ContentReadable 200646
เรียกฉันว่า Poiret เถอะ หลายปีก่อน... อย่าสนใจเลยว่ามันผ่านมากี่ปีแล้ว... ตอนนั้นฉันสิ้นเนื้อประดาตัว และไม่เหลือห่วงอะไรที่นอกเมืองอีกแล้ว ดังนั้น ฉันจึงเดินทางมาที่นครว่าการ Fontaine และขอพึ่งพาอาของฉัน ผู้เป็นนักสืบชื่อดังที่รู้จักกันในชื่อ "คุณ Chesterton" แต่ไม่นึกไม่ฝันเลยว่า ภารกิจแรกที่เขามอบให้ฉันคือ การเป็นผู้ช่วยของเขา คอยไล่ตามจอมโจร Robben...
เดิมทีตอนใกล้เที่ยงคืนของนครว่าการ Fontaine ไม่น่าเงียบเหงาขนาดนี้ ทว่ายามนี้ บริเวณใกล้กับคฤหาสน์ของคุณ Pierre กลับมองไม่เห็นคนสัญจรบนท้องถนนเลย มีเพียงเสียงลมราตรีในฤดูใบไม้ร่วง ที่สะท้อนอยู่ใต้แสงจันทร์เย็นยะเยือกเหมือนเสียงพิณสะอื้น
ท่ามกลางเงามืด ตำรวจกับนักข่าวต่างก็จับจ้องไปยังคฤหาสน์ที่เปิดไฟสว่างไสวอยู่ไม่ไกล รอคอยการมาถึงของ "แขกผู้มีเกียรติ" บางคน
เช่นเดียวกับผู้เกี่ยวข้องทุกคน ฉันซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของมุมเลี้ยวถนน การรอคอยเป็นเวลานาน ทำให้ฉันอดรู้สึกเบื่อไม่ได้...
"ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว Robben จะมาจริง ๆ เหรอ?"
แต่เห็นได้ชัดว่าคุณนักข่าวสาวจากหนังสือพิมพ์ The Steambird เห็นต่างในประโยคข้างต้น เธอเถียงกลับมาทันทีว่า...
"จะต้องมาแน่นอน! จอมโจร Robben ส่งจดหมายเตือนมาบอกแล้วว่า จะขโมยเข็มกลัดหินสายรุ้งอันนั้นไป... เขาไม่มีทางผิดคำพูดแน่! เพียงแต่ไม่รู้ว่า ครั้งนี้เขาจะแสดงตัวด้วยวิธีเท่ ๆ แบบไหนอีก..."
"อ๋อ? ถ้าพูดแบบนี้ งั้นคุณก็คิดว่าเขา..."
"นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! ไม่ว่าใครก็ต้องชื่นชอบจอมโจร Robben ในตำนานกันอยู่แล้วมั้ย!"
ขณะที่คุณนักข่าวสาวกำลังแนะนำ "ผลงานยิ่งใหญ่" ทั้งหลายของจอมโจร Robben ให้ฉันฟัง เข็มนาฬิกาก็ได้ขยับชี้ไปที่ 0.00 น. อย่างเงียบงัน
ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นสนั่น แสงไฟทั้งหมดในคฤหาสน์ก็ดับลงพรึบ ยังไม่ทันที่สายตาของพวกเราจะคุ้นเคยกับความมืดที่มาโดยไม่ทันตั้งตัว แสงแสบตาก็สว่างวาบขึ้นจากหน้าต่างของคฤหาสน์อีกครั้ง กระทั่งท้องฟ้าราตรียังสว่างโร่ราวกับกลางวันในชั่วขณะ
บรรดาตำรวจที่สายตากลับมามองเห็นปกติต่างรีบกรูกันเข้าไป ฉันเองก็ตามเข้าไปกับหมู่คน และก้าวเข้าสู่ห้องเก็บสะสมของคฤหาสน์คุณ Pierre
บนแท่นวางว่างเปล่า เข็มกลัดหินสายรุ้งก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ทิ่มแทงสายตา ไม่ว่าจะเป็นการสบถด้วยความโมโห หรือเสียงบ่นพึมพำด้วยความเจ็บใจ ต่างก็ดูไร้ซึ่งความหมาย เสียงจอแจของผู้คนที่ใกล้เข้ามาประสานเข้ากับเสียงระเบิดที่ยังหลงเหลือจนอึกทึก ฟังแล้วชวนปวดหัวชะมัด
ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้เลย ฉันจึงได้แต่ทำตามที่คุณอาสั่งเอาไว้ แกล้งทำทีสำรวจสถานที่เกิดเหตุ จากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน
ก่อนจะจากไป ฉันได้ยินเสียงชัตเตอร์ดังมาจากข้างหลัง และเสียงแสดงถึงความชื่นชมของคุณนักข่าวสาวที่ดูจะไร้จรรยาบรรณไปหน่อย...
