เฝ้ารอแสงรุ่งอรุณ
เล่นได้คล่องขนาดนี้เลยเหรอ? ดูท่าทางแต่ก่อนเธอคงเล่น "ลูกนกกระจอกจิ๊บจิ๊บ" มาบ่อยเลยสิท่า...
77144Open quest →Quest Steps
Story evidence
Vodyanitsa:เล่นได้คล่องขนาดนี้เลยเหรอ? ดูท่าทางแต่ก่อนเธอคงเล่น "ลูกนกกระจอกจิ๊บจิ๊บ" มาบ่อยเลยสิท่า...
Mayskaya:...อุปกรณ์ต่าง ๆ ก็ดูทำงานเป็นปกติดี เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการได้แล้วล่ะ
Vodyanitsa:เธอคงจะ... ไม่ได้เล่น "ลูกนกกระจอกจิ๊บจิ๊บ" มานานแล้วใช่มั้ย? เล่นได้ลนลานไปหน่อยนะ...
Mayskaya:...อุปกรณ์ต่าง ๆ ก็ดูทำงานเป็นปกติดี เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการได้แล้วล่ะ
Paimon:แต่ว่าพอได้เล่นแล้ว ก็ยังรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนจริง ๆ นั่นแหละ ฮิฮิ นกกระจอกก็น่ารักมากด้วย!
Mayskaya:อื้ม สนุกก็ดีแล้วล่ะ... แต่ก่อน Basima ก็เคยบอกฉันเหมือนกันว่า พวกคุณคือคนที่เข้าใจเธอกับนกกระจอกมากที่สุดแล้ว แถมยังเป็นคนที่น่ารักเหมือนกับนกกระจอกอีกด้วย
Paimon:เอ๋? คุณ Basima พูดแบบนั้นเหรอเนี่ย ฮิฮิ ที่จริงก็ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า...
Paimon:ตะโกนได้ใจใหญ่เลยนะ! คำพูดแบบนี้พูดครั้งเดียวก็พอแล้ว ถ้าขืนยังทำแบบนี้อีก ฉันก็จะตะโกนว่า Traveler น่ารักที่สุดเหมือนกันแล้วนะ!
Paimon:เธอนี่นะ... รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปรินน้ำมาให้...
Vodyanitsa:อะน้ำ ดื่มสิ
Paimon:Vodyanitsa เตรียมตัวมาดีจังเลยนะ แต่จะว่าไป เมื่อกี้เธอบอกว่า... ปกติแล้วเธอเป็นคนดูแลสถานีนี้เป็นหลักเหรอ?
Vodyanitsa:ใช่ ที่บอกว่าดูแล จริง ๆ แล้วก็เหมือนกับ "สร้างใหม่" เลยมากกว่า เพราะสภาพของสถานีนี้... ดูยังไง้ยังไงก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะ
Vodyanitsa:สถานีกลายเป็นสภาพแบบนี้ ไม่ใช่แค่คนที่อาศัยอยู่ที่นี่จะใช้ชีวิตลำบาก แต่เวลารถไฟเข้าจอดก็ยังลำบากมาก ๆ อีกด้วย สรุปก็คืออึดอัดกันทั้งสองฝ่าย
Vodyanitsa:เพราะงั้นพอคิด ๆ ดูแล้ว ฉันก็เลยลาก Odette กับ Alyosha มาช่วยกันดูแลที่นี่ซะเลย
Vodyanitsa:แต่ถึงยังไงสถานีนี้ก็ไม่ได้ถูกทิ้งร้างซะทีเดียวหรอก ขอแค่เติมเสบียงสำคัญ ๆ ลงไป แล้วซ่อมอีกนิดหน่อย มันก็จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแล้วล่ะ
Vodyanitsa:แต่หลังจากกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง สถานีนี้จะเป็นยังไงนะ... หึหึ นั่นก็แล้วแต่ใจพวกเราแล้วล่ะ
Traveler:แต่ว่า เธอเป็นคนดูแลที่นี่เป็นหลัก...
Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ Odette กับ Alyosha ก็ยุ่งกันหมดนี่นา ปกติก็ไม่ค่อยจะว่างมาเท่าไหร่หรอก
Vodyanitsa:เธอรู้ใช่มั้ยว่า Odette น่ะ วัน ๆ ยุ่งจนส้นเท้าแทบไม่แตะพื้นเลย ก็ยังดีที่เขาเป็นคนเต้นบัลเล่ต์ ปกติส้นเท้าก็เลยไม่ค่อยแตะพื้นอยู่ละ
Vodyanitsa:ส่วน Alyosha น่ะเหรอ... แค่เรื่องของตัวเองก็มีให้ห่วงมากพอแล้ว แต่เขาก็ยังเลือกเอาลูกหมาที่ไว้ใจได้สองสามตัว มาช่วยเฝ้าสถานีด้วย
Vodyanitsa:ส่วน Alyosha น่ะเหรอ... แค่เรื่องของตัวเองก็มีให้ห่วงมากพอแล้ว แต่เขาบอกว่า จากนี้จะเลือกเอาลูกหมาที่ไว้ใจได้สองสามตัว มาช่วยเฝ้าสถานีด้วย
Paimon:แต่ปกติ Vodyanitsa ก็ต้องฝึกซ้อมด้วยไม่ใช่เหรอ? ถ้าอยู่ในสถานีแบบนี้ เสียงรถไฟดังครืน ๆ จะไม่รบกวนเธอเอาเหรอ?
Vodyanitsa:ก็ดีเลยไม่ใช่เหรอ? เสียงดังครืน ๆ จะได้กลบเสียงร้องเพลง ตอนที่ฉันซ้อมได้พอดีเลยไงล่ะ
Vodyanitsa:ไม่อย่างนั้น ถ้าคนขับรถไฟได้ยินฉันร้องเพลงล่ะก็ อาจจะลืมขับรถไฟ จนทำให้รถไฟสายไปเยอะเลยก็ได้นะ
Vodyanitsa:แบบนี้เองสินะ? งั้นคราวหน้าฉันจะลองร้องเพลงสักเพลง ตอนที่รถไฟเข้าสถานีดู จะได้ดูว่า... จะทำให้รถไฟสายได้นานสุดแค่ไหน?
Paimon:ไม่ต้องเลย ไม่ต้องเลย... ให้รถไฟวิ่งให้ตรงเวลาน่ะสำคัญที่สุดแล้ว จะไปทำให้ทุกคนช้ากันหมดไม่ได้นะ
Vodyanitsa:แย่ละ! มัวแต่คุยกับพวกเธอ ฉันยังต้องจัดการเรื่องเสื้อผ้าลูกนกกระจอกนี่นา
Vodyanitsa:Mayskaya งั้นเอาตามนี้แหละ ฉันจะกลับไปค้นเสื้อผ้า ที่เหมาะจะให้ลูกนกกระจอกใส่มาทั้งหมด และหาคนมาตัดเย็บให้เรียบร้อย แล้วจะส่งมาให้นะ
Vodyanitsa:...อืม แต่แค่เปลี่ยนชุดเฉย ๆ ก็ดูจะไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจแฮะ
Vodyanitsa:ไม่ก็จับลูกนกกระจอกมาแต่งตัวเป็น Odette กับ Alyosha ซะเลย...
Vodyanitsa:ฮิฮิ แบบนี้ต้องสนุกแน่เลย งั้นก็ไม่ต้องใช้เสื้อผ้าเก่าแล้ว ซื้อผ้าใหม่มาทำเลยดีกว่า เดี๋ยวฉันจะลงมือตัดเองให้ดู...
Localized evidence
คุยกับ Vodyanitsa
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/399654596BinOutput/Quest/77144.json/JIJKODHIEED/34
7714404
77144
true
4