ฉากชีวิตที่ Meropide: การฝึกฝนของนักแสดง
อืม... บทพูดสุดท้ายตรงนี้ "แต่นึกไม่ถึงว่าในสายตาของศัตรู เงาที่สะท้อนบนผืนดินโคลนอันเฉอะแฉะ จะเป็นภาพใบหน้าที่โศกเศร้าจากการแก้แค้นของฉัน..."
74068Open quest →Quest Steps
Story evidence
Meilhat:อืม... บทพูดสุดท้ายตรงนี้ "แต่นึกไม่ถึงว่าในสายตาของศัตรู เงาที่สะท้อนบนผืนดินโคลนอันเฉอะแฉะ จะเป็นภาพใบหน้าที่โศกเศร้าจากการแก้แค้นของฉัน..."
Meilhat:ไม่ถูกสิ จู่ ๆ มารู้สึกผิดที่เคยแก้แค้น มันแปลก ๆ อีกอย่างตอนที่แก้แค้นพวกคนที่สมรู้ร่วมคิดออกจะหนักแน่นชัดเจน แต่จู่ ๆ มาใจอ่อนให้ตัวการสำคัญ...
Fourmon:ระ...เรื่องนี้มันมีเหตุผลนะ ดูนี่สิ ที่จริงทุกครั้งหลังจากแก้แค้น ท่าทีหนักแน่นของเธอจะสั่นคลอน เมื่อเห็นสภาพที่น่าเวทนาของศัตรู
Fourmon:ยังไงเราก็ไม่ได้สนับสนุนให้เดิมพันทั้งชีวิตเพื่อแก้แค้นซะหน่อย...
Meilhat:ไม่ได้ ยังไงฉันก็ไม่โอเคกับตอนจบแบบนี้ ถ้านายดำเนินเรื่องแบบนี้ต่อไป ต้องถูกคนด่าเละแหง ๆ...
Fourmon:เธออย่าเอาความชอบของตัวเองมาตัดสินสิ
Meilhat:เฮ้อ เอาอีกแล้ว ฉันคิดว่านายต่างหากล่ะที่เป็นแบบนั้น อย่าเอาแต่คิดจะสั่งสอนผู้ชมสิ อ่อ จริงสิ ที่นี่มีผู้ชมอยู่พอดีไม่ใช่เหรอ
Meilhat:เพื่อนผมบลอนด์ เธอชื่ออะไรเหรอ!
Traveler:ฉันชื่อ Traveler
Meilhat:สวัสดี ๆ ฉันเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้ คงจะสนใจละครแน่ ๆ เลย ดีจริง ๆ งั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะ ฉันชื่อ Meilhat
Meilhat:ส่วนคนนี้ชื่อ Fourmon
Fourmon:สวัสดี...
Meilhat:พวกเราคือคณะละคร...
Fourmon:?
Meilhat:นายจะไม่หือไม่อือหน่อยเหรอ พวกเราคือ "คณะละครสามคูปอง" ชื่อดัง!
Fourmon:เอ่อ โอเค ก็อย่างที่เห็น พวกเราคือ "คณะละครสามคูปอง" ชื่อดัง...
Meilhat:ฮ่าฮ่า แต่ที่จริงพวกเราไม่ได้โด่งดังเลยสักนิด นักแสดงประจำคณะก็มีแค่พวกเราสองคน
Fourmon:งั้นก็อย่าแนะนำตัวแบบนั้นแต่แรกสิ อีกอย่างฉันไม่เคยเห็นด้วยกับเรื่องที่ใช้เครื่องกระจายเสียง Rochelle โปรโมตว่าฉันคือ "นักแสดงชื่อดัง" เลยนะ...
Meilhat:ก็แค่วิธีโปรโมตอย่างหนึ่งเฉย ๆ และฉันก็เชื่อว่าสักวันหนึ่ง Fourmon จะต้องกลายเป็นนักแสดงชื่อดังได้แน่
Fourmon:โธ่ อย่าพูดแบบนี้สิ ฉันแค่ลองแสดงสนุก ๆ ไปอย่างนั้นเอง...