"อ๊า...! นี่ก็เป็นอีกครั้งที่จอมโจร Robben ในตำนานได้ขโมยสมบัติของผู้ไร้ศีลธรรมไป! สมแล้วที่เป็นท่าน Robben ช่างเป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบอะไรขนาดนี้!"
เดิมทีตอนใกล้เที่ยงคืนของนครว่าการ Fontaine ไม่น่าเงียบเหงาขนาดนี้ ทว่ายามนี้ บริเวณใกล้กับคฤหาสน์ของคุณ Pierre กลับมองไม่เห็นคนสัญจรบนท้องถนนเลย มีเพียงเสียงลมราตรีในฤดูใบไม้ร่วง ที่สะท้อนอยู่ใต้แสงจันทร์เย็นยะเยือกเหมือนเสียงพิณสะอื้น
ท่ามกลางเงามืด ตำรวจกับนักข่าวต่างก็จับจ้องไปยังคฤหาสน์ที่เปิดไฟสว่างไสวอยู่ไม่ไกล รอคอยการมาถึงของ "แขกผู้มีเกียรติ" บางคน
เช่นเดียวกับผู้เกี่ยวข้องทุกคน ฉันซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของมุมเลี้ยวถนน การรอคอยเป็นเวลานาน ทำให้ฉันอดรู้สึกเบื่อไม่ได้...
"ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว Robben จะมาจริง ๆ เหรอ?"
แต่เห็นได้ชัดว่าคุณนักข่าวสาวจากหนังสือพิมพ์ The Steambird เห็นต่างในประโยคข้างต้น เธอเถียงกลับมาทันทีว่า...
"จะต้องมาแน่นอน! จอมโจร Robben ส่งจดหมายเตือนมาบอกแล้วว่า จะขโมยเข็มกลัดหินสายรุ้งอันนั้นไป... เขาไม่มีทางผิดคำพูดแน่! เพียงแต่ไม่รู้ว่า ครั้งนี้เขาจะแสดงตัวด้วยวิธีเท่ ๆ แบบไหนอีก..."
"อ๋อ? ถ้าพูดแบบนี้ งั้นคุณก็คิดว่าเขา..."
"นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! ไม่ว่าใครก็ต้องชื่นชอบจอมโจร Robben ในตำนานกันอยู่แล้วมั้ย!"
ขณะที่คุณนักข่าวสาวกำลังแนะนำ "ผลงานยิ่งใหญ่" ทั้งหลายของจอมโจร Robben ให้ฉันฟัง เข็มนาฬิกาก็ได้ขยับชี้ไปที่ 0.00 น. อย่างเงียบงัน
ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นสนั่น แสงไฟทั้งหมดในคฤหาสน์ก็ดับลงพรึบ ยังไม่ทันที่สายตาของพวกเราจะคุ้นเคยกับความมืดที่มาโดยไม่ทันตั้งตัว แสงแสบตาก็สว่างวาบขึ้นจากหน้าต่างของคฤหาสน์อีกครั้ง กระทั่งท้องฟ้าราตรียังสว่างโร่ราวกับกลางวันในชั่วขณะ
บรรดาตำรวจที่สายตากลับมามองเห็นปกติต่างรีบกรูกันเข้าไป ฉันเองก็ตามเข้าไปกับหมู่คน และก้าวเข้าสู่ห้องเก็บสะสมของคฤหาสน์คุณ Pierre
บนแท่นวางว่างเปล่า เข็มกลัดหินสายรุ้งก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ทิ่มแทงสายตา ไม่ว่าจะเป็นการสบถด้วยความโมโห หรือเสียงบ่นพึมพำด้วยความเจ็บใจ ต่างก็ดูไร้ซึ่งความหมาย เสียงจอแจของผู้คนที่ใกล้เข้ามาประสานเข้ากับเสียงระเบิดที่ยังหลงเหลือจนอึกทึก ฟังแล้วชวนปวดหัวชะมัด
ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้เลย ฉันจึงได้แต่ทำตามที่คุณอาสั่งเอาไว้ แกล้งทำทีสำรวจสถานที่เกิดเหตุ จากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน
ก่อนจะจากไป ฉันได้ยินเสียงชัตเตอร์ดังมาจากข้างหลัง และเสียงแสดงถึงความชื่นชมของคุณนักข่าวสาวที่ดูจะไร้จรรยาบรรณไปหน่อย...
"อ๊า...! นี่ก็เป็นอีกครั้งที่จอมโจร Robben ในตำนานได้ขโมยสมบัติของผู้ไร้ศีลธรรมไป! สมแล้วที่เป็นท่าน Robben ช่างเป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบอะไรขนาดนี้!"
