DescriptionTextMap 1797581965
หยดน้ำที่นำมาจากสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่โหยหามหาสมุทรแห่งชีวิตแรกเริ่ม
นักปรัชญาในโลกโบราณอันห่างไกลเคยกล่าวไว้ว่า หากมีเกิด ย่อมมีดับ หากมีการดับสลาย ย่อมมีการถือกำเนิดใหม่
หากไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว แสงสว่างชั่วขณะนั้นจะไม่อาจต้านทานความมืดชั่วนิรันดร์ได้ และทุกสิ่งก็จะเหี่ยวเฉาไปเมื่อสิ้นสุดกาลเวลา
กฎแห่งดวงดาว... กฎแห่งจักรวาล... ย่อมควรได้รับการอนุรักษ์ไว้ แต่กฎแห่งจักรวาลกลับไม่เคยได้รับการรักษาไว้เลย
ในกล่องปิดผนึก การทำลายล้างมีอำนาจเหนือชีวิตใหม่เสมอ ความรุ่งเรืองนับพันปีเป็นเพียงชั่วพริบตาของหลายพันล้านปีก่อน ความรุ่งโรจน์ที่ควรภาคภูมิจะเสื่อมโทรม เปื่อยเน่า สลายไป และถูกลืมเลือนในที่สุด
ดังนั้นจึงมีบางสิ่งที่ลอยอยู่ท่ามกลางดวงดาว สิ่งที่เคยมีชื่อเรียกขานนับไม่ถ้วนในอารยธรรมนานัปการ และหลั่งน้ำตาถึงช่วงเวลาแห่งความตาย
หลั่งน้ำตาให้กับความสิ้นหวัง และหลั่งน้ำตากับความหวัง เพราะสุดท้ายแล้ว ความสิ้นหวังและความหวังทั้งหมด จะมอดดับไปพร้อมกับดวงดาวที่สุกสกาวนับพันดวงในที่สุด
ร้องไห้ให้กับความโศกเศร้า และร้องไห้ให้กับเสียงหัวเราะ เพราะน้ำตาและเสียงหัวเราะทั้งหมดจะสลายไปสู่ความว่างเปล่าอันมืดมน และความหนาวเหน็บอันไร้สิ้นสุด
ร่างเล็ก ๆ แต่สวยงามทุกสิ่ง ทุกช่วงเวลาที่ควรค่าแก่การจดจำทุกอย่าง จะจางหายไปตามกาลเวลา แม้แต่ดวงดาวก็ไม่มีข้อยกเว้น
ด้วยเหตุนี้ จึงมีบางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า "เทพเจ้า" มุ่งมั่นที่จะรักษาทุกสิ่งที่ควร และกลืนกินทุกอย่างที่จำเป็น
ตราบจนสิ้นกาลเวลา จวบจนกว่าทะเลแห่งดวงดาวอันโดดเดี่ยวจะมอดไหม้เป็นเปลวเพลิงอันหนาวเย็น จนเมื่อถึงตอนนั้น "โลก" ใบใหม่จะเคลื่อนไหวขึ้นในท้องปลาวาฬ
"จะไม่มีบาป ไม่มีความสุข ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป เพราะทุกสิ่งได้ตายไปพร้อมกับดวงดาวโบราณแล้ว"
นักปรัชญาในโลกโบราณอันห่างไกลเคยกล่าวไว้ว่า หากมีเกิด ย่อมมีดับ หากมีการดับสลาย ย่อมมีการถือกำเนิดใหม่
หากไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว แสงสว่างชั่วขณะนั้นจะไม่อาจต้านทานความมืดชั่วนิรันดร์ได้ และทุกสิ่งก็จะเหี่ยวเฉาไปเมื่อสิ้นสุดกาลเวลา
กฎแห่งดวงดาว... กฎแห่งจักรวาล... ย่อมควรได้รับการอนุรักษ์ไว้ แต่กฎแห่งจักรวาลกลับไม่เคยได้รับการรักษาไว้เลย
ในกล่องปิดผนึก การทำลายล้างมีอำนาจเหนือชีวิตใหม่เสมอ ความรุ่งเรืองนับพันปีเป็นเพียงชั่วพริบตาของหลายพันล้านปีก่อน ความรุ่งโรจน์ที่ควรภาคภูมิจะเสื่อมโทรม เปื่อยเน่า สลายไป และถูกลืมเลือนในที่สุด
ดังนั้นจึงมีบางสิ่งที่ลอยอยู่ท่ามกลางดวงดาว สิ่งที่เคยมีชื่อเรียกขานนับไม่ถ้วนในอารยธรรมนานัปการ และหลั่งน้ำตาถึงช่วงเวลาแห่งความตาย
หลั่งน้ำตาให้กับความสิ้นหวัง และหลั่งน้ำตากับความหวัง เพราะสุดท้ายแล้ว ความสิ้นหวังและความหวังทั้งหมด จะมอดดับไปพร้อมกับดวงดาวที่สุกสกาวนับพันดวงในที่สุด