Meilhat:Fourmon มีพรสวรรค์จะตายไป วันนึงนายอาจจะมีโอกาสได้ขึ้นไปแสดงบนเวทีของโรงอุปรากร Epiclese ก็ได้
Fourmon:ฮ่าฮ่า เธอชมฉันขนาดนี้... ไม่สิ ฉันเคยขึ้นไปแล้วไม่ใช่เหรอ! ก็เพราะถูกพิพากษาที่นั่น ถึงได้มาอยู่ที่นี่ไง!
Meilhat:เอ่อ จริงด้วย เอาเป็นว่า Traveler พวกเรากำลังซ้อมการแสดงละครชื่อดังเรื่อง "เคาน์เตสแห่งมองเต-แมร์" อยู่ แต่เราอยากฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับตอนจบจากคนอื่นด้วยน่ะ
Meilhat:ไม่เป็นไร ที่จริงละครก็สร้างขึ้นเพื่อให้ทุกคนรับชมอยู่แล้ว บ้างก็สนุก บ้างก็น่าเบื่อ ไม่จำเป็นต้องรู้ทฤษฎีอะไร ถึงจะแสดงความคิดเห็นได้ซะหน่อย
Meilhat:ว่าไง Fourmon พวกเราแสดงให้ Traveler ดูสักตอนนึงละกัน!
Fourmon:อะแฮ่ม... งั้นก็เริ่มกันเถอะ "มีคนบอกไว้ว่า มียาแค่สองอย่างที่สามารถเยียวยาความชั่วร้ายทั้งหลายได้ หนึ่งคือเวลา สองคือความเงียบ..."
"มีคนบอกไว้ว่า มียาแค่สองอย่างที่สามารถเยียวยาความชั่วร้ายทั้งหลายได้ หนึ่งคือเวลา สองคือความเงียบ"
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ดินแดนเนรเทศที่มีชื่อว่า "ภูเขากลางทะเล"
คู่หมั้นของหญิงสาวนามว่า Juliette ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม และตัวเธอถูกใส่ร้ายจนถูกเนรเทศ
แต่ไฟแค้นยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก เธอไม่ยอมแพ้ต่อเวลาและความเงียบ
สักวันหนึ่ง เธอจะหนีออกไปจากที่นี่ และทำให้คนชั่วพวกนั้นชดใช้อย่างสาสม!
เมื่อสบโอกาส เธอไม่เพียงหนีออกจาก "ภูเขากลางทะเล" ได้สำเร็จ แต่ยังนำสมบัติบนภูเขาติดมือไปด้วย
เธอแก้แค้นศัตรูในตอนนั้นคนแล้วคนเล่า
และเพลิดเพลินกับความสุขที่ได้จากการแก้แค้น จนค่อย ๆ สูญเสียจิตใจที่ดีงามไป
แต่เมื่อเห็นสภาพที่น่าเวทนาของศัตรูในอดีต เธอจึงได้สติงั้นเหรอ?
บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้คมดาบสังหารครั้งสุดท้ายพลาดเป้าไปก็ได้...
"Jerome":Juliette... ทำไมเป็นเธอไปได้ล่ะ Juliette?
"Juliette":ใช่ เป็นฉันเอง นึกไม่ถึงสินะ ตอนนั้นนายเป็นคนฆ่าคู่หมั้นของฉันเองกับมือ แล้วเนรเทศฉันไปที่ "ภูเขากลางทะเล" นายเคยคิดมั้ยว่าตัวเองจะมีจุดจบอย่างวันนี้!
"Jerome":อ๊ะ เธอ ยัยงูพิษ! นึกออกแล้ว ฉันนึกออกแล้ว...
"Jerome":ในศาลเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอบอกว่า: "เนื้อหนึ่งปอนด์ตรงหน้าอกคือเงินต้น ส่วนเลือดและเนื้อส่วนเกินถือเป็นกำไร!" และฆ่า Anthony ตาย!
