ContentReadable 200266
"ถ้าจะกล่าวว่าพายุ และฟ้าผ่านั้นน่ากลัว คงน่ากลัวสู้การจบล่าช้าไม่ได้..."
บนเรือข้ามไปยัง Inazuma Hamavaran วัยรุ่นกำลังคิดแบบนี้...
"เธอกำลังคิดว่า ถ้าเขียนวิทยานิพนธ์ไม่จบ ก็ต้องแจ้งเรื่องจบล่าช้าใช่ไหม?"
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากนอกเรือ
"พูดมาก—— เธอเป็นใครอีกน่ะ?"
"สำคัญด้วยเหรอว่าฉันเป็นใคร?"
"ก็ใช่นะ อันที่จริงก็ไม่สำคัญหรอก......"
"หนอย——"
......
แล้วก็เริ่มทะเลาะกับเสียงแหลมที่ดังเข้ามาจากหน้าต่างเรือท่ามกลางพายุฝน ถึงตอนนี้ ดูเหมือนความเป็นห่วง และกลัวที่มีต่อพายุฝน กับวิทยานิพนธ์ไม่ได้สำคัญอีกแล้ว
แต่ทว่า..พอขึ้นฝั่ง เสียงที่ดังเข้ามาจากหน้าต่างเรือที่ทะเลาะกับตัวเองก็ไม่ได้ดังขึ้นอีกเลย
"บางที อาจจะเป็นวิญญาณของผู้ที่ตายจากภัยพิบัติทางทะเลก็ได้..."
ดูเหมือน Hamavaran จะพูดกับตัวเอง
วิญญาณ ก็คือความทรงจำที่คนเป็นเรียกคนตายก็เท่านั้น ต่างกันที่อดีต และปัจจุบัน ถึงจะเรียกพวกที่ปรากฏบนทะเลว่าสิ่งประหลาด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร
"เธอต่างหากที่เป็นวิญญาณ——!"
ขณะ Hamavaran กำลังหยิบสัมภาระขึ้นมา และสามารถอธิบายในความเพ้อของตัวเองได้สักทีนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา...
บนเรือข้ามไปยัง Inazuma Hamavaran วัยรุ่นกำลังคิดแบบนี้...
"เธอกำลังคิดว่า ถ้าเขียนวิทยานิพนธ์ไม่จบ ก็ต้องแจ้งเรื่องจบล่าช้าใช่ไหม?"
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากนอกเรือ
"พูดมาก—— เธอเป็นใครอีกน่ะ?"
"สำคัญด้วยเหรอว่าฉันเป็นใคร?"
"ก็ใช่นะ อันที่จริงก็ไม่สำคัญหรอก......"
"หนอย——"
......
แล้วก็เริ่มทะเลาะกับเสียงแหลมที่ดังเข้ามาจากหน้าต่างเรือท่ามกลางพายุฝน ถึงตอนนี้ ดูเหมือนความเป็นห่วง และกลัวที่มีต่อพายุฝน กับวิทยานิพนธ์ไม่ได้สำคัญอีกแล้ว
แต่ทว่า..พอขึ้นฝั่ง เสียงที่ดังเข้ามาจากหน้าต่างเรือที่ทะเลาะกับตัวเองก็ไม่ได้ดังขึ้นอีกเลย
"บางที อาจจะเป็นวิญญาณของผู้ที่ตายจากภัยพิบัติทางทะเลก็ได้..."
ดูเหมือน Hamavaran จะพูดกับตัวเอง
วิญญาณ ก็คือความทรงจำที่คนเป็นเรียกคนตายก็เท่านั้น ต่างกันที่อดีต และปัจจุบัน ถึงจะเรียกพวกที่ปรากฏบนทะเลว่าสิ่งประหลาด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร
"เธอต่างหากที่เป็นวิญญาณ——!"
ขณะ Hamavaran กำลังหยิบสัมภาระขึ้นมา และสามารถอธิบายในความเพ้อของตัวเองได้สักทีนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา...
"ถ้าจะกล่าวว่าพายุ และฟ้าผ่านั้นน่ากลัว คงน่ากลัวสู้การจบล่าช้าไม่ได้..." บนเรือข้ามไปยัง Inazuma Hamavaran วัยรุ่นกำลังคิดแบบนี้... "เธอกำลังคิดว่า ถ้าเขียนวิทยานิพนธ์ไม่จบ ก็ต้องแจ้งเรื่องจบล่าช้าใช่ไหม?" เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากนอกเรือ "พูดมาก—— เธอเป็นใครอีกน่ะ?" "สำคัญด้วยเหรอว่าฉันเป็นใคร?" "ก็ใช่นะ อันที่จริงก็ไม่สำคัญหรอก......" "หนอย——" ...... แล้วก็เริ่มทะเลาะกับเสียงแหลมที่ดังเข้ามาจากหน้าต่างเรือท่ามกลางพายุฝน ถึงตอนนี้ ดูเหมือนความเป็นห่วง และกลัวที่มีต่อพายุฝน กับวิทยานิพนธ์ไม่ได้สำคัญอีกแล้ว แต่ทว่า..พอขึ้นฝั่ง เสียงที่ดังเข้ามาจากหน้าต่างเรือที่ทะเลาะกับตัวเองก็ไม่ได้ดังขึ้นอีกเลย "บางที อาจจะเป็นวิญญาณของผู้ที่ตายจากภัยพิบัติทางทะเลก็ได้..." ดูเหมือน Hamavaran จะพูดกับตัวเอง วิญญาณ ก็คือความทรงจำที่คนเป็นเรียกคนตายก็เท่านั้น ต่างกันที่อดีต และปัจจุบัน ถึงจะเรียกพวกที่ปรากฏบนทะเลว่าสิ่งประหลาด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร "เธอต่างหากที่เป็นวิญญาณ——!" ขณะ Hamavaran กำลังหยิบสัมภาระขึ้นมา และสามารถอธิบายในความเพ้อของตัวเองได้สักทีนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา...
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book245_TH.txt- JSON Pointer
/