เรียกฉันว่า Poiret เถอะ หลายปีก่อน... อย่าสนใจเลยว่ามันผ่านมากี่ปีแล้ว... ตอนนั้นฉันสิ้นเนื้อประดาตัว และไม่เหลือห่วงอะไรที่นอกเมืองอีกแล้ว ดังนั้น ฉันจึงเดินทางมาที่นครว่าการ Fontaine และขอพึ่งพาอาของฉัน ผู้เป็นนักสืบชื่อดังที่รู้จักกันในชื่อ "คุณ Chesterton" แต่ไม่นึกไม่ฝันเลยว่า ภารกิจแรกที่เขามอบให้ฉันคือ การเป็นผู้ช่วยของเขา คอยไล่ตามจอมโจร Robben... เดิมทีตอนใกล้เที่ยงคืนของนครว่าการ Fontaine ไม่น่าเงียบเหงาขนาดนี้ ทว่ายามนี้ บริเวณใกล้กับคฤหาสน์ของคุณ Pierre กลับมองไม่เห็นคนสัญจรบนท้องถนนเลย มีเพียงเสียงลมราตรีในฤดูใบไม้ร่วง ที่สะท้อนอยู่ใต้แสงจันทร์เย็นยะเยือกเหมือนเสียงพิณสะอื้น ท่ามกลางเงามืด ตำรวจกับนักข่าวต่างก็จับจ้องไปยังคฤหาสน์ที่เปิดไฟสว่างไสวอยู่ไม่ไกล รอคอยการมาถึงของ "แขกผู้มีเกียรติ" บางคน เช่นเดียวกับผู้เกี่ยวข้องทุกคน ฉันซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของมุมเลี้ยวถนน การรอคอยเป็นเวลานาน ทำให้ฉันอดรู้สึกเบื่อไม่ได้... "ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว Robben จะมาจริง ๆ เหรอ?" แต่เห็นได้ชัดว่าคุณนักข่าวสาวจากหนังสือพิมพ์ The Steambird เห็นต่างในประโยคข้างต้น เธอเถียงกลับมาทันทีว่า... "จะต้องมาแน่นอน! จอมโจร Robben ส่งจดหมายเตือนมาบอกแล้วว่า จะขโมยเข็มกลัดหินสายรุ้งอันนั้นไป... เขาไม่มีทางผิดคำพูดแน่! เพียงแต่ไม่รู้ว่า ครั้งนี้เขาจะแสดงตัวด้วยวิธีเท่ ๆ แบบไหนอีก..." "อ๋อ? ถ้าพูดแบบนี้ งั้นคุณก็คิดว่าเขา..." "นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! ไม่ว่าใครก็ต้องชื่นชอบจอมโจร Robben ในตำนานกันอยู่แล้วมั้ย!" ขณะที่คุณนักข่าวสาวกำลังแนะนำ "ผลงานยิ่งใหญ่" ทั้งหลายของจอมโจร Robben ให้ฉันฟัง เข็มนาฬิกาก็ได้ขยับชี้ไปที่ 0.00 น. อย่างเงียบงัน ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นสนั่น แสงไฟทั้งหมดในคฤหาสน์ก็ดับลงพรึบ ยังไม่ทันที่สายตาของพวกเราจะคุ้นเคยกับความมืดที่มาโดยไม่ทันตั้งตัว แสงแสบตาก็สว่างวาบขึ้นจากหน้าต่างของคฤหาสน์อีกครั้ง กระทั่งท้องฟ้าราตรียังสว่างโร่ราวกับกลางวันในชั่วขณะ บรรดาตำรวจที่สายตากลับมามองเห็นปกติต่างรีบกรูกันเข้าไป ฉันเองก็ตามเข้าไปกับหมู่คน และก้าวเข้าสู่ห้องเก็บสะสมของคฤหาสน์คุณ Pierre บนแท่นวางว่างเปล่า เข็มกลัดหินสายรุ้งก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ทิ่มแทงสายตา ไม่ว่าจะเป็นการสบถด้วยความโมโห หรือเสียงบ่นพึมพำด้วยความเจ็บใจ ต่างก็ดูไร้ซึ่งความหมาย เสียงจอแจของผู้คนที่ใกล้เข้ามาประสานเข้ากับเสียงระเบิดที่ยังหลงเหลือจนอึกทึก ฟังแล้วชวนปวดหัวชะมัด ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้เลย ฉันจึงได้แต่ทำตามที่คุณอาสั่งเอาไว้ แกล้งทำทีสำรวจสถานที่เกิดเหตุ จากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน ก่อนจะจากไป ฉันได้ยินเสียงชัตเตอร์ดังมาจากข้างหลัง และเสียงแสดงถึงความชื่นชมของคุณนักข่าวสาวที่ดูจะไร้จรรยาบรรณไปหน่อย... "อ๊า...! นี่ก็เป็นอีกครั้งที่จอมโจร Robben ในตำนานได้ขโมยสมบัติของผู้ไร้ศีลธรรมไป! สมแล้วที่เป็นท่าน Robben ช่างเป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบอะไรขนาดนี้!"
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book646_TH.txt- JSON Pointer
/
