เมื่อคุณเริ่ม "นั่งสมาธิ" อีกครั้ง และพยายามทำความเข้าใจกับเนื้อหาที่อยู่บนหน้าหนังสือนั้น
ขอบหน้าหนังสือก็ค่อย ๆ เลือนราง และภาพแปลก ๆ ที่แต่เดิมไม่สามารถเข้าใจได้ก็กลายเป็นสีสันสดใสบนกระดาษเหมือนหนังสือสามมิติ
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คุณจะทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รอบข้างก็ส่งเสียงดังอีกครั้ง และคุณก็กลับสู่โลกเดิม
Canotila:อืม ถึงจะเข้าใจตัวอักษรที่เขียนไว้ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ต้องการสื่ออะไรกันแน่!
Canotila:คงทำได้แค่ลองใส่หน้าสุดท้ายลงไปดูแล้วล่ะ บางทีเนื้อหาในนั้นอาจเชื่อมโยงกันก็ได้นะ!
เมื่ออ่านหน้าหนังสือเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ในระหว่างที่เข้าสู่ห้วงภวังค์ ดูเหมือนว่าคุณจะมาถึงมิติลึกลับแห่งนั้น
และเสียงที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"...ไม่ว่าจะคำนวณสักกี่ครั้ง ผลก็ล้วนเหมือนเดิม หลายร้อยปีหลังจากนี้ น้ำในครรภ์โลกจะแห้งเหือด และหลังจากนั้นอีกร้อยปี โลกก็จะกลายเป็นอย่างที่อยู่ตรงหน้า ช่างยุ่งยากนัก"
"...จริง ๆ เลย อย่าร้องไห้สิ ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกนะ ยังมีฉันอยู่นี่ หรือว่าเธอไม่เชื่อใจฉันงั้นเหรอ? อีกอย่าง Alain กับคนอื่น ๆ ก็จะช่วยด้วยแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเป็นเธอละก็ จะต้องมีชีวิตรอดในโลกแบบนี้ได้แน่ ๆ..."
"...ฉันเข้าใจแล้ว เธอเป็นห่วงว่าร่างกายของคนอื่นแตกต่างจากเธอ อื้ม มีเหตุผล งั้นของที่คณะละครทองคำทิ้งไว้ก็ต้องวิจัยต่อ ไม่แน่อาจจะเจอความเป็นไปได้ใหม่ก็ได้ งั้นเดี๋ยวพวกเรากลับไปดูที่สถาบัน Narzissenkreuz กันเถอะ ดีมั้ย?"
เสียงค่อย ๆ ห่างไกลออกไปอีกครั้ง ดูเหมือนจะผ่านไปนานมากแล้ว... แต่เวลาในโลกนี้ราวกับสูญเสียความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสสารไป... และเสียงพูดก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"...ดูท่าเขาคงไม่ช่วยอะไรแล้ว คนที่ฉันสามารถพึ่งพาได้ก็มีแต่เธอคนเดียวนะ จริง ๆ เลย อย่าทำแบบนั้นสิ ฉันเองก็เศร้าเหมือนกัน แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง เราจะร้องไห้ไม่ได้ แถมยังต้องหาวิธีรักษาเขาให้ได้ด้วย"
"...ไม่ต้องกลัวนะ ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้มีคนมากมายที่ยินดีรับฟังเรา ต่อไปก็แค่พยายามเกลี้ยกล่อมพวกเขา... นอกจากความศรัทธาแล้ว ยังต้องมีพิธีกรรมด้วย..."
"...ใช้ชื่อว่า 'หนังสือวิวรณ์' ละกัน ทำออกมาให้เป็นรูปเล่ม และเขียนด้วยอักษรลับของเรา ทุกคนสามารถมองเห็นโลกภายใต้กรอบการรับรู้ของตัวเองเท่านั้น แต่ถ้าใช้วิธีนี้ ก็จะสามารถแบ่งปันภาพที่เราเห็นล่วงหน้าให้คนอื่นได้..."
คุณพยายามฟังว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงอะไรอยู่ แต่แล้วเสียงนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไป...
ในเวลานี้เอง คุณก็รู้สึกได้ว่าโลกรอบตัวเริ่มพังทลาย หลังจากที่เกิดเสียงดังสนั่น คุณจึงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
Paimon:Traveler เป็นอะไรเหรอ?
Traveler:เมื่อกี้แผ่นดินไหวเหรอ?
Paimon:แผ่นดินไหว? แผ่นดินไหวอะไรกันล่ะ เมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ
Paimon:เมื่อกี้ฉันแค่มึน ๆ แต่เธอดูเหมือนคนที่เป็นลมไปแล้วรอบหนึ่งเลย! อย่าบอกนะว่าเธอเข้าไปในมิติลึกลับอะไรนั่นเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว?
Paimon:ในมิติลึกลับนั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่... พอมาคิดดูดี ๆ ก็อันตรายอยู่นะ ถ้าเข้าไปข้างในแล้วออกมาไม่ได้ละก็ ต้องแย่มากแน่ ๆ
Paimon:แล้วเธอเจออะไรในนั้นกันเหรอ?
Paimon:เอ๋? ในหน้าหนังสือที่เจอก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะพูดถึงการทำนายอะไรบางอย่าง... หรือว่าสิ่งที่ปรากฏในมิตินั้นจะเป็นผลของการทำนาย?
Paimon:อืม... ถ้าเธอพูดถูกละก็ งั้นแปลว่าจริง ๆ แล้วมันคือหนังสือพยากรณ์งั้นเหรอ?
Paimon:แต่ทำไมต้องใช้วิธีที่ซับซ้อนเข้าใจยากขนาดนี้ด้วยล่ะ? ถ้าคนเขียนหนังสือไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจละก็ ก็อย่าเขียนออกมาตั้งแต่แรกเซ่!
Canotila:แม้ว่าตอนที่ฉัน "นั่งสมาธิ" ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินเสียงต่าง ๆ เหมือนกัน... แต่ฉันได้ยินแค่เสียงขับร้องของนกและดอกไม้เท่านั้น... ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคำพยากรณ์ที่เธอพูดถึงเลย
Canotila:ดูเหมือนว่าต้องเข้าไปในมิติแห่งนั้นสินะ ถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... ครั้งนี้พวกเรา "นั่งสมาธิ" ด้วยกันเถอะ ถ้าพวกเราอยู่ด้วยกันน่าจะเข้าไปได้สำเร็จนะ
Paimon:ยังไงก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี... งั้นฉันจะไปด้วย ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่คนเดียว
คุณจดจ่อและเริ่ม "นั่งสมาธิ" อีกครั้ง เสียงวุ่นวายรอบตัวค่อย ๆ หายไป โลกเริ่มกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ทันใดนั้น ก็มีเสียงที่แผ่วเบาดังขึ้นข้างหู จากนั้นก็มีความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าเป็นความโกรธ หรือความเศร้าโศกไหลบ่าเข้ามาในใจ
ดูเหมือนจิตวิญญาณของคุณจะถูกดึงดูดด้วยเสียงลึกลับนี้
เมื่อตามทิศทางของเสียงไป โลกที่แปลกประหลาด และคุ้นเคยอย่างมากก็ได้ปรากฏสู่สายตา