"Jerome":เขาล้มลงกลางศาลพิพากษาในสภาพใบหน้าซีดขาว ผู้คนที่อยู่รายรอบเบิกตามองเขาหัวใจหยุดเต้นอย่างตกตะลึง!
"Juliette":...ฮึ ผู้ชายที่เป็นพยานให้การเท็จ ความผิดที่เขาก่อไว้เมื่อหลายปีก่อน ในที่สุดก็ถูกฉันเรียกเก็บดอกเบี้ยได้สำเร็จ ที่เขามีจุดจบแบบนี้ ก็เพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง!
"Jerome":ยังมีนักแสดงนำชายอย่าง Raoult อีกคนที่ถูกโคมไฟระย้าในโรงละครหล่นทับจนร่างเละ...
"Juliette":ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำเป็นพูดจาประจบประแจง เสแสร้งหลอกลวง ฉันและคนรักจะตกหลุมพรางของพวกนายได้ยังไง?
"Jerome":เพราะงั้น... เพราะงั้นที่เธอเข้าใกล้ฉัน ก็เพื่อดัดแปลงนาฬิกาเครื่องลานของฉัน ให้ดีดมีดกลสังหารฉันงั้นเหรอ!
"Juliette":ใช่แล้ว
"Jerome":Juliette ได้โปรดอภัยให้ฉันเถอะ... เธอก็เห็นนี่ว่า หลังจาก Anthony ตายไป ภรรยาของเขาก็ผูกคอตายตามไปด้วย เหลือแค่เพียงเสียงร้องไห้ของลูกที่ยังเล็กของพวกเขา...
"Jerome":เธออยากเห็นภาพพวกนี้จริง ๆ งั้นเหรอ ลองนึกถึง Raoult สิ แม่ของเขาต้องเก็บรวบรวมกระดูกที่แตกกระจัดกระจายของเขา เส้นผมที่ขาวโพลนไปทั้งหัว และสภาพซีดเซียวนั้น ท่านคงเสียใจแสนสาหัส
"Jerome":ฉันรู้ว่าตัวเองทำชั่วไว้มาก แต่เธอรู้มั้ยว่าทำไมพวกเราถึงฆ่าคู่หมั้นของเธอ นั่นก็เพราะเขาฆ่าพี่น้องของเราตาย...
"Juliette":ฉันไม่เชื่อ! นายต้องโกหกแน่ ๆ!
"Jerome":เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอ โอ้ Juliette โซ่แห่งความผิดบาปได้ผูกมัดพวกเราไว้บนเสาแห่งโชคชะตา อันเต็มไปด้วยขวากหนามแบบไหนกันนะ!
"Jerome":ถ้าการแก้แค้นทำให้เธอรู้สึกหลุดพ้นได้ งั้นเธอก็ใช้กริชในมือแทงอกฉันเลยสิ! แต่ฉันมั่นใจว่า การแก้แค้นสำเร็จไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกดีหรอก... มีแต่จะดำดิ่งลงสู่ความเจ็บปวดอันว่างเปล่าต่างหาก
"Jerome":ดูสภาพที่น่าเวทนาของฉันสิ ฉันมั่นใจเรื่องนี้มากกว่าใครเลยล่ะ...
"Juliette":ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ผู้ชายที่เอาแต่ดื่มเหล้า เมาหัวราน้ำทั้งวัน และเจ็บปวดแสนสาหัส มันคือสัญญาณของการสำนึกตัวไม่ใช่เหรอ เดิมที... เดิมทีฉันคิดว่า หลังจากแก้แค้นสำเร็จ จะได้หลุดพ้นสักที
"Juliette":แต่นึกไม่ถึงว่าในสายตาของศัตรู เงาที่สะท้อนบนผืนดินโคลนอันเฉอะแฉะ จะเป็นภาพใบหน้าที่โศกเศร้าจากการแก้แค้นของฉัน...
Localized evidence
(test)听戏$HIDDEN
Evidence locale: zh-CN
TextMap/TextMapCHS.json/4129177180BinOutput/Quest/74068.json/JIJKODHIEED/12
7406802
74068
true
2