฉันกำลังรู้สึกปลงตกนั้น ก็มีทหารของกองทัพลาดตระเวนพบเห็นฉันเข้า สำหรับพวกเขาแล้ว คนที่แต่งตัวแปลกประหลาดอย่างฉันต้องเป็นสายลับที่ชนเผ่าอนารยชนส่งมาแน่ พวกเขาจึงจับตัวฉันเอาไว้ และเรียกฉันว่าทาสชั้นต่ำ ผู้ต่ำทรามที่แอบอ้างว่านับถือเทพจอมปลอม ก็คิดจะจับฉันโยนลงไปในหลุมลึก เพื่อเป็นอาหารของงูพิษ
โชคดีที่เจ้าหน้าที่ปกครองพื้นที่... ที่ฉันได้รู้ทีหลังว่าเขาชื่อ Aidia Anavana... ที่รู้สึกได้ว่าฐานะของฉันไม่ธรรมดา จึงให้คนพาฉันมาส่งตรงหน้าเธอ เธอต้องอดทนฟังไวยากรณ์ที่ผิด ๆ ถูก ๆ และสำเนียงที่ย่ำแย่สุด ๆ ของฉัน (ตอนนั้นแม้แต่คำว่า "Remuria" ฉันก็ยังอ่านให้ถูกไม่ได้ พอออกเสียงจึงฟังคล้าย "Emuia" มากกว่า) เธอถามคำถามฉันมากมายและฉันก็ตอบเธอตามความจริง เพียงไม่นานเขาก็ยอมรับเรื่องที่ฉันมาจากอนาคตได้ และให้ฉันดูแผ่นหินที่พวกทาสเพิ่งขุดได้
สองเดือนต่อมา พวกเรา... บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ The Steambird หมอ คุณ Revilo Oliver และคนอื่น ๆ ไม่กี่คนที่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนั้น... ต่างก็มาที่เวิร์กชอปของ Ciric ตามนัดหมาย แต่คุณ Aviva ไม่ได้มา เพราะหล่อนไม่สนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าการไปร่วมงานเต้นรำของสโมสร Caritat นั้นน่าสนใจกว่ามาก ที่น่าตกใจก็คือ เมื่อเทียบกับสองเดือนก่อน Ciric ดูแก่ลงไปมาก และดูโทรมมากด้วย ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าที่เคยกระตือรือร้นและเย่อหยิ่ง กลับดูเย็นชาและเคร่งขรึม เกือบจะเหมือนนักบวชที่บำเพ็ญทุกรกิริยาจนผอมแห้งใน Sumeru เหล่านั้น เขาเชิญพวกเรานั่งด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "ว่าแต่แผนการพิชิตกาลเวลาของคุณคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" บรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ The Steambird ถามขึ้น "แล้วไทม์แมชชีนที่คุณพูดถึงอยู่ที่ไหนล่ะ?" Ciric ไม่ได้ตอบ แต่ชี้ไปทางโต๊ะหนังสือข้าง ๆ พวกเรามองไปตามทิศทางที่เขาชี้ ตรงกลางโต๊ะเป็นโมเดลเรือเหาะรูปวาฬชุบทองหนึ่งอัน มีขนาดใหญ่ประมาณนาฬิกาเรือนเล็ก แม้จะเป็นคนธรรมดาก็มองออกว่าการทำโมเดลอันนี้ผ่านการศึกษามาเป็นอย่างดี ภายใต้เปลือกนอกคริสตัลที่ใสกระจ่าง มีสีสัน และอสัณฐานที่ไม่สามารถระบุได้ กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ส่องแสงสว่างอ่อนจาง ๆ อยู่ภายใต้เงาของโคมไฟ "ถ้าอย่างนั้น" ดร. พูดขึ้น " คุณใช้เวลาสองเดือนสร้างของเล่นหนึ่งชิ้นที่แม้แต่ช่างฝีมือ Lepaute ยังต้องประหลาดใจงั้นเหรอ" "มันดูไม่น่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ" Ciric เหลือบมองฉันด้วยแววตาที่ยากจะอธิบายความรู้สึก จนแทบจะบอกได้ว่าน่าสงสาร "นี่เป็นแค่การฉายภาพของมันในตอนนี้ ก็เหมือนกับการมองดูกระดาษหนึ่งแผ่นจากด้านข้าง ที่มองเห็นแค่เส้นบาง ๆ หนึ่งเส้น" "พูดจาเหลวไหล" ไม่รู้ทำไม Ciric ถึงไม่โต้แย้ง เพียงแต่ขอร้องพวกเราให้ฟังเขาเล่าสิ่งที่ตัวเองพบเจอตอนที่เดินทางข้ามกาลเวลาให้จบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ พวกเราตอบรับคำขอของเขา จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่ฉันบันทึกเอาไว้ข้างล่างนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่มีการตัดตอน สำหรับพวกคุณ ครั้งแรกที่ฉันบอกพวกคุณเรื่องไทม์แมชชีนน่าจะเป็นเมื่อสองเดือนก่อน เช่นเดียวกัน สำหรับพวกคุณแล้ว ฉันน่าจะสร้างเครื่องจักรตัวนี้สำเร็จเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และตัดสินใจขึ้นไปบนนั้นเพื่อเริ่มการเดินทางสู่กาลเวลาครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ ฉันไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายความรู้สึกที่แปลกประหลาดต่าง ๆ ในขณะเดินทางข้ามกาลเวลา ก็เหมือนการที่ไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายให้คนตาบอดรู้ว่าแสงของดวงดาวนั้นสว่างไสวเพียงใด หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที... ถึงแม้ว่าการอธิบายการเดินทางข้ามเวลาโดยใช้เวลาเชิงอัตวิสัยนั้นค่อนข้างไร้ความหมาย... ตอนที่เครื่องกลไกหยุดการทำงานแล้ว ฉันมองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองอยู่ที่ตั้งถิ่นฐานของจักรวรรดิ Remuria เทวาลัยอันงดงามเหล่านั้นแกะสลักจากหินขนาดใหญ่มากพอที่จะทำให้โรงอุปรากร Epiclese ต้องรู้สึกอับอาย เมื่อเทียบกับการสร้างของปรมาจารย์ Alain Guillotin กับรูปปั้นอสูรที่อยู่ตามท้องถนนเหล่านั้นแล้ว แทบเรียกได้ว่าเป็นคนแคระที่มีพัฒนาผิดปกติเลยทีเดียว ขณะที่ฉันกำลังรู้สึกปลงตกนั้น ก็มีทหารของกองทัพลาดตระเวนพบเห็นฉันเข้า สำหรับพวกเขาแล้ว คนที่แต่งตัวแปลกประหลาดอย่างฉันต้องเป็นสายลับที่ชนเผ่าอนารยชนส่งมาแน่ พวกเขาจึงจับตัวฉันเอาไว้ และเรียกฉันว่าทาสชั้นต่ำ ผู้ต่ำทรามที่แอบอ้างว่านับถือเทพจอมปลอม ก็คิดจะจับฉันโยนลงไปในหลุมลึก เพื่อเป็นอาหารของงูพิษ โชคดีที่เจ้าหน้าที่ปกครองพื้นที่... ที่ฉันได้รู้ทีหลังว่าเขาชื่อ Aidia Anavana... ที่รู้สึกได้ว่าฐานะของฉันไม่ธรรมดา จึงให้คนพาฉันมาส่งตรงหน้าเธอ เธอต้องอดทนฟังไวยากรณ์ที่ผิด ๆ ถูก ๆ และสำเนียงที่ย่ำแย่สุด ๆ ของฉัน (ตอนนั้นแม้แต่คำว่า "Remuria" ฉันก็ยังอ่านให้ถูกไม่ได้ พอออกเสียงจึงฟังคล้าย "Emuia" มากกว่า) เธอถามคำถามฉันมากมายและฉันก็ตอบเธอตามความจริง เพียงไม่นานเขาก็ยอมรับเรื่องที่ฉันมาจากอนาคตได้ และให้ฉันดูแผ่นหินที่พวกทาสเพิ่งขุดได้
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book662_TH.txt- JSON Pointer
/