ร้องไห้ให้กับความโศกเศร้า และร้องไห้ให้กับเสียงหัวเราะ เพราะน้ำตาและเสียงหัวเราะทั้งหมดจะสลายไปสู่ความว่างเปล่าอันมืดมน และความหนาวเหน็บอันไร้สิ้นสุด
ร่างเล็ก ๆ แต่สวยงามทุกสิ่ง ทุกช่วงเวลาที่ควรค่าแก่การจดจำทุกอย่าง จะจางหายไปตามกาลเวลา แม้แต่ดวงดาวก็ไม่มีข้อยกเว้น
ด้วยเหตุนี้ จึงมีบางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า "เทพเจ้า" มุ่งมั่นที่จะรักษาทุกสิ่งที่ควร และกลืนกินทุกอย่างที่จำเป็น
ตราบจนสิ้นกาลเวลา จวบจนกว่าทะเลแห่งดวงดาวอันโดดเดี่ยวจะมอดไหม้เป็นเปลวเพลิงอันหนาวเย็น จนเมื่อถึงตอนนั้น "โลก" ใบใหม่จะเคลื่อนไหวขึ้นในท้องปลาวาฬ
"จะไม่มีบาป ไม่มีความสุข ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป เพราะทุกสิ่งได้ตายไปพร้อมกับดวงดาวโบราณแล้ว"
หยดน้ำที่นำมาจากสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่โหยหามหาสมุทรแห่งชีวิตแรกเริ่ม\n\nนักปรัชญาในโลกโบราณอันห่างไกลเคยกล่าวไว้ว่า หากมีเกิด ย่อมมีดับ หากมีการดับสลาย ย่อมมีการถือกำเนิดใหม่\nหากไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว แสงสว่างชั่วขณะนั้นจะไม่อาจต้านทานความมืดชั่วนิรันดร์ได้ และทุกสิ่งก็จะเหี่ยวเฉาไปเมื่อสิ้นสุดกาลเวลา\nกฎแห่งดวงดาว... กฎแห่งจักรวาล... ย่อมควรได้รับการอนุรักษ์ไว้ แต่กฎแห่งจักรวาลกลับไม่เคยได้รับการรักษาไว้เลย\nในกล่องปิดผนึก การทำลายล้างมีอำนาจเหนือชีวิตใหม่เสมอ ความรุ่งเรืองนับพันปีเป็นเพียงชั่วพริบตาของหลายพันล้านปีก่อน ความรุ่งโรจน์ที่ควรภาคภูมิจะเสื่อมโทรม เปื่อยเน่า สลายไป และถูกลืมเลือนในที่สุด\nดังนั้นจึงมีบางสิ่งที่ลอยอยู่ท่ามกลางดวงดาว สิ่งที่เคยมีชื่อเรียกขานนับไม่ถ้วนในอารยธรรมนานัปการ และหลั่งน้ำตาถึงช่วงเวลาแห่งความตาย\nหลั่งน้ำตาให้กับความสิ้นหวัง และหลั่งน้ำตากับความหวัง เพราะสุดท้ายแล้ว ความสิ้นหวังและความหวังทั้งหมด จะมอดดับไปพร้อมกับดวงดาวที่สุกสกาวนับพันดวงในที่สุด\nร้องไห้ให้กับความโศกเศร้า และร้องไห้ให้กับเสียงหัวเราะ เพราะน้ำตาและเสียงหัวเราะทั้งหมดจะสลายไปสู่ความว่างเปล่าอันมืดมน และความหนาวเหน็บอันไร้สิ้นสุด\nร่างเล็ก ๆ แต่สวยงามทุกสิ่ง ทุกช่วงเวลาที่ควรค่าแก่การจดจำทุกอย่าง จะจางหายไปตามกาลเวลา แม้แต่ดวงดาวก็ไม่มีข้อยกเว้น\nด้วยเหตุนี้ จึงมีบางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า "เทพเจ้า" มุ่งมั่นที่จะรักษาทุกสิ่งที่ควร และกลืนกินทุกอย่างที่จำเป็น\nตราบจนสิ้นกาลเวลา จวบจนกว่าทะเลแห่งดวงดาวอันโดดเดี่ยวจะมอดไหม้เป็นเปลวเพลิงอันหนาวเย็น จนเมื่อถึงตอนนั้น "โลก" ใบใหม่จะเคลื่อนไหวขึ้นในท้องปลาวาฬ\n"จะไม่มีบาป ไม่มีความสุข ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป เพราะทุกสิ่งได้ตายไปพร้อมกับดวงดาวโบราณแล้ว"
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/1797581965
